Hoe vind je innerlijke rust?

innerlijke rust

innerlijke rustInnerlijke rust! Hoe doe je dat?

In ons jachtige bestaan zijn velen van ons voortdurend op zoek naar innerlijke rust en houvast. Hoe hou je je staande in een wereld waarin veel van je wordt verwacht? Waarin je geacht wordt op veel fronten ballen hoog te kunnen houden? En vooral in een wereld waarin het draait om zien en gezien worden?
Als je door foto’s scrolt op Facebook en Instagram, dan lijkt het, alsof velen het perfecte leven leiden. Terwijl jij jouw leven niet eens durft te tonen. Omdat je het liever voor jezelf houdt. Omdat je de behoefte daartoe niet voelt. Of misschien omdat je je ervoor schaamt. Omdat het niet zo perfect is, als het op de plaatjes van anderen lijkt.

Extraverte personen maken nog steeds de dienst uit in een belangrijk deel van onze maatschappij. Degenen die zich laten horen tijdens vergaderingen, en zich uit durven te spreken, maken nu eenmaal eerder promotie dan anderen.

Maar als je de hele dag alleen maar aan het “roeptoeteren” bent om jezelf te laten zien, is het niet zo vreemd, dat je je gejaagd kunt voelen, of onrust ervaart. Hoe meer je het idee hebt, dat je op de voorgrond moet treden om jezelf te laten zien, hoe verder je van jezelf, en daarmee van je innerlijke rust verwijderd kunt raken.

In de stilte vind je antwoorden

Of je nu introvert bent, of toch een meer extravert persoon, er is niets mis met bewust contact maken met het stille deel in jezelf. In de stilte liggen vaak de mooiste antwoorden verborgen.

Voel je je nu erg onrustig, en zie je al op tegen het vooruitzicht om te moeten gaan mediteren of anderszins? Contact maken met het stille deel in jezelf is makkelijker dan je zou denken. Vijf minuten per dag ruimte nemen voor verstilling kan al voldoende zijn.

Meditatie of innerlijke verstilling is geschikt voor iedereen die een verandering aan wil brengen in de manier waarop je aankijkt tegen en omgaat met jezelf, anderen, het leven en de wereld én in de manier waarop jij zin geeft aan het leven.

Vijf minuten voor jezelf kunnen vijf echt goede minuten worden als je echt aanwezig bent in het hier en nu en niet ronddoolt in het verleden en de toekomst. Als je jezelf een duidelijk doel stelt voor die vijf minuten. En het van ganser harte en met volledige inzet doet.

Met je aandacht in het hier en nu

Je komt tot echt aanwezig zijn – waarbij je de dingen aanvaardt en laat zijn zoals ze zijn – door je vriendelijk en aandachtig bewust te zijn van je ademhaling en hoe die voelt in je lichaam. Dat is de poort die leidt naar het NU. Kun je eenmaal echt bewust in het hier en nu aanwezig blijven, dan kun je in de volgende minuut bepalen wat je met je bezigheid of meditatie beoogt. Je stelt jezelf dus een doel. Je stelt vast wat je hiermee wilt bereiken. Doe dan met volledige inzet de meditatie waarvoor je hebt gekozen.

Soms komen er al tijdens de meditatie gevoelens en gedachten bij je op, die je helpen bij het bereiken van je doel. Vanuit stilte vindt de stem van je intuïtie, van je innerlijk kompas haar weg naar boven. Het kan zijn dat er woorden bij je opkomen, of symbolen, of alleen een gevoel. Als dit zich aandient, neem het dan serieus. Blijf nog even in die stilte. Van daaruit kun je zien, of het nog duidelijker voor je wordt.

Het beste is om de vijf minuten per dag in te plannen aan het begin van je dag. Het begin van de dag is de beste tijd om met oude gewoontes van denken en voelen te breken, een nieuwe richting in te slaan en de toon van de dag te zetten. Hoe je je dag begint, is bepalend voor hoe je je de rest van de dag kunt voelen!

Wil jij leren hoe je meer innerlijke rust kunt ervaren en beter kunt samenwerken met de stille in jou?

Ik ben Mariska Ruissen, coach, trainer en maker van de “Aan het stuur”- kaarten. Kaarten waar de 40 meest voorkomende deelpersonages op staan afgebeeld. Deelpersonages waar jij je in kunt herkennen. Zodat jij ze beter kunt begrijpen, en waarmee je hun ontstaansgeschiedenis kunt achterhalen. Waarmee jij jezelf beter leert begrijpen, meer grip krijgt op je reacties en emoties, en bovenal manager kunt worden van jouw ikken. Jij wilt zelf toch de chauffeur van jouw bus zijn, en bepalen welke kant jouw leven op gaat?

Jouw deelpersonages zijn voor een belangrijk deel verantwoordelijk voor de stress die jij in jouw leven ervaart. Schrijf je nu in voor mijn webinar “Weg met stress, neem weer regie over jouw leven”, waarin ik je uitleg wat jij kunt doen om meer rust en balans in jouw leven te ervaren, door de manager te worden van jouw deelpersonages. Doe je mee? Ik hoop je daar te zien!

Valkuilen en uitdagingen voor hooggevoelige personen en wat je eraan kunt doen

slip-up-709045_960_720

Een bewogen levensverhaal

Een paar weken geleden gaf ik een lezing over hooggevoelige kinderen in een wijkgebouw in Eindhoven. In dit gebouw worden cursussen gegeven, en komen ’s avonds ook therapiegroepen bij elkaar. De ruimte die voor mijn presentatie was gereserveerd, wordt normaliter gebruikt door een therapiegroep voor ex-verslaafden.

Ik raakte meteen met één van de leden in gesprek. Hij twijfelde of hij aan zou sluiten bij zijn vaste groep die avond, of dat hij in plaats daarvan mijn lezing bij zou wonen. Als ervaringsdeskundige zou hij daarin vast veel (h)erkenning vinden, dacht hij. Voordat ik met mijn ogen kon knipperen, vertelde hij me zijn levensverhaal. Hij vertelde, hoe hij als kind zich altijd “anders” had gevoeld, omdat hij qua intelligentie ver voorliep op de rest van de klas. Soms zag, hoorde, of voelde hij dingen, die anderen niet zagen.

Ruimte voor erkenning van zijn gevoeligheid en zijn daarmee gepaarde gaande talenten was er niet, omdat hij opgroeide in een onveilige thuissituatie, met een afwezige vader, en een moeder die de ene na de andere “foute” man in huis haalde. Op zijn twaalfde dronk hij zijn eerste fles alcohol in één avond leeg. Met roken was hij al begonnen op zijn negende. Nadat hij voor het eerst kennis had gemaakt met de verdovende werking van alcohol, werd zijn zucht naar het vinden van andere manieren om verdoofd te raken, en niet meer zo veel te hoeven voelen, alleen maar groter. Een cannabisverslaving mondde als snel uit in een cocaïneverslaving, en op zijn vijftiende rookte hij voor het eerst crack.

Het was een lange weg geweest, maar hij was er terecht trots op, dat hij op zijn 38e een manier had gevonden om uit het patroon van voortdurende verdoving te breken. Hij was nu 2 jaar clean. Hij wilde dat er zijn kindertijd meer aandacht en hulp was geweest voor zijn behoeften als hooggevoelig kind.

Hij kreeg steeds meer handvatten in handen kreeg om om te gaan met zijn gevoeligheid. Hij had gewerkt aan de stukken waarin hij in zijn kindertijd niet was gezien en gekend. Zijn trauma’s had hij opgeruimd. Daardoor werd de drang om verdoofd te zijn, en maar niet meer te voelen, steeds minder. Voor het eerst kon hij langzaam maar zeker weer genieten van zijn rijke gevoelsleven.

De man besloot uiteindelijk om toch naar zijn therapiegroep te gaan, toen hij zag hoeveel mensen er op mijn lezing waren afgekomen. Het voelde te overweldigend, te kwetsbaar, om zich tussen deze veelal zeer betrokken ouders, te voegen. Het zou hem teveel herinneren aan datgene wat hij altijd had gemist.

Maar wat een cadeau dat hij met mij meteen de verbinding voelde, en zijn bewogen levensverhaal met mij wilde delen. En wat een enorme kracht heeft deze man getoond, door uit een voor hem uitzichtloze situatie te stappen. Voor mensen zoals deze man, wil ik het verschil maken.

Moet er dan altijd sprake zijn van zware problematiek? Integendeel.

Veel problemen zijn te voorkomen met de juiste hulp en ondersteuning! Het is mijn missie, om te voorkomen dat je veel moeilijkheden en obstakels moet overwinnen, om een evenwichtig leven te leiden als hooggevoelig persoon.

Veel van wat deze man mij vertelde, vind je terug in de GRATIS video-cursus: “in 7 dagen meer grip op hooggevoeligheid”, die start op maandag 31 oktober. Verschillende gastexperts werken hier aan mee.

In 7 dagen meer grip op hooggevoeligheid

Jolijn Hendriks, schrijfster van de boeken “Puur hooggevoelig” en “Puur lichter leven”, vertelt over hoe je als hooggevoelig kind of volwassene, kunt gaan splitsen als je een ingrijpende ervaring meemaakt. Je leeft dan nog slechts vanuit je hoofd, en raakt afgesneden van je gevoel. Of je gaat, zoals de man in dit verhaal, bewust op zoek naar manieren om je gevoelens te verdoven.

