5 tips om te werken aan meer verbinding in jouw gezin

connect-20333_1920

Verbinding

Je ziet het op veel plekken op mijn website. Maar wat betekent het eigenlijk? “Verbinding?” Het internet geeft hierin niet veel duidelijkheid. Het in contact zijn met iets of iemand, is verbinding, volgens Van Dale. Dat zou betekenen, dat contact voldoende is om nabijheid te ervaren, en verbonden te zijn.

Lees snel verder, als je wilt weten waarom verbinding voor mij veel verder gaat dan alleen het hebben van contact. Ook geef ik je praktische tips, die je kunt gebruiken om de verbinding in jouw gezin te vergroten.

Deze week vroeg ik aan een gescheiden vader, die een grote afstand tot zijn tienerdochter ervaart, hoe hij wilde opvoeden, vanuit macht of vanuit verbinding. De man is erg strikt, als het aankomt op het naleven van regels, wat regelmatig tot conflicten leidt met zijn dochter. De man keek me niet begrijpend aan. “Maak het eens concreet voor me”, vroeg hij me. “Natuurlijk is het logisch dat ik de baas ben in huis, maar ik zou zo graag meer contact willen met mijn dochter, en nu is het alsof ze wegdrijft bij me. Hoe meer ik de verbinding zoek, hoe meer afstand ze houdt. Dus ja, ik wil opvoeden vanuit verbinding, maar heb geen idee wat ik daarvoor moet doen. Kun jij me daarbij helpen?”

Een ander gezin wat ik begeleid, waarvan ouders al langere tijd gescheiden zijn, blijft het lastig vinden om te communiceren, zonder in strijd terecht te komen. Beide ouders zien dat ze door hun twee dochters voor altijd met elkaar verbonden zijn, en belang hebben om met elkaar te kunnen overleggen, en toch lukt het hen niet. Er is wel communicatie, maar echte verbinding komt niet tot stand. Nu hun dochter ervoor heeft gekozen, liever in een pleeggezin te willen wonen, dan bij één van de ouders, zit vader met de handen in het haar. “Als ik ervoor had kunnen zorgen dat de verbinding behouden was gebleven, dan had het zover niet hoeven komen.”

Inmiddels heb ik alle ingrediënten in handen, om gezinnen hierin handvatten te geven, maar dat is wel eens anders geweest.

Zoektocht naar verbinding

Toen ik een aantal jaar geleden besloot dat ik een opleiding wilde gaan volgen om mezelf verder te ontwikkelen, was ik naarstig op zoek naar verbinding. De verbinding in mijn relatie was op dat moment ver te zoeken, omdat mijn vriend een depressie had. Hij zonderde zich af in zijn eigen donkere wereldje. We leefden samen in een huis, en hadden daardoor regelmatig contact, maar verbinding, die voelde ik niet (meer). Er gingen maanden voorbij waarbij ik het gevoel had, dat het hem niet uitmaakte of ik wel of niet thuis was. We waren samen, en tegelijkertijd was hij verder weg dan ooit.

In mijn toenmalige baan bij het Openbaar Ministerie merkte ik, dat ik de verbinding met jongeren die ik sprak, vaak miste. Het kwam regelmatig voor, dat een kind gedurende het hele gesprek strak naar de grond bleef kijken, en weigerde om me aan te kijken. Dat frustreerde me, want niets is zo vervelend dan een boodschap over willen brengen, en geen respons daarop te krijgen. Als ik er toch eens voor zou kunnen zorgen, dat iedereen naar MIJ zou willen luisteren!

Het volgen van de opleiding tot kindercoach leerde me veel. Al nadat ik twee lesdagen had gevolgd, werd ik door advocaten op mijn werk gecomplimenteerd met mijn manier van communiceren. Ze konden er niet precies de vinger op leggen wat er was veranderd, maar ouders voelden zich tijdens gesprekken gezien en gehoord, kinderen liepen met opgeheven hoofd de deur uit, en het straffen stond niet langer op nummer één. Eén advocaat hield me zelfs voor, dat dit niet bij het OM paste, maar wel was, wat de maatschappij hard nodig had. Er kwam eindelijk verbinding tot stand!

Zo eenvoudig als ik het nu beschrijf, was het natuurlijk niet. Om de ingang tot een gesprek te kunnen vinden, moest ik eerst naar binnen bij mezelf. Het eerste wat ik namelijk los moest laten, om verbinding tot stand te kunnen brengen, was het idee dat MIJN boodschap, en datgene wat IK te vertellen had, belangrijk was.

Oprechte interesse en nieuwsgierigheid

Om verbinding tot stand te kunnen brengen, moet je een oprechte interesse en nieuwsgierigheid aan de dag kunnen leggen, in wat de ander beweegt. Ik ben nieuwsgierig van aard, en de verhalen die kinderen, jongeren en volwassenen me vertellen, boeien me vaak mateloos, dus voor mij was dit niet zo moeilijk. Oprechte interesse en nieuwsgierigheid betekent ook, dat je geïnteresseerd bent, in minder aantrekkelijke kanten van de ander. Als jouw kind boos is, en alleen nog kan schoppen, gillen en schreeuwen, kan het tonen van oprechte interesse hoe het met de ander gaat, best ingewikkeld zijn!

Loslaten van oordelen en meningen

Om oprechte interesse te tonen, is het belangrijk dat je je eigen oordelen en meningen even parkeert, of ze zelf terzijde durft te schuiven. Jouw idee over wat “goed” of “fout” is, kan namelijk totaal anders zijn dan dat van de ander. Pas als je oordeelloos kunt luisteren, lukt het om je te verplaatsen in de ander. Dat wordt lastiger, als je vast zit in bepaalde aannames en denkpatronen. De vader, over ik wie ik eerder schreef, maakt zich grote zorgen over het welzijn van zijn dochter. Hij weet dat ze, ondanks haar jeugdige leeftijd, rookt, wel eens drugs heeft gebruikt, en ook een glas alcohol niet schuwt. Vorig jaar was er sprake van schoolverzuim, en haar cijfers op school lagen voorgaande jaren veel hoger dan nu. Terechte zorgen, waaruit de betrokkenheid van vader over het welzijn van zijn kleine meisje blijkt. Echter, vader is van oordeel dat zijn mening, dat zijn dochter zich dient te onthouden van sigaretten, alcohol en drugs, DE waarheid is. De wet verbiedt immers het gebruik van alcohol, sigaretten en drugs niet voor niets onder de 18. Zijn mening wordt ondersteund door de wet, en dat zorgt ervoor, dat vader niet eens toe komt aan de vraag, WAAROM zijn dochter gebruik maakt van middelen die haar verdoven.
Oordeelloos luisteren, is luisteren naar het verhaal van de ander, ook al druist dat lijnrecht in tegen al jouw eigen principes.

Luisteren

Om verbinding tot stand te brengen, verklaar je je bereid om je in de ander te verdiepen. Dat betekent daarmee ook, dat je luistert naar de ander! Onderbreek de ander dus niet in zijn verhaal, maar luister gewoon aandachtig. Vaak zijn we maar al te snel geneigd, om datgene wat een ander je vertelt, te willen doorspekken met je eigen gedachten en ervaringen. Luisteren is ontzettend moeilijk. Zeker als de verhoudingen tussen jou, en degene met wie je verbinding wil, getroubleerd zijn, zoals in het gezin waarin al jaren sprake is van een vechtscheiding. Je kunt namelijk wel HOREN wat de ander zegt, maar dat hoeft niet altijd te betekenen dat je ook naar de ander LUISTERT. Luisteren naar de ander, betekent ook, dat je je niet laat afleiden door andere dingen, als de ander aan het woord is. Laat je mobiele telefoon dus zeker buiten handbereik!
Probeer voor jezelf eens uit, hoe lang je een ander aan het woord kunt laten, en naar de ander kunt luisteren, zonder de ander te willen onderbreken.

Benoem het als de ander zich afsluit

Als je de eerste drie punten in de praktijk hebt weten te brengen, wat soms echt niet zo eenvoudig is, is er nog iets, wat kan verhinderen, dat verbinding tot stand komt. Verbinding komt alleen tot stand, als de ander zich daarvoor open durft of wil stellen. Soms kan er eerder al zo veel wrijving zijn ontstaan, dat de ander helemaal geen zin meer heeft om met je te communiceren. Het meisje, dat liever in een pleeggezin gaat wonen, vertelde me dat ze geen zin heeft om haar vader uit te leggen, waarom ze niet meer bij hem wil wonen. Als haar vader “zelf zou kunnen nadenken”, dan kon hij vast wel bedenken, waar en wanneer het was misgegaan. Vader schikt zich op zulke momenten naar de wens van zijn dochter. Waarschijnlijk, omdat hij niet de strijd met haar aan wil gaan. Maar wat zou er gebeuren, als hij zou benoemen naar zijn dochter, dat hij ziet dat ze zich steeds verder van hem afsluit? Mogelijk raakt hij dan een gevoelige snaar, wat een opening kan geven tot verbinding.

Leer te kijken naar de boodschap achter lastig of ongewenst gedrag

In plaats van als ouders te blijven strijden over de onoverbrugbare verschillen die er zijn in een vechtscheiding, zou je je kunnen proberen te verplaatsen in de reden van achter het boze of verdrietige gedrag van de ander. Dit kan lastig zijn, als je zelf onderdeel bent van de pijn. Wil je als ouder de verbinding met je kind hervinden? Dan kan een reflectieve houding naar jezelf, en een oprechte interesse naar de oorsprong van het lastige of ongewenste gedrag, zeker helpend zijn.

Merk je, na het lezen van dit artikel, dat verbinding creëren en/of hervinden nog erg abstract voor je blijft? Dan help ik je graag om de boodschap van je kind, of je partner voor je te ontcijferen! Ik kom graag met je in contact.

Wat je kunt doen als je kind niet wil gaan slapen

person-1205140_960_720

Een collega van me was hevig ontdaan omdat haar dochter haar man een tik in het gezicht had gegeven, toen ze niet wilde gaan slapen. Ze vroeg me om raad.
Een duidelijk teken van ongewenst gedrag! Mijn collega vond het lastig om te bedenken, welke onvervulde behoefte of vraag achter dit gedrag schuil zou kunnen gaan. Toen we dat samen ontrafelden, besloot ik dat het tijd werd voor een nieuwe blog, omdat waarschijnlijk veel meer ouders hiermee worstelen.
Dit artikel staat vol tips om anders om te gaan met strubbelingen rondom het slapengaan van jouw kind, en vooral ook hoe je de verbinding kunt behouden met je kind. Lees dus snel verder!

Behoefte aan verbinding

Veel kinderen hebben overdag weinig contact met hun ouders, omdat ze op school zitten, ouders aan het werk zijn, ze bij vriendjes of vriendinnetjes gaan spelen, of op de BSO zitten. Ieder kind heeft het nodig om verbinding te ervaren. Als je je even in het perspectief van je kind verplaatst, is het misschien helemaal niet zo vreemd dat er steeds “gedoe” of “geklier” is rondom het avondritueel. Negatieve aandacht is immers ook aandacht. Eigenlijk geeft je kind alleen maar aan, dat het nog even langer wil genieten van de aandacht van papa of mama.
Stel je eens voor: je bent kind, en je hebt je ouders de hele dag niet gezien. Jullie hebben wel samen gegeten, maar dat ging gehaast, omdat je oudere broertje naar voetbaltraining moest. Terwijl papa je broertje wegbracht, ging mama de keuken opruimen. Jij keek nog wat tv, maar had liever één op één-tijd met papa of mama gehad. En dan komt al het tijdstip dat je naar bed moet.

Veel kinderen vinden het lastig om onder woorden te brengen wat ze echt graag willen (en volwassenen trouwens ook). Reageren op datgene wat je niet wil, is veel makkelijker, en daarmee ontstaat dan vaak het getreuzel in de badkamer.
Probeer je, de volgende keer als er weer eens “gedoe” is, dus eerst eens even te verplaatsen in het perspectief van je kind, en ruim in het avondritueel voldoende ruimte in voor verbinding.

Ben je geneigd om tegen je kind te zeggen als het niet opschiet met tandenpoetsen, dat het dan ook geen verhaaltje meer krijgt voorgelezen? Probeer het volgende keer eens anders: “Hoe langer je doet over het tandenpoetsen, hoe minder tijd er overblijft voor het lezen van een verhaaltje.” Klinkt heel anders, en daarmee laat je je kind voelen dat jij het ook fijn vindt om samen nog even een verhaaltje te lezen.

Spanning en monsters

Naar bed gaan en alleen in een kamer achterblijven, is voor veel kinderen ontzettend spannend. Papa en mama zijn dan misschien wel gewoon beneden, maar hebben de deur dicht en de televisie aan, dus die gaan het echt niet horen als jij in je slaapkamer ineens overvallen wordt door monsters!
Monsters onder het bed, en bang zijn voor enge geluiden is echt niet alleen voorbehouden aan kinderen in de kleuterleeftijd. Sommige kinderen kunnen tot vlak voor de puberteit blijven hangen in magisch denken, met de daarbij behorende angsten. Zelf ben ik nog steeds geen held als ik alleen thuis ben.
Zo stond ik een paar jaar geleden gewapend met de hockeystick van mijn vriend klaar om een zogenaamde inbreker de hersens in te slaan, terwijl de katten op nachtelijk avontuur waren geweest, en zij verantwoordelijk waren voor de herrie die ik beneden hoorde…

Een meisje in mijn praktijk vertelde laatst dat ze zich er een beetje voor schaamde dat ze lang was blijven geloven in niet bestaande monsters. Ze hield altijd haar benen krampachtig in bed, omdat ze er vast van overtuigd was dat er twee groene mannetjes met een soepkom onder haar bed zaten, die iedere kans aan zouden grijpen om haar in die soepkom te sleuren en op te eten. Ze is 11 en vond het ontzettend kinderachtig van zichzelf, maar als het eenmaal donker was, kon ze die gedachten toch niet van zich afzetten. Pas toen ze grote schoonmaak onder haar bed had gehouden en gezien had hoe vol het daar lag, had ze zich kunnen troosten met de gedachte dat er simpelweg geen plek was voor groene mannetjes, laat staan voor soepkommen. En toch, als ze dan alleen in bed ligt, en geluiden die ze niet kan plaatsen, dan slaat toch soms de twijfel weer toe.

Is jouw kind ook bang voor monsters onder het bed, en wil je graag iets doen om de verbinding tussen jou en je kind te verstevigen?

Kruip dan eens in de huid van je kind en ga mee op monsterjacht! Waar nuchtere vaders misschien geneigd zijn om kinderangsten weg te wuiven, doen ze vast wel mee, als je papa vraagt om mee te gaan op spokenjacht. Laat je kind samen met papa een machine ontwerpen die spoken kan verdelgen, zoals bij de Ghostbusters! Grote kans dat jouw man vooraan staat in een ectoplasma-werende outfit!

Je kunt ook samen met je kind een schild maken, wat helpt om monsters of kwade geesten op afstand te houden. Bedenk samen met je kind waar monsters, of kwade geesten echt op af zouden knappen, en verzin beelden waarbij je kind zich fijn en veilig voelt. Samen ga je op zoek naar plaatjes die daarbij passen. Je knipt, plakt, tekent of schildert deze op een schildersdoek (de Action heeft veel verschillende formaten en diktes), en hangt het schild boven het bed van je kind, of op de deur, als je kind alle engerds buiten de deur wil houden.

Door je kind te erkennen in zijn angsten, zal de verbinding tussen jou en je kind zeker verstevigd worden.

Mijn kind ziet of hoort geesten, wat nu?

Toch zijn er ook kinderen die na het verdelgen van de monsters, of maken van beschermende schilden, vol blijven houden dat ze niet kunnen slapen, omdat ze een aanwezigheid voelen. Vooral hooggevoelige kinderen zijn gevoelig voor energieën die we niet altijd met het blote oog kunnen waarnemen. Het feit dat jij niets ziet, hoort of voelt, hoeft zeker niet te betekenen dat je kind het verzint, om het moment van slapen gaan nog even uit te stellen!
Energie kan namelijk lang in huis blijven hangen. Misschien herken je het wel, dat als je ruzie hebt gehad met je partner, bepaalde ruimtes in huis even minder fijn aan kunnen voelen, simpelweg omdat de negatieve energie van de ruzie nog aanwezig is. Het kan zijn dat je kind last heeft een dergelijke energie, maar het kan zelfs om energie van vorige bewoners gaan.

Je kunt de slaapkamer, maar liever nog het hele huis energetisch reinigen als je kind blijft volhouden dat het voelt dat er iets of aanwezig is, die er niet hoort. Door witte salie aan te steken, en daarmee langs alle hoeken, gaten en kieren in huis te gaan, jaag je zeker alle negatieve energie weg. Dooft de salie als je bezig bent met reinigen? Steek hem dan vooral opnieuw aan, net zo lang totdat de salie stevig door blijft branden. Het is een teken dat de negatieve energie zich niet zomaar wil laten verdrijven.