Janneke de Jong, coach en fysiotherapeut, legt uit, dat door het missen van contact met je lichaam, aanhoudende lichamelijke klachten kunnen ontstaan. Ik vertel over wat trauma met je lichaam kan doen, en waarom hooggevoelige mensen vatbaarder zijn voor het ontwikkelen van trauma.

Is er dan alleen maar zwaarte in de video’s en deze challenge? Allesbehalve dat! In alle video’s worden praktische tips gegeven hoe je zwaarte kunt loslaten, en meer in contact kunt komen met je gevoel.

Anne Fermont legt je uit hoe je aan grenzen en weerbaarheid kunt werken bij hooggevoelige kinderen. Carola Munster vertelt, hoe het visueel maken van situaties ontzettend helpend kan zijn voor beelddenkende kinderen en volwassenen, ook als het om zware thema’s gaat. Marian Buijs neemt je mee de natuur in, en Gertina Bakker vertelt over hoogbegaafdheid. Niet ieder hooggevoelig kind is hoogbegaafd.Hoogbegaafdheid gaat wel altijd samen met hooggevoeligheid.

In een week tijd krijg je een compleet beeld over hooggevoeligheid, maar vooral wat je kunt doen, om het niet als last te ervaren.

Maar er is méér: in de besloten facebookgroep krijg je alle ruimte om me jouw vragen te stellen. En in de facebook live-uitzendingen in deze groep, deel ik exclusief bonusmateriaal met je.

Ervaar jij hooggevoeligheid vooral als last, en wil je graag lichter leven? Schrijf je dan nu in voor de challenge, en zorg voor een positieve wending in jouw levensverhaal!

In 7 dagen meer grip op hooggevoeligheid

Hoe blijf je in verbinding met jezelf en anderen?

family-1466262_960_720

Op mijn website staat mijn missie groots omschreven: “ik wil ouders en kinderen elkaar beter leren begrijpen, zodat de verbinding in het gezin behouden blijft.” Om als ouder de (soms verborgen) boodschappen van je kind te leren begrijpen, is het in de eerste plaats belangrijk, in contact te zijn met jezelf. Je kunt pas in verbinding komen met anderen, als je in verbinding bent met jezelf. In contact zijn met jezelf is vaak de grootste uitdaging voor hooggevoelige personen.

Hooggevoelige personen zijn van nature geneigd zichzelf weg te cijferen ten koste van anderen, omdat zorgen voor anderen, en streven naar harmonie een soort tweede natuur is. Als ouder van een druk gezin ben je geneigd steeds het belang van je kinderen voorop stellen, ook als dat ten koste gaat van je eigen behoeften.

Ploetermoeder in plaats van relaxmama

Als je je kinderen de hele dag niet gezien hebt, omdat ze op school zaten of BSO, wil je hen maar wat graag de aandacht geven die ze verdienen. Maar hoe doe je dat als je zelf een drukke dag op kantoor achter de rug hebt, het eten nog moet worden klaargemaakt, en je ’s avonds nog afspraken hebt? Dan zit jouw emmertje immers ook al behoorlijk vol. Het is dan lastig om je nog open te stellen voor de behoeften en noden van anderen. En toch doen we het bijna allemaal, ook als dat betekent, dat jouw eigen grenzen daarmee worden overschreden. Je wilt het immers allemaal zo graag goed doen.

Maar wat als je daarmee jezelf en je naasten benadeelt? Als je je steeds maar schikt naar de wensen en verlangens van anderen, raak je steeds verder van jezelf verwijderd, en is het steeds lastiger om te voelen wat goed voor JOU is. Ook zal je waarschijnlijk ervaren, dat de voldoening en verbinding die je graag wilt bereiken, uitblijven, maar dat het voelt als ploeteren of aanmodderen. In plaats van blijheid, zal je steeds vaker op weerstand stuiten bij je kinderen. Jouw kinderen, voelen immers maar al te goed, dat je teveel ballen tegelijk in de lucht aan het houden bent, en daarmee dus niet in verbinding kunt zijn. Op het moment zelf voelt dat waarschijnlijk niet zo voor je.

Hooggevoeligheid nader verklaard

Om te begrijpen wat ik hiermee bedoel, is het goed om te snappen hoe het werkt in je lijf als je hooggevoelig bent.
Iedereen heeft, hooggevoelig of niet, een werkgeheugen in zijn hoofd, een beetje zoals de harde schijf van een computer. Als er veel informatie binnenkomt, raakt het werkgeheugen al snel overbelast. Een computer gaat dan foutmeldingen geven en weigert op een gegeven moment. De signalen die je lichaam afgeeft als je werkgeheugen volloopt, zijn vaak moeilijker te herkennen. De signalen beginnen namelijk erg subtiel.

Bij niet-hooggevoelige personen filtert het werkgeheugen zelf wat belangrijk is om te onthouden of op te slaan, en wat niet hoeft te worden opgenomen. Zo kan het gebeuren, dat je drie keer aan je partner moet vragen of hij nog koffie wil, als hij voetbal zit te kijken. Hij hoort je echt niet, simpelweg omdat het filter om zijn werkgeheugen aangeeft, dat de voetbalwedstrijd nu even belangrijker is.

Als hooggevoelig persoon heb je geen filter om je werkgeheugen zitten, waardoor alle prikkels ongehinderd binnen kunnen komen. Je ziet, ruikt, hoort, proeft, en voelt ALLES om je heen, inclusief gevoelens en emoties van anderen. Je zenuwstelsel kan, door het ontbreken van een filter, niet selecteren, welke prikkels belangrijk zijn, en welke niet. Deze prikkels worden allemaal opgeslagen in je werkgeheugen, waar het al snel een enorme warboel van indrukken en gevoelens wordt. Het werkheugen van hooggevoelige personen staat dus voortdurend onder verhoogde druk.

Fasen van overprikkeling

Annek Tol beschrijft dit in haar boek “Hoogsensitiviteit professioneel gezien – sensitiviteit als verklaring onder psych(osomat)ische klachten” erg helder aan de hand van haar cirkel van overprikkeling. Er zijn verschillende fasen in de cirkel van overprikkeling. Fase 0 is de fase van relaxatie, of ontspanning. Voor hooggevoelige personen is het, in het kader van dagelijks herstel, erg belangrijk om deze fase aan het eind van de dag steeds weer terug te komen in de fase van ontspanning.

De realiteit is vaak anders, en maakt dat veel personen steeds verder komen op de cirkel van overprikkeling. Fase 1 is hoort bij de dagelijkse prikkels die je op je bordje hebt bij normale omstandigheden. Onder normale omstandigheden horen ook werk of school, en dan kun je je voorstellen dat de dagelijkse prikkels voor hooggevoelige personen al best heel veel zijn. In fase 2 bereik je meer overprikkeling bij extra belasting zoals een feestje, presentatie, deadline, hevige emoties, eigenlijk alle extra prikkels die wekelijks wel een keer voorkomen. In fase 3 ervaar je periodiek meer overprikkeling door bijvoorbeeld ziekte, een nieuwe baan, zwangerschap, maar ook een verhuizing, of bij kinderen, verandering van school. Als je vanuit hier terug kunt komen in fase 0, de fase van ontspanning, kan het zijn, dat je ook fase 4 bereikt. Dit is de fase van lange termijn overprikkeling bij langdurige belasting door bijvoorbeeld relatieproblemen, scheiding of werkloosheid. Voor dit soort problemen raak je vatbaarder, als je onvoldoende aandacht schenkt aan ontspanning.

Signalen van overprikkeling

In haar boek beschrijft Annek Tol vervolgens welke lichamelijke klachten passen bij welke fase van overprikkeling. Als ik hiernaar kijk met klanten in mijn praktijk, schrikken ze vaak, wat fase 1, de dagelijkse prikkels al teweeg kan brengen. Enkele klachten die bij deze fase horen zijn: duizelig, buikpijn, spanning, knoop in de maag, opgetrokken schouders, concentratieverlies, dagdromen, kortaf, weinig geduld, irritatie en vermoeidheid. Klinkt dat bekend voor je?

De klachten worden heviger en ernstiger van aard, naarmate je verder komt in de cirkel van overprikkeling, met mogelijk chronische klachten, als fybromyalgie, CVS en hart- en vaatziekten tot gevolg in fase 4. Bij fase 3 horen klachten als depressie en burn-out, klachten die je graag zou willen voorkomen. En toch, toch blijven we vaak maar doorgaan, tegen beter weten in.

Waarom we blijven doorploeteren

Wat maakt nu dat we de signalen van ons lichaam zo lang negeren, en maar blijven doorhollen? Enerzijds heeft het te maken met de angst om niet geliefd te zijn. Houden mijn kinderen en mijn partner nog wel van me, als ik een keer “nee, nu even niet”, zeg? Het is echt een denkfout dat je door voor jezelf te kiezen, anderen achterstelt of afwijst. Onder de angst om anderen af te wijzen, ligt altijd een diepere angst, namelijk de angst om zelf afgewezen te worden.

Een andere belangrijke factor is het feit dat het lichaamsbewustzijn bij veel hooggevoelige personen verstoord is. Ieder mens heeft de natuurlijke neiging om pijn of ongemak buiten te willen sluiten. Ga maar eens na: hoe snel grijp je naar aspirine of paracetamol als je hoofdpijn hebt? Als je lichaam elke dag letterlijk volloopt met prikkels, en je onvoldoende handvatten beheerst om die prikkels ook weer af te voeren, kan je lijf een onaangename plek worden om in te verblijven. Hooggevoelige kinderen en volwassenen vluchten dan vaak naar hun hoofd, en raken zo steeds verder afgesneden van hun lichaam.

Praktische tips

Wat kun je doen om de signalen van je lichaam sneller te herkennen, zodat je weet wanneer het tijd is voor ontspanning? Deze oefeningen kun je zelf doen, maar zijn ook fijn om samen met je kind te doen!

1. Doe elke dag oefeningen om te aarden. Als je “vlucht” naar je hoofd, ben je onvoldoende geaard. Sta je letterlijk met beide benen op de grond, dan is het makkelijker om te luisteren en te voelen wat jouw lichaam je wil vertellen. Een fijne oefening om dagelijks te doen voor een snelle gronding, is je voor te stellen dat je een boom bent. Ga zo stevig staan als een boom, en stel je dan voor dat er vanuit je voeten wortels diep de aarde in schieten. De wortels zijn stevig, lang en kronkelig. Om de boom boven de grond zoveel mogelijk stevigheid te geven, schieten de wortels steeds dieper de aarde in, totdat ze zich uiteindelijk om een steen of iets anders wat houvast geeft, kronkelen. Als je dit voor jezelf visualiseert, zal je merken, dat je je al snel steviger voelt. Bij kinderen test ik altijd even, of de oefening voor hen werkt, door ze een duwtje te geven. Als je goed geaard bent, laat je je niet zomaar omver duwen!

2. Probeer eens een week bij te houden, welke ongemakken je door de dag heen ervaart. Staan deze in het lijstje van de cirkel van overprikkeling? Dan zijn dit vast signalen dat “je emmertje” aan het vollopen is, en dat het tijd is voor ontspanning.

3. Neem minimaal 3 x per dag ruimte voor een minuutje adempauze. Zelfs ouders met kleine kinderen, zullen wel ergens ruimte kunnen vinden voor slechts een minuutje bewust ademen. Als je gespannen bent, is je adem als vanzelf hoger en sneller. Door een minuutje per keer, je aandacht te verleggen naar het ademen vanuit je buik, kalmeer je jezelf en komt er ruimte voor contact met je lichaam. Leg je handen op je buik, en adem rustig in en uit. Als je een diepe buikadem hebt, wat de bedoeling is van deze oefening, dan voel je je handen op en neer gaan op je buik, als de golven van de zee. Doe je deze oefening liggend, dan voel je nog beter het effect! Kinderen kunnen een knuffel of een steentje op hun buik leggen, om die te laten bewegen op hun buik. Als je rustig ademt, zal de knuffel niet van de buik afglijden.

4. Trek op een inademing je schouders op, zo hoog als je kunt, tot boven je oren en hou dit even vast. Het mag heel ongemakkelijk voelen! Op een uitademing laat je je schouders met een zucht weer zakken. Sta even stil bij de ontspanning die je nu voelt. Geeft dit ruimte? Herhaal deze oefening zo vaak als prettig voor je voelt. Als deze oefening je ruimte geeft, is het een duidelijk teken, dat je emmertje vol aan het raken is.

5. Probeer meer te luisteren naar wat JIJ NU nodig hebt. Roept heel je systeem dat je even geen tijd en ruimte hebt, om naar de belevenissen van je kind te luisteren, of om de vuile was op te ruimen? Geef daar dan gehoor aan. Nee zeggen, hoeft geen afwijzing te betekenen. Door nee te zeggen, ben je congruent in datgene wat je zegt en voelt, waardoor je kind jouw nee ook eerder zal accepteren. Als je eerlijk bent naar jezelf en anderen, ben je namelijk altijd in verbinding, en dat is wat je wilt!
Voel je nee, maar doe je het vervolgens toch, dan zullen er eerder conflicten ontstaan, maar daarover vertel ik je in een ander blog meer.

Wil je meer handvatten om in contact te blijven met je eigen behoeften en die van je kinderen? Ik help je graag!

Waarom de controle loslaten voor hooggevoelige personen moeilijk en onmisbaar is

frog-1109792_960_720
“Weet je zeker dat dit erbij hoort, en dat er niks ergers met me aan de hand is? Kan ik niet beter naar een psychiater gaan om me helemaal binnenstebuiten te laten keren? Want als dit hooggevoeligheid is, dan blijf ik steeds in hetzelfde kringetje ronddraaien, en steeds tegen dezelfde problemen aanlopen.”
“Een beetje bijzonder zijn is soms best fijn, maar dat ik steeds weer opnieuw van alles moet doen om me veilig te voelen, is best gek. En ik wil niet gek zijn! Denk je dat er meer kinderen zijn zoals ik, die steeds van alles moeten herhalen? “

Zomaar een paar opmerkingen van klanten die ik hoor in mijn praktijk. Het kan heel vervelend en frusterend zijn als je niet begrijpt waarom je zo uitgeput bent, en toch niet kan stoppen, of als je hoofd steeds dingen tegen je zegt die je moet doen, terwijl je ze liever niet zou willen doen. Veel van die handelingen komen voort uit overprikkeling.

Leven vanuit je hoofd

Veel hooggevoelige kinderen en volwassenen,- vooral diegenen die hun gevoeligheid nog niet als kracht ervaren-, leven vanuit hun hoofd. Ze hebben weinig contact meer met de rest van hun lichaam, en kunnen daarom slecht aanvoelen wat ze nodig hebben om zich beter te voelen. Hun gevoel zit als het ware weggestopt.

Karin Janssen legt het in haar boek “Kinderen bewust (op)voeden”, heel helder uit.
” Een kind dat overprikkeld raakt, vindt het niet fijn om al die ballast in zijn lichaam te ervaren. Zijn lichaam voelt zwaar en niet zuiver aan. Er zijn kinderen die aanraking dan niet eens fijn vinden. Het voelen van de begrenzing van hun huid maakt dat ze tegelijkertijd ook al dat afval, die overbodige prikkels, moeten voelen. Het voelt niet veilig in een lichaam vol “rotzooi”. Als reactie hierop gaan kinderen (maar volwassenen vaak ook) met hun energetisch lichaam boven hun fysieke lichaam uitstijgen. Kinderen vertonen dan vaak “droomgedrag”: ze vluchten letterlijk naar boven, om de rest maar even niet meer te voelen.”

Sommige kinderen blijven hangen in een droomwereld, maar naarmate de fantasie van een kind of volwassene minder ontwikkeld is, blijven sommigen ook hangen in hun ratio, hun hoofd. In beide gevallen hebben hooggevoelige personen moeite om hun lichaam en begrenzing goed te voelen, en zijn ze niet goed geaard.
Als je blijft “hangen in je hoofd”, in je ratio put je jezelf vaak nog verder uit, terwijl je hoofd nu juist al zo vol zit met prikkels. Je hebt het idee dat je de grip aan het verliezen bent, en daarom ga je je vaak krampachtig focussen op één ding. Focussen wordt dan een manier om jezelf te staande te houden in een wereld vol met prikkels en om voor jezelf (ogenschijnlijk) een veilige plek te creëren.

Angst om de controle te verliezen

Volgens Albert Sonnevelt, oprichter van Sonnevelt Opleidingen, komt ieder mens ter wereld met twee grote angsten. De angst om niet geliefd te zijn, en de angst om de controle te verliezen. Als je je dus maar blijft focussen op één ding, dan kun je dat controleren, en daarmee één van je grootste angsten de baas blijven.

Controle als (schijn)veiligheid

De kinderen en volwassenen die ik zie in mijn praktijk blijven vaak krampachtig vast houden aan datgene waarvan ze denken dat het hen veiligheid biedt, ook al is het tegengestelde waar. Volwassenen willen vaak maar door blijven gaan, en anderen werk uit handen nemen, ook al kunnen ze zichzelf nauwelijks meer staande houden.
Bij kinderen uit de drang naar controle zich vaak op een andere manier. Er zijn kinderen die zichzelf pijn gaan doen, door bijvoorbeeld met hun hoofd tegen de muur te bonken. Omdat ze alleen nog de pijn in hoofd voelen, hoeven ze even niet bezig te zijn, met hoe vol de rest van hun lichaam is. Maar ook dwanghandelingen kunnen een manier zijn om grip te houden. Als je bijvoorbeeld op een dwangmatige manier ervoor zorgt dat je slaapkamer licht- en geluidsdicht is, dan kan het daar niet aan liggen als je niet goed kunt slapen. Dat een dergelijk ritueel soms uren in beslag kan nemen, waardoor slapen steeds lastiger wordt, zien deze kinderen niet meer.
En toch hoef je om uit deze spiraal te komen, de controle niet volledig los te laten. Het enige wat nodig is, is je hoofd niet langer “in control” te laten zijn, maar weer te leren luisteren naar je lichaam. Je zorgt ervoor dat je lichaam de controle over gaat nemen. En dat kan best lastig zijn, als je zo afgesneden bent van je lichaam.