Een tijdje geleden heb ik bij een cliëntje thuis het huis gereinigd met witte salie. Samen hebben we er een mooi ritueel omheen gemaakt. Het schild, wat we eerder in de coaching al gemaakt hadden, viel volgens het meisje ’s nachts steeds spontaan van haar deur op de grond, waardoor ze zich alsnog niet veilig voelde, en wakker lag. Het was opvallend, dat de salie voortdurend doofde onderaan het trapgat naar zolder, vlak voor de kamerdeur van het meisje. Pas na 4 x opnieuw aansteken, werd het rustig. Dit was de bevestiging die het meisje nodig had, dat ze niet steeds eng had gedroomd, maar dat er een reden was waarom het schild haar onvoldoende beschermde. De energie was erg hardnekkig!

Of ik daarmee nu in geesten geloof? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat energie ongrijpbaar is, en een grote invloed uit kan oefenen op ons leven. Hooggevoelige kinderen én volwassenen zuigen de energie om hen heen vaak ongemerkt op als een spons, ongeacht of deze nu positief of negatief is. Negatieve energie kan tot grote verstoringen leiden, die, als ze niet tijdig wordt herkend, verder kan gaan dan alleen slaapstoornissen.

Door te blijven bij wat er is, en de gevoelens en behoeften van je kind serieus te nemen, krijgt negatieve energie in elk geval minder kans.

Wil jij meer tips rondom het slapengaan van je kind, of andere terreinen waarop jouw hooggevoelige kind moeilijkheden ervaart? In mijn nieuwe videocursus “De 6 sleutels naar meer geluk en verbinding met jouw hooggevoelige kind” neem ik je mee in tal van tips, oefeningen en wetenswaardigheden die jou en je kind gaan helpen om optimaal in balans te blijven. Meer weten? Kijk op de site!

Gezellig samen aan tafel

Je had het je allemaal anders voorgesteld, toen  je kinderen kreeg. Waar het avondeten eerst het rustmoment van de dag was, met alle ruimte om samen met je partner de dag door te nemen, is het nu vaak een moment  van stress, discussies over het leegeten van je bord, en boze gezichten omdat je kookkunsten niet in de smaak vallen bij je kinderen. Je verlangt ernaar om, al is het maar één keer per week, te kunnen voldoen aan de idyllische taferelen die je vaak in tijdschriften ziet.

Het begint vaak al als je staat te koken. Je wilt echt even opschieten, want de kinderen hebben trek, en je partner komt bijna thuis. Misschien staan er na het avondeten nog sportafspraken gepland, waardoor het extra belangrijk is dat het eten om klokslag zes uur op tafel staat. En juist dat moment grijpen je kinderen aan om voortdurend je aandacht op te eisen. En als jij zegt dat je nu echt even moet koken, en geen tijd hebt, is het huilen geblazen. De verleiding is dan groot om toch even bij je kind te gaan zitten om samen te puzzelen of een spelletje te doen, maar dan loopt je planning in het honderd. Herkenbaar?

Dit artikel staat barstensvol tips, hoe je op tijd het eten op tafel krijgt, én hoe je het gezellig houdt aan tafel! Lees snel verder.

  • Probeer zoveel mogelijk op dezelfde tijd aan tafel te gaan, en liefst niet te laat. Voor kinderen is het niet fijn om laat te eten. De regel “rust, regelmaat, en reinheid” lijkt soms gedateerd, maar is dat allesbehalve. Hoe vermoeider kinderen zijn, hoe minder ze naar binnen krijgen. Zeg nou zelf, als jij een keer hebt moeten overwerken op je werk, heb je vaak toch ook geen zin meer om nog uitgebreid te dineren? Voor je kinderen is dat niet anders!
  • Maak van het eten een sociale gebeurtenis. Je kind heeft je de hele dag niet gezien, vanwege werk, school, bso of speelafspraken, en wil dus graag iets samen met je doen. Dek samen de tafel, doe samen boodschappen. Je kind kan zo zelf meebeslissen over wat er op het menu komt te staan. Jij wilt zelf toch ook kunnen kiezen waar je zin in hebt die dag? Veel kinderen vinden het leuk om samen te koken, en groente te wassen of te snijden voor je. Als je samen met je kind kookt, zal je kind makkelijker zijn bord leeg eten. Je kind heeft het niet voor niets zelf klaargemaakt. Ook als je even geen zin hebt in koken, kun je er samen een feestje van maken. Picknicken in de tuin of in een hut onder tafel (!) met een pan pasta en stokbrood, spaghetti eten op de Pippi Langkous-manier (met een schaar), of zelf je taco’s vullen met allerlei verschillende ingrediënten die in bakjes op tafel staan. Gebruik je fantasie, en er komt gegarandeerd lol in de keuken.
  • Smaak heeft tijd nodig om zich te ontwikkelen. Jouw kind moet minimaal twaalf keer iets geproefd hebben, voordat hij de smaak op waarde kan schatten. Geef dus niet te snel op, als je kind aangeeft iets niet te lusten, maar laat hem altijd één of twee hapjes proeven. Blijft je kind bepaalde groente weigeren? Denk nog eens terug aan de tijd toen je zelf kind was. Was jij een alleseter, of misschien ook kieskeurig? Smaak verandert door de jaren heen, uiteindelijk komt het altijd goed! Het is leuk om samen met je kinderen een smaaktest te doen. Welk boontje smaakt het lekkerste? Een diepvriesboon, een boon uit een potje, of toch de verse? Verdiep je samen met je kind in wat hij wél wil eten. Je kunt kinderen tot een jaar of twaalf een gezond en gevarieerd eetpatroon aanleren. De eerste jaren zijn heel belangrijk voor hun smaakontwikkeling en latere eetpatroon.
  • Is jouw kind een slechte eter? Bedenk dan dat sommige kinderen meer moeite kunnen hebben met de structuur van eten, dan met de smaak. Zo kan het gebeuren dat jouw kind stukjes tomaat niet wil eten, maar tomatensoep bijvoorbeeld wel. Experimenteer vooral door voedsel in verschillende structuren aan te bieden.  Zo heb ik zelf mijn hele kindertijd geweigerd rauwkost te eten. Sla, rauwe witlofsalade, het was niet aan me besteed. Ik had het geluk dat mijn moeder altijd apart groente voor mij kookte, dus er was altijd een alternatief. Toen ik op kamers ging, at ik in no-time allerlei salades, tot verbazing van mijn moeder. Ik had ontdekt dat niet de groente zelf, maar de slasaus waarmee de salades thuis werden overgoten, onacceptabel was voor me. Die kreeg ik op geen enkele manier weg. Durf dus te variëren met bereidingswijzen! Extra tip: maak eens groentekoekjes. Met een knapperig korstje, en in de vorm van een koekje smaakt alles lekkerder.
  • Probeer je kind niet teveel om te kopen om te eten. “Alleen als je je bord leeg eet, mag je een toetje”, klinkt misschien goed, maar is feitelijk een chantagemiddel. Je komt er niet achter waarom jouw kind vanavond geen zin heeft in eten. Misschien heeft hij wel buikpijn, en daarom niet zo’n trek. Vraag dus altijd naar de reden van het niet willen eten.
  • Eet jouw kind een keer echt niks als jullie samen aan tafel zitten? Maak je niet te snel zorgen. Veel kinderen weten heel goed wat ze per dag nodig hebben. Misschien eet jouw kind door de dag heen wel grote hoeveelheden fruit, en krijgt hij zo toch alle voedingsstoffen binnen die hij nodig heeft. Als je zorgt dat je voldoende gezond aanbod in huis hebt, komt je kind niet snel iets tekort.
  • Elk kind heeft grenzen nodig. Kinderen in de peuterleeftijd gaan begrijpen dat ze “nee” kunnen zeggen, en daarmee kunnen experimenteren. Wees duidelijk naar je kind, als je het idee hebt dat jouw kind je aan het uittesten is. En duidelijk zijn kan écht met inachtneming van alle andere tips!
  • De tijd van diepgaande gesprekken aan tafel is dan misschien voorbij; je kunt wel afspreken dat iedereen aan tafel aan de beurt komt om iets te vertellen. Hou daarbij een vaste volgorde aan. Systemisch gezien is het goed om de oudste eerst het woord te geven, en dan de andere tafelgenoten in aflopende volgorde van leeftijd. Zo leert iedereen van jongs af aan op zijn beurt te wachten, en komt toch iedereen aan de beurt. Ook de plek die de kinderen innemen aan tafel kan bepalend zijn of er rust is of niet. De ideale opstelling is: de ouders zitten naast elkaar, vader met moeder aan zijn linkerhand. Daar tegenover komen de kinderen in volgorde van leeftijd, met de klok mee. De kinderen krijgen dan een plek aan tafel die past bij hun plek in het gezin.
  • Zorg voor afleiding. Hoe meer nadruk er ligt op het leegeten van je bord, hoe ongezelliger het wordt. Kun je wel wat inspiratie gebruiken voor fijne en verrassende gesprekken aan tafel? Kijk dan eens naar mijn placemat met gespreksstarters, die gratis te downloaden is als je je inschrijft voor de nieuws- en inspiratiemail van De Waterspiegel!Liever geen printversie, maar een echte placemat? Ook dat kan! De gelamineerde water- en vuilafstotende placemats zijn bovendien in full-color uitgevoerd, en worden geleverd met een handleiding vol tips en tops, om nog meer plezier te beleven met de gespreksstarter! Een set van 2 stuks kost €8,50, een set van 4 stuks €15,00 excl. verzendkosten.
  • Wil je de luxe-versie hebben? Stuur dan even een mailtje met je gegevens naar info@kindercoachingdewaterspiegel.nl, en ik stuur ze naar je toe!