Luisteren naar je lichaam

Ook ik, als coach, die weet hoe het werkt, heb soms moeite me niet teveel te laten afleiden door mijn hoofd.
Een paar weken geleden nam ik een belangrijke beslissing, één die was ingegeven vanuit mijn ziel, mijn hart. Op de dag dat ik de beslissing nam, om mijn vaste baan bij het OM los te laten, en me volledig te gaan focussen op mijn coachpraktijk, had ik niet méér in contact met mezelf, en beter geaard kunnen zijn. Ik luisterde naar mijn innerlijke stem, en deed iets waarvan mijn hart ging zingen.

Maar een dag later, was ik dat contact al weer helemaal kwijt. De twijfel sloeg toe. Waarom zou ik al mijn zekerheden opgeven, zeker als mijn omgeving daar best wel moeite mee had? En wat als het niet zou lukken om alle geweldige plannen die op stapel stonden, uit te voeren? Zou ik het mezelf en mijn dierbaren dan niet ontzettend moeilijk maken? Alle prikkels uit mijn omgeving, en vooral de negatieve, bleven aan me plakken. Je raadt het al, binnen een week was de hard roepende stem in mijn binnenste verworden tot slechts een fluistering, en leefde ik weer voornamelijk vanuit mijn hoofd. Bezig met financiën, bezig om krampachtig controle te houden.

Gelukkig heb ik een lijf, wat altijd duidelijk tot me spreekt. Mijn lijf laat met lichamelijke klachten vaak eerder aan me zien dat ik op een verkeerd spoor zit, dan dat mijn hoofd dat kan beredeneren. En dus schoot mijn lichaam volledig in een kramp. Precies zoals ik het in mijn hoofd ervaarde.
Een diepgaande yin-yogales bij “De nieuwe yogaschool” in Amsterdam brak me weer open. In yin-yoga hou je relatief eenvoudige houdingen een aantal minuten aan, met als effect, dat ze diep inwerken op je bindweefsel, maar ook op onderliggende emoties. Ik worstelde tijdens de les enorm, om mezelf in houdingen te forceren, die helemaal niet zo eenvoudig bleken. De blokkades die mijn lichaam aangaf, probeerde ik te negeren. Bijna iedereen in de les lukte het om deze houding aan te nemen, dus ik moest dat, met mijn langdurende yoga-ervaring zeker kunnen. Wat was ik ver afgescheiden van mijn lichaam!

De yogateacher hielp me in een andere houding, die minder pijnlijk was, maar nog steeds moeite kostte. En toen zei ze iets, waardoor ik weer van denken naar voelen kon schakelen. Ze hield ons voor, dat luisteren naar je lichaam het belangrijkste is wat je kunt doen. Door steeds voorbij te gaan aan haar eigen grenzen, omdat ze controle wilde houden, had ze een chronische knieblessure opgelopen door de yoga. En dat terwijl yoga helend hoort te zijn, en zeker niet moet leiden tot blessures.
Ze nodigde me uit te voelen wat mijn lichaam me probeerde te vertellen. Dikke tranen rolden inmiddels over mijn wangen, tranen van angst, tranen van onzekerheid, van ingehouden pijn, maar bovenal van dankbaarheid. Dankbaarheid, omdat mijn lichaam me wederom de weg naar binnen wist te wijzen. En datgene wat vanuit je binnenste tot je spreekt, klopt altijd. Je moet er alleen naar willen luisteren.

Contact met je lichaam

Hieronder deel ik een aantal tips die kunnen helpen om weer contact te krijgen met je lichaam!
1. Focus op je adem. Je adem is je anker om weer in contact te komen met je lichaam. Als je bent afgesneden van je lichaam, kan het best lastig zijn om je adem weer terug te vinden. Hoe dieper je gaat ademhalen, hoe meer je moet voelen. En als je helemaal vol zit, en overprikkeld bent, wil je liever niet meer voelen. Een oppervlakkige buikadem of zelfs een borstadem, zorgt ervoor dat je nog verder van jezelf verwijderd raakt. Er wordt namelijk minder zuurstof via de longen opgenomen. Als er minder zuurstof in het lichaam is, gaan alle organen minder goed functioneren. Een ander gevolg van een oppervlakkige ademhaling is dat de longen minder afvalstoffen utscheiden waardoor verzuring optreedt. Zowel voor kinderen als volwassenen zijn er verschillende oefeningen die je op een makkelijke manier weer contact laten maken met je adem. Door deze oefeningen regelmatig te doen, kun je je adem weer verdiepen naar een buikadem, een gezonde manier van ademen. Tevens zal je ervaren dat je adem een kalmerend effect heeft, en je tot rust kan brengen, ook als dat betekent dat je moet voelen.

2. Doe yoga. Het is niet voor niets dat ik regelmatig lichaamsgerichte oefeningen uit de (kinder)yoga in de coaching integreer. Yoga leert je op een zachte, speelse manier te luisteren naar wat je lichaam nodig heeft. Als je overprikkeld raakt of bent, is yoga een heerlijke manier om weer tot rust te komen. Elke maandagavond geniet ik weer als ik de kinderen uit mijn yogaklasje letterlijk zie “zakken” in hun lichaam, naarmate de les vordert.

3. Richt je aandacht op het HIER en NU. Als je vanuit je hoofd leeft, ben je vaak voortdurend bezig met alles wat er straks, over een uur, morgen of zelfs volgende week nog moet of zal gaan gebeuren. Maar de toekomst kun je niet controleren. Je hebt alleen controle over hoe je je nu voelt. Door met je aandacht in het NU te blijven, is er ook minder ruimte voor al die controlerende gedachten in je hoofd. Ook mindfulnessoefeningen maken om die reden een belangrijk onderdeel uit van coachingstrajecten bij de Waterspiegel.

4. Mediteer. Door je aandacht naar binnen te richten, en oprechte interesse te tonen in wat je daar aantreft, kun je vaak tot verrassende ontdekkingen komen.

5. Masseer. Onderga een massage, of geef je kind een ontspannende massage voor het slapengaan. Een voetmassage zorgt er zeker voor dat je kind zich weer gegrond gaat voelen. Massage is bovendien een geweldige manier om verbinding te voelen voor kinderen. Niet zo vreemd dat de massagespelletjes favoriet onderdeel zijn in de kinderyogales.

6. Ga naar buiten, de natuur in. De natuur is een prikkelarme omgeving, die het makkelijker maakt om met je aandacht in het HIER en NU te blijven. De natuur nodigt je bovendien steeds uit om te vertragen, en mee te gaan in het ritme.

Als je langdurig overprikkeld bent, en je ver verwijderd bent geraakt van je lichaam, is het lastig om deze tips in je eentje toe te passen. Bij kinderen zullen sommige oefeningen in eerste instantie vaak zelfs weerstand oproepen. Heb jij, of je kind hulp nodig om contact te maken met jezelf? Neem contact op!

Wat je kunt doen als je kind niet wil gaan slapen

person-1205140_960_720

Een collega van me was hevig ontdaan omdat haar dochter haar man een tik in het gezicht had gegeven, toen ze niet wilde gaan slapen. Ze vroeg me om raad.
Een duidelijk teken van ongewenst gedrag! Mijn collega vond het lastig om te bedenken, welke onvervulde behoefte of vraag achter dit gedrag schuil zou kunnen gaan. Toen we dat samen ontrafelden, besloot ik dat het tijd werd voor een nieuwe blog, omdat waarschijnlijk veel meer ouders hiermee worstelen.
Dit artikel staat vol tips om anders om te gaan met strubbelingen rondom het slapengaan van jouw kind, en vooral ook hoe je de verbinding kunt behouden met je kind. Lees dus snel verder!

Behoefte aan verbinding

Veel kinderen hebben overdag weinig contact met hun ouders, omdat ze op school zitten, ouders aan het werk zijn, ze bij vriendjes of vriendinnetjes gaan spelen, of op de BSO zitten. Ieder kind heeft het nodig om verbinding te ervaren. Als je je even in het perspectief van je kind verplaatst, is het misschien helemaal niet zo vreemd dat er steeds “gedoe” of “geklier” is rondom het avondritueel. Negatieve aandacht is immers ook aandacht. Eigenlijk geeft je kind alleen maar aan, dat het nog even langer wil genieten van de aandacht van papa of mama.
Stel je eens voor: je bent kind, en je hebt je ouders de hele dag niet gezien. Jullie hebben wel samen gegeten, maar dat ging gehaast, omdat je oudere broertje naar voetbaltraining moest. Terwijl papa je broertje wegbracht, ging mama de keuken opruimen. Jij keek nog wat tv, maar had liever één op één-tijd met papa of mama gehad. En dan komt al het tijdstip dat je naar bed moet.

Veel kinderen vinden het lastig om onder woorden te brengen wat ze echt graag willen (en volwassenen trouwens ook). Reageren op datgene wat je niet wil, is veel makkelijker, en daarmee ontstaat dan vaak het getreuzel in de badkamer.
Probeer je, de volgende keer als er weer eens “gedoe” is, dus eerst eens even te verplaatsen in het perspectief van je kind, en ruim in het avondritueel voldoende ruimte in voor verbinding.

Ben je geneigd om tegen je kind te zeggen als het niet opschiet met tandenpoetsen, dat het dan ook geen verhaaltje meer krijgt voorgelezen? Probeer het volgende keer eens anders: “Hoe langer je doet over het tandenpoetsen, hoe minder tijd er overblijft voor het lezen van een verhaaltje.” Klinkt heel anders, en daarmee laat je je kind voelen dat jij het ook fijn vindt om samen nog even een verhaaltje te lezen.

Spanning en monsters

Naar bed gaan en alleen in een kamer achterblijven, is voor veel kinderen ontzettend spannend. Papa en mama zijn dan misschien wel gewoon beneden, maar hebben de deur dicht en de televisie aan, dus die gaan het echt niet horen als jij in je slaapkamer ineens overvallen wordt door monsters!
Monsters onder het bed, en bang zijn voor enge geluiden is echt niet alleen voorbehouden aan kinderen in de kleuterleeftijd. Sommige kinderen kunnen tot vlak voor de puberteit blijven hangen in magisch denken, met de daarbij behorende angsten. Zelf ben ik nog steeds geen held als ik alleen thuis ben.
Zo stond ik een paar jaar geleden gewapend met de hockeystick van mijn vriend klaar om een zogenaamde inbreker de hersens in te slaan, terwijl de katten op nachtelijk avontuur waren geweest, en zij verantwoordelijk waren voor de herrie die ik beneden hoorde…

Een meisje in mijn praktijk vertelde laatst dat ze zich er een beetje voor schaamde dat ze lang was blijven geloven in niet bestaande monsters. Ze hield altijd haar benen krampachtig in bed, omdat ze er vast van overtuigd was dat er twee groene mannetjes met een soepkom onder haar bed zaten, die iedere kans aan zouden grijpen om haar in die soepkom te sleuren en op te eten. Ze is 11 en vond het ontzettend kinderachtig van zichzelf, maar als het eenmaal donker was, kon ze die gedachten toch niet van zich afzetten. Pas toen ze grote schoonmaak onder haar bed had gehouden en gezien had hoe vol het daar lag, had ze zich kunnen troosten met de gedachte dat er simpelweg geen plek was voor groene mannetjes, laat staan voor soepkommen. En toch, als ze dan alleen in bed ligt, en geluiden die ze niet kan plaatsen, dan slaat toch soms de twijfel weer toe.

Is jouw kind ook bang voor monsters onder het bed, en wil je graag iets doen om de verbinding tussen jou en je kind te verstevigen?

Kruip dan eens in de huid van je kind en ga mee op monsterjacht! Waar nuchtere vaders misschien geneigd zijn om kinderangsten weg te wuiven, doen ze vast wel mee, als je papa vraagt om mee te gaan op spokenjacht. Laat je kind samen met papa een machine ontwerpen die spoken kan verdelgen, zoals bij de Ghostbusters! Grote kans dat jouw man vooraan staat in een ectoplasma-werende outfit!

Je kunt ook samen met je kind een schild maken, wat helpt om monsters of kwade geesten op afstand te houden. Bedenk samen met je kind waar monsters, of kwade geesten echt op af zouden knappen, en verzin beelden waarbij je kind zich fijn en veilig voelt. Samen ga je op zoek naar plaatjes die daarbij passen. Je knipt, plakt, tekent of schildert deze op een schildersdoek (de Action heeft veel verschillende formaten en diktes), en hangt het schild boven het bed van je kind, of op de deur, als je kind alle engerds buiten de deur wil houden.

Door je kind te erkennen in zijn angsten, zal de verbinding tussen jou en je kind zeker verstevigd worden.

Mijn kind ziet of hoort geesten, wat nu?

Toch zijn er ook kinderen die na het verdelgen van de monsters, of maken van beschermende schilden, vol blijven houden dat ze niet kunnen slapen, omdat ze een aanwezigheid voelen. Vooral hooggevoelige kinderen zijn gevoelig voor energieën die we niet altijd met het blote oog kunnen waarnemen. Het feit dat jij niets ziet, hoort of voelt, hoeft zeker niet te betekenen dat je kind het verzint, om het moment van slapen gaan nog even uit te stellen!
Energie kan namelijk lang in huis blijven hangen. Misschien herken je het wel, dat als je ruzie hebt gehad met je partner, bepaalde ruimtes in huis even minder fijn aan kunnen voelen, simpelweg omdat de negatieve energie van de ruzie nog aanwezig is. Het kan zijn dat je kind last heeft een dergelijke energie, maar het kan zelfs om energie van vorige bewoners gaan.

Je kunt de slaapkamer, maar liever nog het hele huis energetisch reinigen als je kind blijft volhouden dat het voelt dat er iets of aanwezig is, die er niet hoort. Door witte salie aan te steken, en daarmee langs alle hoeken, gaten en kieren in huis te gaan, jaag je zeker alle negatieve energie weg. Dooft de salie als je bezig bent met reinigen? Steek hem dan vooral opnieuw aan, net zo lang totdat de salie stevig door blijft branden. Het is een teken dat de negatieve energie zich niet zomaar wil laten verdrijven.

Een tijdje geleden heb ik bij een cliëntje thuis het huis gereinigd met witte salie. Samen hebben we er een mooi ritueel omheen gemaakt. Het schild, wat we eerder in de coaching al gemaakt hadden, viel volgens het meisje ’s nachts steeds spontaan van haar deur op de grond, waardoor ze zich alsnog niet veilig voelde, en wakker lag. Het was opvallend, dat de salie voortdurend doofde onderaan het trapgat naar zolder, vlak voor de kamerdeur van het meisje. Pas na 4 x opnieuw aansteken, werd het rustig. Dit was de bevestiging die het meisje nodig had, dat ze niet steeds eng had gedroomd, maar dat er een reden was waarom het schild haar onvoldoende beschermde. De energie was erg hardnekkig!

Of ik daarmee nu in geesten geloof? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat energie ongrijpbaar is, en een grote invloed uit kan oefenen op ons leven. Hooggevoelige kinderen én volwassenen zuigen de energie om hen heen vaak ongemerkt op als een spons, ongeacht of deze nu positief of negatief is. Negatieve energie kan tot grote verstoringen leiden, die, als ze niet tijdig wordt herkend, verder kan gaan dan alleen slaapstoornissen.

Door te blijven bij wat er is, en de gevoelens en behoeften van je kind serieus te nemen, krijgt negatieve energie in elk geval minder kans.

Wil jij meer tips rondom het slapengaan van je kind, of andere terreinen waarop jouw hooggevoelige kind moeilijkheden ervaart? In mijn nieuwe videocursus “De 6 sleutels naar meer geluk en verbinding met jouw hooggevoelige kind” neem ik je mee in tal van tips, oefeningen en wetenswaardigheden die jou en je kind gaan helpen om optimaal in balans te blijven. Meer weten? Kijk op de site!

De kracht van aanraking

knuffelen en aanraken

Toen ik vorig jaar voor het eerst voet zette over de drempel van de yogastudio die ik nu wekelijks bezoek, vond ik het in het begin vooral vreemd. Met yoga was ik al jaren bekend, en de vormen van yoga die in deze studio werden gegeven, spraken me ontzettend aan. Dat iedereen zo knuffelig en lichamelijk met elkaar was, was iets waar ik erg aan moest wennen. Waarom viel bijna iedereen elkaar na de les om de nek, en stonden de yogateachers ook voor de les me al met gespreide armen op te wachten? Ik ging toch niet zomaar “vreemden” knuffelen? Waarom zou ik überhaupt zomaar willen knuffelen? Allemaal gedachten en ideeën die ik gelukkig los heb kunnen laten. De onderlinge verbondenheid, en het niet terugschrikken voor aanraking, zorgt er juist mede voor, dat ik de yogastudio nu echt als een veilige haven ervaar, waar alles goed is.

Voor volwassenen is het  helemaal niet zo vanzelfsprekend om elkaar vaak aan te raken. Veel verder dan een formele handdruk, zonder emotie, komen we vaak niet. En het zijn nu juist de liefdevolle, gemeende aanrakingen die zo ontzettend krachtig zijn. Waarom dat is, en hoe ze jouw hooggevoelige kind kunnen helpen, lees je hier!

Ontspanning is éen van de 6 sleutels tot meer geluk en verbinding met jouw hooggevoelige kind. En hoe kun je je kind beter laten ontspannen dan door aanraking, knuffelen of massage? Volwassenen boeken regelmatig een massage, als ze een dagje naar de sauna gaan, of gewoon tussendoor. Hoewel het voor sommigen ongemakkelijk kan voelen om zich te laten aanraken door een “vreemde”, volgt  onvermijdelijk  een stuk ontspanning. Kinderen hebben dat nog veel meer dan volwassenen; zij hebben vaak letterlijk “huidhonger”.

Aanraken is van levensbelang

Sinds de jaren twintig van de vorige eeuw is bekend, dat baby’s die niet worden aangeraakt, ernstige risico’s lopen. Voeding alleen is niet voldoende, maar aanraking is van levensbelang. In weeshuizen was in het begin van de vorige eeuw sprake van hoge babysterfte, hoewel de kinderen voldoende te eten kregen en de instellingen voldeden aan hygiënische normen. Maar de angst voor besmettelijke ziekten, leidde ertoe dat de kinderen zelden werden aangeraakt of opgepakt. Deze werkwijze is nog  tot ver in de vorige eeuw gehanteerd op de ziekenhuisverzorging van te vroeg geboren baby’s. Niet alleen infectiegevaar speelde daarbij een rol, maar ook was men bang dat een kind hierdoor opgewonden raakte, en zijn hartje en onderontwikkelde longen teveel zouden worden belast. Gelukkig is men de laatste jaren wel doordrongen van het feit dat de overlevingskansen van te vroeg baby’s veel hoger zijn, als zij mogen genieten van huid-op-huidcontact bij hun ouders.