Wie ben je en wie ken je?

Eenzaam meisjeZe is zomaar een meisje van 15. Een meisje zoals er zoveel van rondlopen.

Misschien ben of ken je zelf wel zo’n meisje van 15. Een meisje met grootse dromen en plannen, die geen idee heeft hoe ze deze uit zou kunnen laten komen. Zo’n meisje wat graag gezien en gehoord wil worden, maar die zich liever gedeisd houdt, uit angst om vreemd gevonden te worden. Zo’n meisje met een rijk gevoelsleven, en de wens om een grote vriendinnengroep om zich heen te verzamelen, maar die uiteindelijk één of twee hartsvriendinnen heeft. Zo’n meisje wat diep nadenkt over alles wat er momenteel gaande is in de wereld, en die niet zomaar de mening van de massa wil volgen, maar een eigen geluid zou willen laten horen. Zo’n meisje, waar sommige docenten zich zorgen over maken, omdat ze zich nogal geïsoleerd in de klas lijkt te voelen.

(H)erkenning

Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten dat haar ouders jaren geleden al gescheiden zijn, en dat ze haar vader sindsdien nauwelijks nog heeft gezien. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten, dat het haar pijn doet, dat ze haar halfbroertjes en –zusjes uit haar vaders nieuwe gezin niet kent. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten dat ze worstelt met het feit dat haar moeder geen goed woord voor haar vader over heeft.  Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten, dat ze ’s avonds in bed vaak appberichtjes stuurt naar haar vader, in haar zoektocht naar contact. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten, dat haar moeder haar zorgen ’s avonds weg drinkt met een fles wijn. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten, dat ze zich soms gespleten voelt, omdat ze het idee heeft dat ze moet kiezen tussen haar vader en moeder.

Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten dat ze zich regelmatig eenzaam voelt. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten, dat ze helemaal niet bij de populaire meisjes wil horen, omdat ze ervan overtuigd is, dat zij het perfecte leven leiden, wat voor haar toch niet bereikbaar is. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten dat ze dagelijks haar toevlucht neemt tot social media, in de hoop een community te vinden die haar wel begrijpt. Als je dit meisje echt zou kennen, zou je weten dat ze op zoek is naar haar eigen identiteit, maar nog meer naar iemand die haar begrijpt.

Zomaar een meisje van 15. Misschien zit ze wel bij jou, je zoon of je dochter in de klas. En weet jij, je zoon of je dochter dan over welke klasgenoot dit gaat? Wanneer ken je iemand nu echt? We laten ons ware zelf niet zo snel meer zien, en maken ons leven graag mooier op social media. En dat terwijl er zoveel meer wederzijds begrip voor elkaar zou kunnen zijn, als we elkaar echt zouden kennen. Als je zelf voor de klas staat, stel jezelf dan nu ook even de vraag in hoeverre jouw collega’s en leerlingen jou wel echt kennen.

Over de streep

De zin, “als je me echt zou kennen, dan zou je weten dat..”, is natuurlijk niet van mij, maar van het uiterst succesvolle programma “Over de streep”, waarin leerlingen van middelbare scholen gevraagd wordt om letterlijk over de streep te gaan, als zij zich aangesproken voelen door een bepaalde stelling. Stel je eens voor hoe eng, en tegelijk ook krachtig het is, om te zien dat misschien wel meer dan de helft van je klasgenoten over de streep gaat als kind van gescheiden ouders. En ineens besef je, dat je niet de enige bent in jouw klas, wiens ouders wel eens tegen je schreeuwen of schelden. En ineens sta je naast één van de populairste meiden uit de klas, wiens leventje helemaal niet zo perfect blijkt te zijn. Samen inzichtelijk maken welke thema’s er spelen in jouw klas, werkt verbindend en zelfs helend.

De kracht van de Challenge Days, zoals het concept van “Over de streep” ook wel wordt genoemd, ligt voor mij in het feit dat leerkrachten ook wordt gevraagd om mee te doen. De leraar krijgt namelijk door het (h)erkennen van verhalen van de jongeren, een andere blik, en kan zelfs zijn eigen oordelen over “lastige” jongeren gaan herkaderen. Als je elkaars verhaal, elkaars worstelingen, elkaars moeilijkheden en elkaars triggers kent, is het immers zoveel makkelijker om iemands gedrag los te zien van zijn persoon! Er bestaan dan ineens geen “lastige” of “problematische” leerlingen meer. Waar jongeren met explosief gedrag eerst uit de klas werden verwijderd, omdat dit het lesprogramma teveel zou verstoren, komt er nu ruimte om met een andere bril naar elkaar te kijken, en samen een antwoord te vinden op de vraag wat de ander nodig heeft.

Verbinding op school

Helaas is deelname aan een Challenge Day niet voor iedere klas van elke middelbare school weggelegd, simpelweg vanwege het prijskaartje, en het feit dat dit een arbeidsintensief proces is. Een gemiddelde middelbare school telt al snel 1000 tot 1500 leerlingen, en het is eenvoudigweg niet haalbaar om het persoonlijke verhaal van al die 1500 leerlingen te leren kennen. Een school is immers primair bedoeld voor het volgen van onderwijs.

Als je elkaar écht kent, of in elk geval in staat bent om verder te kijken dan iemands gedrag, dan ontstaat er al snel een fijner en veiliger schoolklimaat. Een school waarbinnen dit meisje van 15 zich niet langer eenzaam hoeft te voelen. Een school waar ruimte is voor drukke leerlingen, leerlingen met een grote mond, leerlingen met bravouregedrag, of juist leerlingen met stil en teruggetrokken gedrag. Een school waar iedereen zichzelf mag zijn, zonder oordeel of labeltjes.

Ben jij werkzaam in het basis- of voortgezet onderwijs en ben jij op zoek naar praktische handvatten om het gedrag van de leerlingen in jouw klas beter te begrijpen? Is er bij jou op school geen ruimte voor een Challenge Day, maar wil je wel leren om het verhaal of de vraag achter “lastig” gedrag te (h)erkennen, en zo een negatieve sfeer, schoolverzuim of zelfs uitval van school helpen tegen te gaan? Wil jij leren waarom sommige leerlingen naar aanleiding van een schijnbaar onbenullig  voorval explosief kunnen reageren, en vooral wat de do’s en don’ts zijn in zo’n situatie? Stuur me een mailtje, en ik vertel je graag meer over de mogelijkheden!

Nieuwsgierig geworden? Liken is leuk, delen is nog fijner!

“Supermoeders” of “echte moeders”?

wonder-woman-552109_640

Vorige week stond ik op de jaarmarkt in ons dorp, om wat extra aandacht voor mijn praktijk te genereren. Mede door een winactie die ik had opgezet, met de vraag: “Wat is jouw wens voor jouw gezin?”, onstonden er verschillende mooie gesprekken op straat. Openhartige gesprekken met ouders, die allemaal verandering wensten voor hun kind, of voor hun gezin. Verschillende moeders gaven aan het te betreuren, dat ze hun agenda niet bij zich hadden, anders hadden we meteen een eerste afspraak in kunnen plannen. Ze vertrokken vrijwel allemaal, met de boodschap, dat ze zeker nog contact op zouden nemen, want hulp was nodig!

Twijfel 

En nu, anderhalve week later, heb ik het winnende gezin van de winactie mogen verblijden, maar verder blijft het angstvallig stil. De eerste dagen dacht ik dat het aan mezelf lag: “Heb ik mezelf wel stevig genoeg weggezet als coach?” Even flitste nog de gedachte door mijn hoofd dat het dan allemaal wel mee zou vallen met de hulpvragen, als ouders geen actie ondernamen, maar die gedachte zette ik al snel opzij. Want eigenlijk is het heel eenvoudig: aangeven als ouder dat je hulp nodig hebt voor je kind, is een van de moeilijkste dingen die er is. Kort erover praten met een deskundige, in de hoop waardevolle adviezen te krijgen, is één, maar de vervolgstap zetten, is voor sommige ouders bijna een onmogelijke opgave. Waarom dit zo moeilijk is, leg ik je hieronder uit.

Prestaties en verwachtingen 

In onze huidige samenleving worden iedere dag enorm veel eisen gesteld. Daarbij de ligt de focus in (sociale) media ook nog steeds vooral op het feit dat wat je doet, perfect moet zijn. En daar zit nu net de moeilijkheid. Ben jij, of ken jij een moeder? Maak dan nu  eens een lijstje met alle verwachtingen waaraan een goede moeder moet voldoen. Aan welke normen moet je als moeder minimaal voldoen om als “goed” bestempeld te worden? Neem hier maar even de tijd voor, en zult zien dat het lijstje blijft groeien…

Klaar? Wat staat er allemaal op je lijstje? Hoewel ik zelf geen moeder ben, heb ik genoeg vriendinnen met kinderen in mijn omgeving, en natuurlijk veel inspiratie in mijn praktijk. Hier volgt mijn lijstje:

  • Zorgen en verzorgen (wassen, plassen, eten..)
  • Het huishouden op orde houden, inclusief de kamers van de kinderen
  • Aanwezig zijn
  • Beschikbaar zijn, ondanks je werkzaamheden buitenshuis, zowel in tijd, als op emotioneel vlak
  • Goed luisteren en te allen tijde weten waar de kinderen mee bezig zijn of wat hen bezig houdt
  • Betrokken zijn bij schoolactiviteiten
  • De agenda en de taxi van het gezin zijn (clubjes!)
  • Er goed uitzien, zowel voor je kinderen, je partner, als voor de buitenwereld
  • Creatief zijn, en zorgen voor originele traktaties en verjaardagsfeestjes
  • Voor alles een oplossing hebben, en een oneindig organisatietalent
  • De kinderen goed opvoeden en sociaal vaardig maken
  • De harmonie in het gezin bewaren, de stabiele factor zijn
  • Zorgen voor een gelukkig kind
  • Hoog houden van normen en waarden
  • Ontwikkeling stimuleren en op de hoogte zijn van hoe de kinderen het doen op school
  • Zorgen voor een goed toekomstperspectief: haal eruit wat erin zit
  • Zelf nog een eigen leven erop na weten te houden, het liefst met een bloeiende carrière.
  • Gezond eten verzorgen
  • …….en ga zo maar door!

(Vaders die meelezen mogen natuurlijk ook een lijstje voor zichzelf maken, maar, zonder nu ergens tegenaan te willen schoppen, waarschijnlijk is het lijstje met verwachtingen over vaders toch iets minder lang..)

“Supermoeder” of “echte moeder”? 

En als je dat dan allemaal hebt opgesomd, stel jezelf dan eens de vraag wie of wat je wilt zijn: een “supermoeder” of een “echte moeder”. Wat is je eerste impuls? Eerlijk?

Veel moeders zullen waarschijnlijk eerst kiezen voor het zijn van “supermoeder”.  Als je alleen al naar bovenstaand lijstje kijkt is dat toch immers wat er van moeders heden ten dage wordt verwacht? Maar door een “supermoeder” te willen zijn, leg je de lat voor jezelf ontzettend hoog.

Zorgen voor het geluk van je kinderen bijvoorbeeld; dat is veelomvattend! Natuurlijk kun je zorgen voor bepaalde basisvoorwaarden voor geluk, maar slechts 50% van het geluk dat je ervaart, kun je zelf beïnvloeden, leerde ik laatst van Leo Bormans, schrijver van “The world book of happiness”. Je kunt veel doen om je gevoel van geluk te beïnvloeden, maar 50% van je geluk, wordt toch echt bepaald door omstandigheden waar je simpelweg niets over te zeggen hebt. Om nog maar niet te spreken over hoe hoog de lat voor je partner en kinderen komt te liggen, als je steeds een “supermoeder” wilt zijn. Je kind zal, net als jij, voortdurend de druk voelen om vooral goed te presteren op school.

Is dat wat je voor ogen hebt?  Als moeder zal je dus in sommige opzichten je verlies moeten nemen, en toegeven dat je simpelweg niet aan alle verwachtingen die er aan je gesteld worden, kunt voldoen.

Maar zo eenvoudig is dat natuurlijk helemaal niet. Niet voldoen aan verwachtingen die aan je worden gesteld, zeker als dat geen bewuste keuze is, voelt al snel als falen. “Ik laat mijn kind in de steek omdat…hij zo vaak boos en verdrietig is, ruzie maakt met de andere kinderen in het gezin, weigert mijn gezonde eten te eten, niet voldoende presteert op school…” Voel je hoe zwaar dat is, als moeder, om overal verantwoordelijk voor te worden gehouden, of dat in elk geval zo te voelen, door de verwachtingen die onze samenleving nu eenmaal stelt?

Door dit gevoel van falen, vergeten moeders al snel, hoe betekenisvol ze steeds voor hun kinderen zijn, ook als het allemaal eventjes wat minder goed gaat.

Gediskwalificeerd.. 

Enerzijds geven al die normen en verwachtingen een stukje houvast.  Je kunt immers verbondenheid, steun en erkenning ervaren met en van de gemeenschap, in het besef dat het grootbrengen van kinderen geen gemakkelijke en vooral een ontzettend veeleisende taak is. Voel je je om welke reden dan ook tekort schieten, en daardoor schuldig, dan kunnen al die normen en verwachtingen ook voelen als een “diskwalificatie”. Je kunt je daardoor zelfs eenzaam en geïsoleerd van de gemeenschap gaan voelen.

En daarom is het zo fijn, om op een willekeurige zondagmiddag, je angsten en zorgen rondom je kind of je gezin te kunnen delen, met iemand die jou niet meteen diskwalificeert in je moederschap, maar vooral even een luisterend oor biedt. Een luisterend oor, dat je bij vriendinnen misschien niet kunt vinden, omdat je dan eerst moet vertellen over je “tekortkomingen”. Herkenbaar?

Terug naar de echte wereld. Klinkt het ideaal van “supermoeder” je nog steeds als muziek in de oren, of ben je liever een “echte moeder”? Een “echte moeder” leeft vanuit het besef dat het leven, de wereld én zijzelf niet perfect is. Een “echte moeder” deinst er bovendien niet voor terug, hulp in te roepen bij de zaken die haar minder goed afgaan. Dit kan zijn door simpelweg een interieurverzorgster in te huren, waardoor er meer tijd over blijft voor qualitytime met de kinderen, maar het kan ook het consulteren van een coach omvatten. Schuift ze daarmee haar verantwoordelijkheid af? Natuurlijk niet! Een “echte moeder” ziet dat sommige obstakels in de opvoeding makkelijker genomen kunnen worden, met een beetje begeleiding van buitenaf.

Switch in denken 

Voor vrouwen die neigen naar perfectionisme, waar vooral veel hooggevoelige vrouwen last van hebben, is de omslag van denken als “supermoeder” naar “echte moeder”, helemaal niet zo eenvoudig als dat ik het nu laat lijken. Want hoe eng is het bijvoorbeeld, om begeleiding in te schakelen, wanneer een coach niet alleen kijkt naar het kind zelf, maar naar het gehele gezinssysteem? Er is geen ontkomen aan, om toch ook steeds weer naar jezelf te kijken, en naar jezelf als moeder. Mag je van jezelf ook NIET perfect zijn..?

Toch zit er, diep van binnen, vermoedelijk wel de behoefte naar verandering. In elk geval wel bij al die lieve, betrokken, bezorgde moeders die ik vorige week heb mogen ontmoeten. Stuk voor stuk, wensten zij verandering in hun gezin, een einde aan geruzie tussen gezinsleden, meer harmonie in het gezin, een krachtiger, weerbaarder, zelfverzekerder kind, en ga zo maar door. Wanneer deze moeders hun gevoel van schuld en falen kunnen parkeren, kan er een prachtige basis ontstaan om vanuit te gaan samenwerken. Ik wacht ondertussen rustig af, zonder gedachten en oordelen over deze bezorgde moeders (en ik hoop dat deze blog ook ontzettend veel bezorgde moeders mag bereiken!).

Nadenkertje 

Heb jij ook moeite om de switch te maken van “supermoeder” naar “echte moeder”? Denk dan eens na over de volgende vraag, een prachtige doordenker van schrijfster, illustrator en inspirator Lou Niestadt:

Wat betekent “Het is niet het mezelf ontzeggen van de dingen die ik wil, maar het ontdoen van de dingen die ik niet wil”, voor jou?

Deel hieronder vooral jouw ervaringen. Ik hoor ze graag!

Erken mij, zie mij zoals ik ben

Xander

Soms lijkt het contrast tussen het werken in mijn vaste baan en werken in mijn praktijk erg groot. Laveren tussen justitie en coaching en therapie kan er –van een afstandje- soms ontzettend ingewikkeld uitzien. En toch is het dat eigenlijk allesbehalve. In mijn twee banen zijn namelijk een aantal gemeenschappelijke delers te ontdekken, die het mogelijk maken dat ik uit beide banen voldoening kan halen.