De laatste jaren zijn er veel onderzoeken gedaan, die verrassende resultaten laten zien, als het gaat om de kracht van aanraking. Een onderzoek van het Touch Institute in Miami laat zien dat te vroeg geboren kinderen die gedurende tien dagen drie keer per dag gemasseerd werden maar liefst 47% harder groeiden dan een vergelijkbare groep niet-gemasseerde baby’s. Ze konden daardoor gemiddeld zes dagen eerder het ziekenhuis verlaten dan de andere kindjes. Hun gedrag bleek meer gericht, en de baby’s reageerden alerter op hun omgeving dan de controlegroep. Juist omdat de verzorgers makkelijker contact kregen met hun baby, werden zij geprikkeld meer met de kinderen te spelen, een echt sneeuwbaleffect!

Maar de kracht van aanraking gaat verder. Een ander onderzoek naar regelmatig gemasseerde peuters leert dat deze kinderen intensiever spelen en beter slapen. Ze gedragen zich beter, en kunnen beter slapen. Steeds meer bedrijven stellen hun werknemers in staat een stoelmassage te ondergaan, omdat de werknemers daar bewezen productiever van worden.

Hoe werkt het?

Onze huid is ons grootste zintuig: we hebben er gemiddeld maar liefst 1,6 vierkante meter van, boordevol kleine sensoren die stuk voor stuk gespecialiseerd zijn in het ontvangen van verschillende signalen van buitenaf: kou, warmte, pijn, druk en tast. Het is het eerste zintuig wat zich ontwikkelt bij foetussen, en het is het zintuig wat het langst actief blijft. Zintuigen als zicht, gehoor en reuk zijn vaak veel eerder aan achteruitgang onderhevig, dan de huid. Ook al ben je op een gegeven moment oud en rimpelig, je tastzin blijft actief.

In je huid zitten receptoren, die wanneer ze geprikkeld worden, een signaal aan de hersenen geven, die op hun beurt oxytoxine produceren. Oxytoxine wordt ook wel het “knuffelhormoon” genoemd. Het stelt je in staat om je met de ander te kunnen verbinden. Ook stimuleert het het vermogen tot verzorgen in je. Het is dus niet voor niets dat tijdens en na de bevalling oxytoxine in hoge concentraties wordt aangemaakt in het moederbrein. Het zorgt er voor dat ze hun baby’s voortdurend willen knuffelen en verzorgen, en dat is nu net wat kinderen zo hard nodig hebben! Ook wordt door liefdevolle aanrakingen het stresshormoon adrenaline teruggedrongen. Een baby die hard aan het huilen is, zal bijna altijd ontspannen, onder de liefdevolle aanraking van zijn moeder. Het stressniveau daalt meteen! Aanrakingen geven ook een gevoel van veiligheid. De wetenschap dat er iemand bij je is, geeft een beschermd gevoel tegen mogelijke aanvallen van buitenaf.

Omdat aanraking ontspant, kunnen ook kinderen met aandachtsstoornissen zoals ADD, ADHD of autisme er baat bij hebben. Aanraken zorgt namelijk voor een rustige alerte toestand in het brein waardoor je beter kunt leren. Op scholen waar kinderen elkaar onderling mogen masseren, komt veel minder pestgedrag voor, simpelweg omdat het een ongeschreven regel is, dat als je elkaar masseert, je elkaar niet slaat, en liefdevol en respectvol met elkaar omgaat. In Zweden is onderlinge kindermassage daarom dagelijkse kost op veel scholen.

In de kinderyogalessen die ik wekelijks verzorg, is de onderlinge massage zelfs het meest favoriete onderdeel. Sla ik dat onbewust een keer over, dan word ik daar altijd wel aan herinnerd door één van mijn leerlingen. Of zoals een meisje het laatst zo mooi omschreef: “Ik kom niet alleen graag naar kinder yoga omdat het leuk is, we gekke dingen mogen doen, en het ontspant, maar ook omdat ik me altijd zo verbonden met en geliefd voel binnen de groep!”

Een gevoeliger zenuwstelsel

Hooggevoelige kinderen en volwassenen hebben een gevoeliger zenuwstelsel, waardoor zij prikkels van buitenaf via hun zintuigen veel intenser ervaren. Deze prikkels komen ongefilterd binnen bij hooggevoelige personen. Niemand kan onbeperkt prikkels blijven ontvangen, omdat het werkgeheugen, waarin deze worden opgeslagen, op een gegeven moment gewoon vol zit. Als het werkgeheugen letterlijk overloopt (kinderen zeggen dan vaak: “mijn hoofd zit zo vol”), maakt het lichaam stresshormonen aan, cortisol en adrenaline, die via het ruggemerg naar de bijnieren worden gestuurd. Langdurige blootstelling aan een verhoogde dosering stresshormonen, kan allerlei klachten veroorzaken, zowel lichamelijk als psychisch. Als je kind een boze bui heeft, driftig is, of huilt, is er dus geen betere manier om je kind te kalmeren, en daarmee zijn stressniveau te laten zakken, dan hem eens flink te knuffelen! Blokkades worden daarmee als vanzelf opgeheven.

Hooggevoelige kinderen zijn bovendien voortdurend op zoek naar verbinding. Na het lezen van bovenstaande tekst, zal je het met me eens zijn, dat aanraken, knuffelen, masseren en stoeien ideale manieren zijn om de verbinding tussen jou en je kind te stimuleren.

Mijn kind wil niet aangeraakt worden, en nu?

Baby’s en jonge kinderen vragen vaak zelf actief om aangeraakt te worden. Ze reiken naar je uit, of klimmen op schoot. En wie vindt het nu niet leuk om met een klein hummeltje te knuffelen? Zodra kinderen ouder worden, is aanraking minder vanzelfsprekend, terwijl de voordelen hetzelfde blijven. Erger je je soms aan de tijd die jouw tiener onder de douche en in de badkamer doorbrengt? Aanraking is voor oudere kinderen minder vanzelfsprekend. Ze zitten in een fase waarin het voor hen belangrijk is om zich los te kunnen maken van hun ouders. Om een knuffel vragen is bovendien niet “stoer”. Maar de lichamelijke behoefte om aangeraakt te worden, verandert niet! Douchen, of in de vakantie urenlang liggen bakken in de zon, geeft een surrogaatgevoel voor aanraking. Wil je je hoge waterrekening terugdringen en ’s ochtends niet meer hoeven te dringen voor de badkamerdeur? Geef je tiener dan eens wat vaker ongevraagd een dikke knuffel!

Ook kan het gebeuren, dat het zenuwstelsel van je kind al overprikkeld is, waardoor een aanraking of omhelzing als te intens kan worden ervaren. Vooral wanneer jouw kind erg gevoelig is op tastzin, zal je kind liever zoveel mogelijk ruimte om zich heen willen ervaren, en niet begrensd willen worden door jouw armen. Voor veel ouders van hooggevoelige kinderen zal het herkenbaar zijn als een kind klaagt over labeltjes in kleding, die kriebelen, of sokken met naadjes die knellen. Dit zijn de kinderen die al snel overgevoelig reageren op aanraking.

Laat je hen dan met rust? Natuurlijk niet. Ook een simpele aai over de bol, kietelen of stoeien kunnen fijne manieren zijn om de lichamelijke verbinding met je kind te behouden, zonder dat deze meteen heel intens zijn voor je kind. En jij kent je kind zelf tenslotte het beste, dus voel vooral wat het beste bij je kind past.

Het knuffelen met huisdieren heeft overigens dezelfde effecten als lichamelijke aanrakingen. Omdat hooggevoelige kinderen vaak zelf de mate van intensiteit kunnen bepalen (tenzij je een overenthousiaste pup hebt) als ze knuffelen met een harig vriendje, kunnen ze daar soms zelfs wel de voorkeur aan geven boven een omhelzing met hun ouders.

Inspiratie nodig om op een speelse manier meer lichamelijk verbonden te zijn met je kids? Dan is het boekje “Relaxklets” van Florien van der Aa en Michal Janssen een absolute aanrader. Naast allerlei rustgevende oefeningen die je met je kind samen kunt doen, staan er allerlei grappige gesprekssuggesties in.

Aanraking is slechts één onderdeel van hoe je kunt ontspannen met jouw hooggevoelige kind. Ben je nieuwsgierig naar meer tips, of wil je info over de overige 5 sleutels tot meer geluk en verbinding met jouw hooggevoelige kind? Dan zou de cursus “De 6 sleutels naar meer geluk en verbinding met jouw hooggevoelige kind” interessant kunnen zijn voor je. Als je je inschrijft voor de nieuws- en inspiratiemail stuur ik je meer informatie!

Het effect van belonen en prijzen op jouw hooggevoelige kind

blij meisje, compliment, belonen, prijzen

Wat betekent het woord “harmonie” voor jou? Als dit woord hoog in jouw lijstje met persoonlijke waarden staat, is de kans groot dat je hooggevoelig bent. In het synoniemenwoordenboek staat harmonie gelijk aan eensgezindheid, overeenstemming, stabiliteit en rust.

Net als voor hooggevoelige volwassenen, is harmonie is ontzettend belangrijk voor hooggevoelige kinderen. Negatieve woorden klinken voor een hooggevoelig kind al snel als een verstoring van harmonie. Wetende dat hooggevoelige kinderen wel varen bij stabiliteit en rust, is het misschien niet zo vreemd, dat zij zichzelf soms wel eens geweld aandoen, om de harmonie te kunnen bewaren.  Als de stemming in de klas of thuis verandert van negatief naar positief, zal een hooggevoelig kind al snel zoeken naar oplossingen, om de stemming weer positief om te buigen, ook als dat een oplossing is, waar het kind zelf niet bij gebaat is.

Tel daarbij op dat een hooggevoelig kind ontzettend gevoelig is voor positieve aandacht, en kritiek snel opvat als een persoonlijke afwijzing, dan is de neiging om je kind vooral te belonen en te prijzen, erg groot. Kritiek, hoe goedbedoeld ook, wordt door hooggevoelige kinderen vaak ervaren als een waardeoordeel. Hooggevoelige kinderen voelen zich vaak “anders” dan anderen, wat veel onzekerheid met zich mee kan brengen. Als ze dan ook nog het gevoel krijgen dat er over ze geoordeeld wordt, dan kan het erg moeilijk zijn om negatieve opmerkingen en gedachten los te laten.

In mijn praktijk zie ik vaak kinderen, die ’s avonds niet in slaap kunnen komen, omdat vooral de minder leuke dingen die ze hebben meegemaakt, in hun hoofd blijven rondspoken, ook al het merendeel van de dag juist ontzettend fijn is verlopen. Soms lijkt het misschien wat overdreven, dat je kind intens teleurgesteld is, omdat de juf een opmerking maakte over zijn slechte concentratie tijdens rekenen, terwijl hij een uitstekende taaltoets maakte. Juist de negatieve opmerkingen kunnen ontzettend lang blijven hangen. En dat dat bij heel veel mensen voorkomt, blijkt wel uit het feit dat wetenschappers hebben berekend, dat ruim 70% van onze dagelijkse gedachten negatief is!

En toch, is jouw hooggevoelige kind ook niet gebaat bij veel belonen en prijzen. Tegenstanders van teveel belonen en prijzen geven aan, dat het “het kweken van narcistische kinderen” in de hand werkt. Te veel belonen en prijzen leidt volgens hen tot een opgeblazen zelfbeeld, ijdelheid, materialisme en een gebrek aan empathie. Narcistische kinderen leggen claims en overschatten hun vaardigheden. Hier hoef je als ouder van een hooggevoelig kind niet bang voor te zijn, omdat empathie juist één van de kernkwaliteiten is, als je hooggevoelig bent. Narcisme staat haaks op hooggevoeligheid. Maar prijzen en belonen kunnen ook voor een hooggevoelig kind negatieve effecten hebben als je dat als volgt gebruikt:

  • Je manipuleert gedrag: beloon je je kind omdat je het wilt beïnvloeden, of doe je het omdat je kind iets bijzonders heeft gedaan? Beloon je je kind omdat het zijn kamer meteen heeft opgeruimd toen je het vroeg, of beloon je je kind omdat het zijn zwemdiploma heeft gehaald? Als je je kind alleen beloont omdat je iets gedaan wilt krijgen, is dit de omgekeerde vorm van straffen, maar het heeft wel hetzelfde resultaat. Je kind zal zich veel tevredener over zichzelf voelen als hij iets gedaan heeft vanuit een intrinsieke motivatie, dan wanneer je hem alleen extrinsiek manipuleert.
  • Je maakt kinderen afhankelijk van belonen en prijzen en werkt faalangst in de hand: onbedoeld kun je de lat voor je kinderen ontzettend hoog leggen, wat juist faalangst in de hand kan werken. Omdat hooggevoelige kinderen zo streven naar de goedkeuring van anderen, zal té veel nadruk leggen op het behaald hebben van een hoog cijfer voor een toets, de drempel voor toekomstige toetsen alleen maar hoger maken: dan moet er immers minstens een even hoog, of hoger cijfer worden gehaald, wil het kind aan jouw goedkeuring kunnen voldoen. En wat te denken van de enthousiaste ouders op het sportveld, die enorm veel talent zien in hun kind? Prachtig natuurlijk, maar jouw kind kan er juist ook onzeker van worden, als het het gevoel krijgt aan bepaalde maatstaven te moeten voldoen.
  • Het ontneemt het plezier van een kind: een kind wat vol overgave een tekening aan het maken is, zit niet te wachten op allerlei lofuitingen, nog voordat de tekening klaar is. Een kind vindt het wel leuk, als je met hem in gesprek gaat, over wat er te zien is op de tekening, omdat je je dan openstelt voor zijn belevingswereld.
  • Het kind verliest interesse, zodra er geen beloning meer volgt. Als jouw kind gewend is, om alleen karweitjes te doen in huis, als daar een beloning tegenover staat, zal het zonder beloning niet meer snel mee willen werken. Maar ook een sport- of knutselactiviteit kan al snel de glans verliezen voor je kind, als er eerder steeds een beloning volgde.
  • Het stimuleert competitie, concurrerend gedrag, terwijl hooggevoelige kinderen dit vaak niet willen. Concurrerend gedrag kan immers de harmonie verstoren! Stickers uitdelen in de klas als beloning voor gewenst gedrag, kan bij hooggevoelige kinderen zelfs ronduit weerstand oproepen. Zij voelen  feilloos stemmingen aan, en voelen dus ook of een ander oprecht zijn best doet, of vooral extrinsiek gemotiveerd is.
  • Belonen leidt de aandacht af van het probleem: als je je bord netjes leeg eet, mag je een snoepje. Maar waarom wil je kind eigenlijk niet eten? Wat is de oorzaak?

Kan of mag je je kind dan helemaal niet belonen of prijzen? Natuurlijk wel. Ieder kind groeit van een positieve benadering, en het kan het zelfvertrouwen en zelfinzicht versterken. Als je maar rekening houdt met de volgende punten:

  • Vermijd waardeoordelen. Dit is meteen de grootste valkuil van iedere ouder, opvoeder en leerkracht. Kinderen houden er niet van als er over hen wordt geoordeeld, of dit nu positief is of negatief. Een goedbedoelde opmerking kan bij een gevoelig kind enorm binnenkomen.

Laatst vertelde een jongetje mij over zijn thuissituatie. Er was van alles aan de hand, waar hij niets aan kon doen, maar waar hij wel flink last van had. Toch gaf hij zichzelf ondanks alles nog een gelukscijfer van een 7-, en daar was hij trots op. Vlak voor ons gesprek was hij ongelukkig gevallen, omdat een andere jongen hem had geduwd. Zijn voet was dik en blauw. Toen ik hem ondersteunde om bij de verbandtrommel te komen, liet ik mezelf ontvallen dat hij wel een pechvogel was. Woedende, maar vooral teleurgestelde blikken vielen mij ten deel. Hoe kon ik dat nu zeggen? Hij had zichzelf net een cijfer van een 7- gegeven, en nu haalde ik hem en zijn cijfer meteen naar beneden door te zeggen dat hij een pechvogel was! Zou ik tegen hem gezegd hebben dat hij pech had, omdat hij ongelukkig was gevallen, dan was dit jongetje vast niet zo boos op mij geworden. Je woordkeuze is dus belangrijk!

Oefen hiermee zoveel je wilt, want het is heel natuurlijk om te denken in oordelen, en het is  best lastig om hiervan los te komen.

  • Maak het persoonlijk. “Wat heb je daar een goede oplossing voor bedacht”, in plaats van “Geweldig gedaan!” Zie je dat de laatste opmerking weer een waardeoordeel, zij het  een positieve bevat?
  • Geef een beschrijving. Bij een tekening of knutselwerkje kun je met het kind in gesprek gaan. Hij zal het geweldig vinden om jou te vertellen hoe de tekening of bouwwerk tot stand is gekomen, en wat het allemaal voorstelt.
  • Benoem het proces. “Ondanks dat je zwemmen onder water door het gat eng vond, ben je blijven oefenen, en heb je doorgezet!”
  • Benoem eigenschappen/deugden van je kind. “Wat fijn dat je me geholpen hebt met het dragen van de boodschappen. Dat was erg behulpzaam.” Of: “Wat goed van je dat je meteen een pleister ging halen toen je zusje was gevallen, dat was erg meelevend van je.”
  • Laat je kind zichzelf complimenten geven. “Wat vind je ervan dat je toch op het klimrek bent geklommen, terwijl je dit eng vond? “ of “Hoe vind je het van jezelf  dat je op je kamer bent gaan schreeuwen toen je boos was, in plaats van je broertje te slaan?” Natuurlijk mag je je kind bevestigen als het iets fijns over zichzelf ontdekt.
  • Ga bij elke opmerking bij jezelf na of het je kind helpt, of juist afhankelijker maakt van jouw goedkeuring. Bijvoorbeeld: “Jij kunt goed samen spelen” in plaats van “Wat fijn dat je een keer geen ruzie hebt gemaakt, toen je broertje met jouw Playmobil wilde spelen”.