Betekenisvolle interventies

Zowel in mijn praktijk, als in het werken met delinquente jongeren, of kinderen met schoolverzuim, ben ik voortdurend op zoek naar betekenisvolle interventies. Er zijn er best veel overeenkomsten tussen de kinderen, jongeren en gezinnen die ik coach in mijn praktijk, en de jongeren die in aanraking komen met justitie en die zich bij mij melden voor een “taakstrafgesprek”. Steeds is er namelijk sprake van signaalgedrag. Het kind of de jongere gedraagt zich niet volgens “de norm”, en is boos, verdrietig, angstig of onzeker. Niet zelden leidt dit boze, verdrietige, angstige of onzekere gedrag tot problemen of gedrag wat in de buitenwereld niet wordt geaccepteerd.

Probleemgedrag of “probleemkind”?

Zo kan een kind met onvoorspelbare driftbuien, een ouder tot wanhoop drijven, als zo’n driftbui opspeelt in een overvolle supermarkt, of een jongen die steeds in conflict komt met zijn docenten, het (negatieve) onderwerp van gesprek worden in de lerarenkamer, of kan een ouder van een kind, dat gewelddadig gedrag vertoont naar leeftijdsgenootjes, zomaar de boodschap ontvangen dat het kind mogelijk van school wordt gestuurd. Het is de kunst, om voortdurend het kind of de jongere achter het problematische gedrag te blijven zien. Iedereen wil immers gezien worden zoals hij of zij is. Niet zelden komt het gedrag wat iemand vertoont, totaal niet overeen met wie hij of zij is.

Zoeken naar de boodschap achter het gedrag

Een voorbeeld: jongeren die meer dan gemiddeld blowen, harddrugs gebruiken of grote hoeveelheden alcohol drinken worden al snel als “problematisch” ervaren. Overmatig drinken of drugsgebruik is echter vrijwel altijd signaalgedrag van achterliggende problematiek, die de jongere door middel van zijn gebruik probeert te verdoven. Of denk aan een jongen die een leeftijdgenootje een mes op de keel zet, bij wijze van “grapje”. Zo’n jongen vertoont problematisch gedrag, maar is dit altijd een signaal van boosaardigheid? Of zou het mogelijk zijn dat deze jongen een ingewikkelde thuissituatie heeft, waar hij veel meer verantwoordelijkheden krijgt dan hij aan kan? Zou het dan ook mogelijk zijn dat deze jongen met zijn daad – een weliswaar ongelukkig gekozen-  schreeuw om aandacht geeft?

Op welke terrein je ook werkzaam bent; er kan pas sprake zijn van een betekenisvolle interventie, als je op zoek durft te gaan naar de persoon achter het gedrag, en je die persoon erkent zoals hij of zij is. Door erkenning te geven aan het verhaal van de ander, en dus moeite te doen om werkelijk te “zien”, kom je in contact met elkaar. Ongeacht met welke “pet” ik op zit tijdens een gesprek, vanuit de justitiële kant, of de hulpverleningskant, ik toon respect en erkenning voor de ander, waardoor er verbinding komt.

Erkenningsnood

Een prachtig voorbeeld van hoe hoog de nood naar erkenning en gezien worden soms kan zijn, kreeg ik vorige week tijdens het volgen van een aantal zomercursussen bij de Interactie-academie in Antwerpen. Omdat de docente, Sabine Vermeire, me écht heeft weten te raken, én ik een enorme boekenfreak ben, kan ik het niet nalaten het voorbeeld hier te delen. Sabine werkt als psychotherapeut, verbonden aan de Interactie-academie. Zij werkt voornamelijk met kinderen en jongeren in complexe gezinssituaties, en heeft daardoor vaak te maken met uithuisplaatsingen, huiselijk geweld, seksueel misbruik en alcohol- of drugsmisbruik. Xander is elf, als hij bij Sabine in therapie komt. Xander is (tijdelijk) uit huis geplaatst, omdat zijn moeder kampt met borderline-problematiek, alcoholmisbruik en een gewelddadige relatie. Xander heeft uiteindelijk langdurig in instellingen verbleven, omdat terugkeer naar huis te onveilig bleek. Hetgeen besproken is gedurende de therapiesessies, heeft Sabine steeds verwoord in brieven naar Xander. Xander voelde zich in de jaren dat hij in de instelling verbleef, ondanks de sessies bij Sabine, vaak onbegrepen. Hij had het idee dat niemand kon begrijpen wat hij doormaakte: hoe het is om een kind in een instelling te zijn, en hoe het voelt om een moeder te hebben met borderline. Vanuit die gedachte heeft Sabine samen met Xander bedacht, om een selectie te maken uit de 85 brieven die zij hem in de loop der jaren heeft geschreven, deze te anonimiseren en te bundelen tot een boekje: “Geplaatst”.

Het is een prachtig, aangrijpend relaas geworden, waarin de gevoelens en gedachten, maar ook het soms zeer opstandige gedrag van Xander, zijn verwoord via de brieven. De brieven geven Xander erkenning van datgene wat hij heeft ervaren en beleefd. Xander is het niet langer “het kind in de instelling”, of “de jongen met de moeilijke moeder”, maar wordt ineens een persoon van vlees en bloed, met emoties, kwetsbaarheid, maar ook ongelooflijk veel moed en doorzettingsvermogen.

Briefwisseling

Bonus in het boekje, is een envelop, geadresseerd aan Xander. De lezer kan op deze manier laten weten aan Xander, of het gelukt is, om zich in de situatie in te leven, en welke thema’s, woorden of gedachten hem of haar persoonlijk hebben geraakt. Xander heeft inmiddels stapels brieven ontvangen, en ook mijn brief zal hij binnenkort aan zijn collectie toe kunnen voegen. Het is de wens van Sabine, om ook die brieven nog eens te bundelen tot een boek, om anderen (hulpverleners, leerkrachten, familie, buren, sportcoaches, jeugdwerkers enzovoorts) te inspireren om met kinderen en jongeren zoals Xander in gesprek te gaan. Komt jouw brief daar wellicht ook bij?

Erken mij, zie mij zoals ik ben, uiteindelijk is dat wat iedereen wil, en toch kan het (vaak) zo moeilijk zijn. Wil je (sneller) leren kijken naar de persoon achter het gedrag, dan is dit boekje in elk geval een must-have!

Ook als ouder is het lang niet altijd eenvoudig je kind of tiener te erkennen, en te zoeken naar de persoon achter het gedrag. Wanneer valt het jou zwaar? Laat het me weten!

De wereld door de ogen van een kind

kinderogen

“Wat zou er gebeuren als je iemand in de trein vraagt wat hij of zij gaat eten en of je mee mag eten?” Deze vraag hoorde ik een student in de trein voorleggen aan zijn vrienden. Ze waren het er unaniem over eens, dat het een interessant experiment zou kunnen zijn. Het ging hen niet eens om de gratis maaltijd, maar vooral om het leggen van een onverwacht en écht contact.

Mezelf terugtrekken

Toen ik de jongen in mijn richting zag kijken om mijn reactie op zijn vraag te peilen, was mijn eerste reactie om me terug te trekken in mijn eigen veilige “bubbel”.  Het zal wel beroepsdeformatie zijn, dat ik vanwege mijn ervaringen bij het OM rekening hou met  “gevaarlijke gekken”, en dat ik dus niet zomaar een vreemde te eten zal vragen in mijn huis.

Als ik terugdenk aan het afgeluisterde gesprek in de trein, heb ik spijt. Spijt, omdat ik het contact uit de weg ben gegaan, en mezelf niet wat meer heb opengesteld voor mijn omgeving. Heb ik mezelf in de schaduw gezet uit angst voor het onbekende?

De onbevangenheid van een kind

Sinds ik werkzaam ben als coach, pas ik regelmatig het volgende toe: “Bekijk de wereld eens door de ogen van een kind”. Hoe heerlijk zou het zijn als we als volwassenen vaker mee zouden kunnen gaan in de onbevangenheid van kinderen? Geen kind zal immers na te hoeven denken over de vraag: “Mag ik bij je komen eten? “ Sterker nog, als je vraagt: “Wat ga je eten vanavond? “ zal een kind je waarschijnlijk voor zijn met de vraag of je mee wilt eten!

Projectie

Kinderen en jongeren die in de schaduw staan, of die zichzelf in de schaduw zetten, zijn vaak een stukje van hun onbevangenheid kwijtgeraakt. Ze hebben hun enthousiasme weggestopt, en zijn meer timide geworden, juist door alles wat ze hebben meegemaakt. Of ze worden onbewust geremd door de angsten van ouders. Als je als moeder steeds maar bezig bent met de vraag wat er zou kunnen gebeuren als je je kind zonder toezicht buiten laat spelen, pikt een kind dit feilloos op, en kan het in zijn onbevangenheid worden geremd. Kinderen zijn immers de spiegel van ouders! En dat, terwijl het helemaal niet nodig is, want kinderen voelen intuïtief aan wat goed voor hen is en wat niet.

Echt contact maken wordt steeds lastiger, als je alleen maar bezig bent met de vraag of je de ander wel kunt vertrouwen en of de ander wel oprecht interesse in je heeft. Zo ontstaat al snel een vicieuze cirkel.

Openstaan voor de wereld

Kinderen moeten ruimte krijgen om de wereld te ontdekken, en dat gaat nu eenmaal met vallen en opstaan. Is jouw kind angstig en terughoudend in die ontdekkingstocht en in het maken van écht contact? Hou jezelf dan eens een spiegel voor en kijk eens naar de manier waarop je zelf in het leven staat.

Als kinder-,jongeren- en gezinscoach geef ik jou en je kind daarbij graag een steuntje in de rug. Samen met jullie zorg ik ervoor, dat jullie weer vrij en ongeremd door het leven kunnen gaan.

En zeg eens eerlijk: mag ik vanavond bij je komen eten?

Wat heb je nodig?

geweldloze%20communicatie

“Ruim je kamer nou eens op!”, “Zit niet zo te roeren in je bord!”, “Schiet nou op, ik heb al drie keer tegen je gezegd dat je je schoenen aan moet doen!”. Herkenbare kleine ergernissen voor veel ouders met kinderen waarschijnlijk. Hoe reageert je kind op jou na al dat gemopper? Waarschijnlijk niet op de manier zoals jij in gedachten had.

Je kind zal je opmerking als een aanval zien of voelen. Het is nietsvermoedend buiten aan het spelen, als jij roept: “Ruim je kamer nou eens op!”. De weerstand is gecreeërd: “Hoezo dan? Ik ben net lekker aan het schommelen!”  Met als gevolg: een boos kind dat niet snapt waarom die kamer nu ineens moet worden opgeruimd, en irritatie bij jou, omdat er niet gebeurt wat jij wilt.

Wat is je behoefte?

Door bij jezelf te rade te gaan wat jouw behoefte is als je roept: “Ruim je kamer nou eens op”, vind je een oplossing voor dit soort lastige situaties. Wil je werkelijk dat je kind acuut stopt met schommelen, en op een zonnige dag zijn kamer op gaat ruimen? Wat is de behoefte achter je verzoek? Wil je rust, orde of wil je gewoon geholpen worden? Vind je dat teveel zaken in het huishouden alleen op jouw schouders terecht komen? Door je werkelijk te verdiepen in de behoeften van jezelf én van de ander, kun je makkelijk irritaties voorkomen.

Als je aan je kind vraagt of het je wil helpen, om zijn kamer op te ruimen, omdat je behoefte hebt  aan overzicht en ruimte, zal dat veel minder weerstand oproepen dan je eerste opmerking.

Ruimte geven aan de behoeften van de ander

Terug naar de situatie aan tafel: “Zit niet zo in je eten te roeren!” Door een dergelijke opmerking voelt je kind zich niet begrepen en gezien. Het denkt persé zijn bord leeg te moeten eten, en zal misschien stampvoetend vertrekken van tafel (als het daar oud genoeg voor is). Interessanter is om jezelf de vraag te stellen: “Wat ligt er onder het gedrag van mijn kind? Wat is zijn behoefte?”

Zit je kind ergens mee, is er op school iets naars gebeurd wat het je niet durft te vertellen, en smaakt daarom het eten nu niet? Als zijn behoefte ergens anders ligt dan bij eten, zal jouw opmerking er zeker niet voor zorgen dat het bord sneller leeg raakt. Maar als je benoemt: “Ik zie dat je in je eten roert, is er iets?”, dan geef je je kind de ruimte om zijn behoeften kenbaar te maken.

Met een beetje geluk krijg je zonder irritaties, zonder weerstanden, te horen wat de reden is van de slechte eetlust van je kind, en voelt je kind zich gehoord en gezien. Simpel omschreven natuurlijk, maar zoals zo vaak, is de werkelijkheid vaak lastiger. Oefening baart kunst. Deze blog zal echt niet het einde betekenen van geïrriteerde opmerkingen over en weer in jullie gezin. Wel is het interessant om eens te onderzoeken hoe vaak en hoe goed jij zelf eigenlijk luistert naar je eigen behoeften, én die van jouw gezinsleden. Want wat is nu eigenlijk jouw behoefte? Soms kunnen je behoeften heel ergens anders liggen dan jij misschien zou willen.

Wat MOET je van jezelf, en wat WIL je echt?

Vanaf het begin heb ik mezelf de verplichting opgelegd, om iedere week, of in elk geval iedere tien dagen, een nieuwe blog te posten. Waarom MOEST dit van mezelf? Ik wilde mijn volgers tevreden houden, meer cliënten naar mijn praktijk toe trekken, en schrijven is ontspannend, dus het zou me vast moeiteloos afgaan. Mijn vriend heeft al eerder fijntjes opgemerkt, dat als ik mezelf verplichtingen opleg, ik niet luister naar mijn behoeften. Ook weet ik helemaal niet, of ik wel voldoe aan de behoeften van mijn lezers, als ik ze iedere week weer overspoel met mijn ideeën. Zoals zo vaak, meende ik het tegendeel wel te kunnen bewijzen – aan mijn vriend, en aan mezelf.

En nu, nu geniet ik van mijn vakantie. Een vakantie, waarin ik me had voorgenomen een flink aantal blogs vooruit te schrijven, zodat ik een voorraadje zou hebben, als er weer drukkere tijden aan zouden breken. Een vakantie, die begon met een flinke “to do-lijst”, omdat ik nu eenmaal veel tijd in mijn praktijk wil investeren. De “to do-lijst” is grotendeels afgevinkt, maar een aantal voornemens, waaronder het blogschrijven, is eventjes uitgesteld. Waarom? Omdat mijn behoeften anders waren. Mijn behoeften lagen – logisch tijdens een vakantie- in het tijd nemen voor mezelf, en mijn relatie, in het verder ontwikkelen van mezelf, en het ondernemen van dingen die mij energie geven, niet omdat het MOET.  Als ik luister naar wat mijn gevoel en mijn lichaam mij te vertellen heeft, ben ik beter in balans, en kan ik meer aandacht schenken aan de mensen om mij heen, en mijn cliëntjes.

Moeite met het vinden van een balans tussen jouw behoeften en die van je kind? Ik kan helpen!

Luister jij naar jouw behoeften en die van je kind?

Fantasie is het begin van de werkelijkheid

masker%20venetie

Laatst was ik op vakantie in Italië, in de regio Veneto, met als een van de hoogtepunten een aantal bezoeken aan Venetië. Wat een magische stad! Sowieso is de stad op geen enkele manier te vergelijken met welke stad ter wereld, alleen al vanwege het feit dat het centrum volledig autoluw is, en vervoer alleen per boot plaats kan vinden. Sinterklaas heeft daar serieuze concurrentie van DHL, want ook DHL bezorgt pakjes met een pakjesboot!

Dromen in Venetië

Daarnaast was ik nog niet eerder in een stad geweest die zó de fantasie prikkelt als Venetië. De prachtige herenhuizen met Byzantijnse vensters, gotische bogen en Moorse invloeden; sommige huizen lijken regelrecht afkomstig uit een sprookjesboek. Zelfs het zonlicht heeft een speciale gloed in Venetië.  En dan zijn er natuurlijk niet te vergeten de schitterende Venetiaanse maskers, en kostuums!  Wat een feestje moet het zijn om daar een keer carnaval mee te maken! In gedachten zag ik mezelf al staan op een balkon, als dochter van een rijke koopman, in een mooi bewerkte Middeleeuwse japon, het korset strak aangetrokken, terwijl ik vanaf het water werd toegezongen door een echte Venetiaanse gondelier. Ja, Venetië deed mijn hart een aantal slagen sneller slaan, omdat de stad zó tot de verbeelding spreekt. Het kostte me daar geen enkele moeite me volledig te verliezen in de meest fantastische fantasieën.

Wegstoppen van fantasieën

En juist die verbeelding is iets waar we veel te weinig een beroep op doen. Ook kinderen worden naarmate ze ouder worden steeds terughoudender in het gebruik van hun fantasie. Als ik kinderen in mijn praktijk vraag te bedenken hoe zij hun ideale situatie voor zich zien, kost dat vaak moeite. Terwijl kinderen juist al onderweg zijn naar hun droomsituatie, als zij zich voor kunnen stellen hoe die eruit ziet. Er lijkt wel een soort gȇne te bestaan om vrijuit te dromen.

Geleide visualisaties kunnen hierbij helpen, maar de mooiste beelden ontstaan natuurlijk als je je fantasie de vrije loop laat.

Het nut van fantasie

Ons schoolsysteem zorgt ervoor dat we niet meer durven te zoeken naar oneindige mogelijkheden. We weten immers dat er slechts één juist antwoord is op een som. Door logisch te denken, leren we creatief denken steeds verder af. Daarom is het niet zo gek, dat hoe langer je op school zit, en hoe ouder je wordt, hoe lastiger het wordt om te fantaseren. Sprookjes bestaan niet! Fantasie past niet in onze prestatiegerichte maatschappij. En toch is fantasie allesbehalve kinderachtig of een nutteloos tijdverdrijf. Zonder fantasie zouden er immers nooit nieuwe uitvindingen zijn gedaan.

Je eigen droomplek

Voordat ik EMDR (traumaverwerking) toepas bij kinderen, vraag ik hen, zich een veilige fijne plek voor te stellen, zodat ze naar die plek kunnen uitwijken, als de sessie voor hen te heftig wordt. Soms worden me de meest fantastische droomplekken beschreven, helaas blijft het soms ook stil. Iedereen zou moeten kunnen fantaseren over een plek waar je naar toe kunt gaan, als het leven even tegenzit. Of over een fijne plek, simpelweg omdat dagdromen  heerlijk is. Zo’n plek kan ook een goede manier zijn om de werkelijkheid even op de proef te stellen.

We zitten erg vast aan regeltjes en verwachtingen. Een hoop regels zijn nuttig en handig, zoals de regel dat iedereen in Nederland aan de rechterkant van de weg rijdt, of dat stelen niet is toegestaan, en je op tijd op je werk of op school moet komen. Regels zijn prima, zolang ze niet in de weg van je dromen gaan staan. Als kinderen gaan leven naar de verwachtingen van ouders of leraren, houden ze zichzelf vaak tegen. Zo kunnen je ouders je best wat realiteitszin bijbrengen als je als klein jongetje zeker weet dat je de nieuwe Justin Bieber bent; maar laat jezelf nooit je droom om te zingen ontnemen.

Leef je fantasie, leef je droom!

In je fantasie kun je je dromen in alle rust onderzoeken om ze steeds dieper en sterker te maken, voordat je ze gaat waarmaken in het “echte” leven. Laat jezelf nooit tegenhouden om te fantaseren en te dromen. Negeer negatieve mensen en hindernissen en hou je ogen goed open voor kansen om je dromen waar te maken. Als kinderen mogen dromen en fantaseren, zullen ze eerder overtuigd raken van hun hun eigen mogelijkheden en kwaliteiten. Laat de binnenkant van je hoofd je favoriete plek van de wereld worden. Richt het in met fantastische verlangens, mooie ideeën, positieve gedachten en mooie herinneringen.

Je bent nooit te oud om te dromen en te fantaseren. Ook ik was het dromen lange tijd “verleerd”. Tot een aantal jaren geleden was ik ervan overtuigd dat ik altijd handhaver van de wet en regeltjes zou blijven, en kijk waar ik nu sta!  Weliswaar nog met één been bij het OM, maar ik geniet met volle teugen van mijn werk als kinder-en jongerencoach, geef kinderyogalessen, en start binnenkort met het geven van workshops in het onderwijs en voor professionals. Zonder dromen, zonder fantasie, had dit nooit mijn werkelijkheid kunnen worden.

Kan jouw kind wel wat hulp gebruiken om zijn fantasie tot leven te brengen? Droomt je kind van meer zelfvertrouwen, of heeft het juist hulp nodig bij het vinden van zijn droom? Neem contact op, en ik ga met je kind op zoek naar fantasieën, drijfveren en andere dromen, waardoor zelfvertrouwen groeit, en angsten verdwijnen.

Stimuleer jij de fantasie van je kind? En maak je je eigen dromen waar?

Blije buikenyoga

happy%20buddha

Heeft jouw kind ook vaak buikpijn, zonder dat er een lichamelijke oorzaak voor te vinden is? Gemiddeld genomen krijgt ieder kind hooguit één keer per jaar griep. Hoe vaak hou jij je kind thuis van school omdat het zegt ontzettende buikpijn te hebben? In mijn werk bij het Openbaar Ministerie, zie ik steeds meer jongeren tegen wie de leerplichtambtenaar proces-verbaal opmaakt, omdat het ziekteverzuim buitensporig hoog is, zonder dat daar een duidelijk oorzaak voor te vinden is. Scholen kunnen een leerling met veel ziekteverzuim verplichten,  via een doktersverklaring aan te tonen, dat er een lichamelijke oorzaak is voor het verzuim. Maar wat als er geen lichamelijke oorzaak voor de klachten gevonden kan worden?

Spanningsbuikpijn

Ruim 100.000 kinderen per jaar hebben last van functionele buikpijn, zoals buikpijn zonder lichamelijke oorzaak ook wel wordt genoemd. Maar je kind klaagt toch niet voor niets? Steeds terugkerende buikpijn, blijkt, net als steeds terugkerende hoofdpijn, vaak een gevolg van spanning te zijn. Zelf krijg ik, als ik het erg druk heb, en weinig tijd voor mezelf, snel last van een opgeblazen gevoel. Het lijkt wel alsof alle stress zich dan ophoopt in mijn buik, die daardoor soms wel drie keer zo dik kan lijken dan normaal. Herkenbaar?

Buikendagboek

Het bijhouden van een buikendagboek kan inzicht geven, wanneer en waardoor de buikpijn ontstaat. Zo kun je op eenvoudige wijze er achter komen of de klachten verergeren door stress op school, prestatiedruk, of misschien juist wel door problemen in de thuissituatie.

Kinderbuik

Er is een ontzettend fijn boek, dat inzichten geeft in alle problemen die een kind met zijn buik kan ervaren: “Kinderbuik” van Judith Deckers-Kocken. Het boek is op zichzelf bijzonder, omdat het geschreven is door een kinderarts, die zich gespecialiseerd heeft in maag-, lever-, en darmstoornissen. Hoewel ze een regulier arts is, werkt ze vanuit een holistische visie.  Ze werkt in het ziekenhuis intensief samen met een coach, voedingsdeskundige en yogatherapeut.

De coach kan samen met het kind onderzoeken wat er nu precies “zo zwaar op de maag ligt”, of wat het kind precies “op zijn lever heeft”. De yogatherapeut kan het kind beter in contact laten komen met zijn adem en lijf, en de voedingsdeskundige stelt samen het kind en zijn ouders een dieet samen dat meehelpt aan een “blije buik”!

Waarom ik zo enthousiast ben over het boek “Kinderbuik”? Het leert kinderen hoe ze in hun kracht komen, en hoe ze gelukkig kunnen zijn met gezond eten, de juiste manier van ademen, voldoende aandacht en voldoende beweging.  Eindelijk een boek voor kinderen dat geschreven is vanuit een holistische visie welke naadloos aansluit bij de visie van mijn praktijk, en wat ik wil bereiken met het coachen van kinderen en jongeren!

Loslaten van spanning door (kinder)yoga

In sessies kan ik extra aandacht geven aan buikoefeningen. Veel kinderen met onbegrepen buikklachten hebben baat bij dergelijke oefeningen, ook al is het geen geneeswijze. De kinderen kunnen de oefeningen thuis makkelijk voortzetten, voor een optimaal resultaat. De adem speelt een belangrijke rol bij buikenyoga. Kinderen met buikpijn houden vaak hun adem in, wat juist een averechts effect heeft. Door met de adem te ontspannen, komt je buik ook eerder tot rust.

Hoe zorg je er bijvoorbeeld voor dat spanning je buik verlaat?

Ga op je rug liggen, en adem rustig in en uit. Voel hoe je buik op en neer gaat. Stel je voor, dat je een ballon opblaast. De ballon wordt groter en groter, net als dat je buik boller en boller wordt. Stop al je zorgen en je angsten in de ballon. Doe er een knoop in, en laat de ballon dan wegdrijven met de wolken in de wind.

Hoe hou je je buik gezond?

Veel drinken en gezond eten zijn natuurlijk onmisbaar om je darmen in een goede conditie te houden. Je darmen hebben dagelijks vezels nodig, die in groente, fruit en volkoren producten zitten. Goed kauwen, regelmatig eten en lekker bewegen; daar wordt je buik blij van!

Ik voorzie je graag van (kinder)voedingstips indien gewenst. Een voedingsdeskundige ben ik niet, wel zeer geïnteresseerd in gezonde voeding. Als coach ga ik met je kind op zoek waar de buikpijn precies vandaan komt, en als kinderyogatherapeute doe ik oefeningen doen met je kind, om de spanning te verminderen. Je kind krijgt snel weer een “blije buik”!

Heb jij wel eens ergens je buik van vol?