Ga jij iets veranderen in de communicatie naar je kind na het lezen van deze blog?

Wil je dat ik met je meedenk over hoe je jouw gevoelige kind het beste kunt complimenteren? Neem contact op!

Het drama van de gymles bij hooggevoelige kinderen

het drama van de gymlesVan mezelf ben ik best een beweeglijk persoon. Zo kan ik prima uren stil zitten, verdiept in een boek, (of bloggend met mijn laptop..!) maar na een paar uur, moet ik toch echt even bewegen, en het liefst even naar buiten. Als kind was ik ook redelijk sportief, met turnlessen en zwemmen, en toch kon ik me geen groter drama voorstellen dan de gymles op school. En dat gevoel veranderde niet toen ik naar de middelbare school ging. Jarenlang heb ik volgehouden dat ik, door een blessure, die een tijdlang heel ernstig was, maar uiteindelijk al lang genezen, niet in staat was om mee te doen aan de gymlessen op de middelbare school. In de uren die daardoor vrijvielen, liep ik liever mijn folderwijk. Bewegen? Prima, maar dan wel op mijn voorwaarden, in mijn tempo!

Totale overprikkeling

Regelmatig hoor ik terug van ouders in mijn praktijk, dat ze niet snappen waarom hun kind hangerig, drammerig, en zelfs totaal uitgeput terugkomt uit de gymles op school, terwijl hun kind normaal gesproken de hele dag loopt te dansen en te springen. Eén moeder vertrouwde me laatst zelfs enigszins beschaamd toe, dat haar dochter op haar buik op het schoolplein was gaan liggen omdat “ze de kracht niet meer had” om een paar honderd meter naar huis te lopen. Haar vermoeidheid ging bovendien gepaard met een enorm verdriet. Diep snikkend lag ze met haar vuisten op het schoolplein te beuken. Haar moeder stond er vertwijfeld bij. Waarom was haar dochter zo aan het eind van haar latijn, terwijl ze gewoon een uurtje leuke spelletjes had kunnen doen om haar overtollige energie kwijt te raken?

Geuren en geluiden in overvloed

Gymlessen vragen veel van hooggevoelige kinderen. Het zorgt simpelweg voor een stortvloed aan prikkels. Kun je je die muffe gymzaalgeur van vroeger nog herinneren? Net zoals in ziekenhuizen, hangt er in gymzalen altijd een wat typische geur, die voor hooggevoelige kinderen heel overweldigend en penetrant kan zijn. En wat te denken van de geur in de kleedkamers, doordrenkt van “oud zweet”. Doordat er nauwelijks meubels staan in de kleedruimte, weerkaatsen de geluiden van alle kinderen die zich, luid pratend en kletsend, staan om te kleden, extra hard. Een doordringende geur, en een kakafonie aan geluiden kan er, zonder dat de les daadwerkelijk is begonnen, al voor zorgen bij veel kinderen, dat al hun energie weglekt, en ze zich liever even in een hoekje  terugtrekken om weer op te laden.

Vervolgens moet je kind ten overstaan van zijn vriendjes of vriendinnetjes in zijn ondergoed staan, waar het zich misschien helemaal niet prettig bij voelt. En aan het eind van de les bij het omkleden, voelt hij ineens weer zo goed, waar de labeltjes in zijn trui ook al weer zaten. Zijn broek schuurt langs zijn benen, omdat hij weliswaar heel hip, maar ook heel strak is. Er zijn zo ontzettend veel prikkels en sensaties die je kind in een korte tijd bereiken.

En is het je opgevallen dat we het nu alleen nog alleen maar over de geur en de kleedkamers hebben gehad? De gymles zelf kan een hooggevoelig kind ook voor veel uitdagingen stellen.

Chaos in de gymzaal

Hooggevoelige kinderen willen graag structuur en overzicht. Voordat de les is begonnen, rent iedereen vaak door elkaar, en kan het best chaotisch zijn. Er staan verschillende toestellen in de zaal waarvan misschien nog niet meteen duidelijk is waar ze voor bedoeld zijn. Hooggevoelige kinderen willen erg graag dingen “goed” doen, en hebben uitleg nodig, zodat ze weten waar ze aan toe zijn.

Veel toestellen kunnen er op het eerste gezicht bovendien “eng” of gevaarlijk uitzien. Zelf weet ik nog goed dat ik het vreselijk vond als er een trampoline voor een kast of bok stond. Met een trampoline kun je namelijk heel hoog springen. En wat als je zo hoog springt, dat je de controle verliest en ongelukkig over een kast of bok duikt..? De gevaren in mijn hoofd werden vaak zo groot, dat ze ook bewaarheid werden. Ik was er zo van overtuigd dat het niet mogelijk was om veilig over de kast of bok te komen, dat ik dan ook bijna altijd gehavend uit de gymles kwam. Eens sprong ik het bovenste deel van de kast er volledig af, met een gigantische herrie tot gevolg, en mijn knieën werden zo dik en blauw, dat de juf mij alleen nog rondrijdend op diezelfde kast, naar de kant kon brengen. Het geluid van de bovenste kastdelen die met een klap op de grond belandden, staat nu nog, ruim 25 jaar later, in mijn geheugen gegrift. Die herrie maakte zoveel indruk, dat het mijn pijnlijke knieën naar de achtergrond drong.

Apekooi, waar de meeste kinderen warm voor lopen, vond ik vreselijk! Terwijl iemand je probeerde af te tikken, moest je dan over een hangende, wiebelende bank lopen. Weet je wel hoe hard je daarvan af kon vallen? Of wat te denken van het klimrek? Als je op de hielen wordt gezeten door andere kinderen, zou je zomaar eens minder voorzichtig kunnen zijn, en daardoor uit kunnen glijden. Omdat ik me, zoals veel hooggevoelige kinderen, zo bewust was van de mogelijke gevaren, liet ik me liever maar zo snel mogelijk “af” tikken, zodat ik veilig bij de juf of meester op de bank kon gaan zitten.

Tips voor leerkrachten

Je kind thuishouden van school, zodat het niet mee hoeft te doen met de gymles, is natuurlijk geen oplossing. Hoewel een gymles veel kan vragen van het energieniveau van je kind, wil je kind liever niet “anders” zijn, en gewoon lekker mee kunnen spelen met zijn of haar klasgenootjes. Wat kun je dan wel doen, als je merkt dat je kind zo veel overprikkeling ervaart?

Een leerkracht die alle verwarrende en soms overweldigende indrukken en gevoelens van een hooggevoelig kind tijdens een gymles kan herkennen én erkennen, maakt vaak al een wereld van verschil. Het kan hooggevoelige kinderen al enorm helpen als ze even langs de kant mogen blijven zitten, om alle indrukken rustig op zich in te laten werken, en de verschillende hoeken in de zaal op het gemak te verkennen. En is er de mogelijkheid om de les buiten te geven? Daar zal jouw hooggevoelige kind zich al snel meer op zijn gemak voelen!

Toen ik op de basisschool zat, was het woord “hooggevoelig” nog een onbekend begrip. De leerkrachten die mij aan de kant zagen zitten, pushten me nadrukkelijk om niet zo verlegen te zijn, en vooral lekker mee te doen met de rest van de klas, terwijl ik liever eerst even de kat uit de boom keek. Het is fijn als de leerkracht een ankerpunt voor je kind kan zijn. Blijft een kind aan  de kant zitten, dan is het natuurlijk prima om het te stimuleren toch iets te proberen, maar wel op een positieve manier. Samen met het kind bespreken dat het erg druk is, en wat er allemaal te zien is in de zaal, geeft het kind het gevoel dat het wordt gezien, gehoord en erkend.

Tips voor ouders

Staat jouw kind thuis weer eens te treuzelen, omdat het zijn gymtas niet kan/wil vinden? Ga dan eens bij jezelf na hoe jij reageert als je kind aangeeft geen zin te hebben in de gymles. Wuif je alle bezwaren weg, en benadruk je vooral hoe leuk en fijn gym kan zijn, of luister je naar je kind, en erken je zijn gevoel?

Samen kleding uitzoeken die je kind makkelijk aan en uit kan trekken, zonder lastige ritsen of knopen, helpt je kind om zo kort mogelijk in de kleedkamer te blijven.

En hoe doorbreek je die negatieve emoties van je kind? Verwijs naar eerdere successen! Vaak vinden hooggevoelige kinderen, als ze hun eerste bezwaren hebben overwonnen, het toch wel heel leuk. Bewegen helpt hen bovendien om de eerder opgebouwde spanning te ontladen. Als je je kind herinnert aan eerdere fijne keren in de les, wordt de drempel minder hoog, en zal je kind uiteindelijk ook aan alle geuren, geluiden en ongemakkelijke momenten in de kleedkamers kunnen wennen.

Heb jij ook wel eens strijd over de gymles?

Hooggevoelig naar het voortgezet onderwijs

verandering

De dochter van een collega van me is twee weken geleden begonnen in de brugklas. Leuk, zo’n nieuwe levensfase, of vooral heel spannend en vermoeiend?

De laatste week van de zomervakantie was al geen vakantie meer, maar stond bol van de pre-brugklasstress. Slapeloze nachten, wakker zijn vanaf half 5 ’s ochtends; afscheid nemen van het basisschooltijdperk en het verwelkomen van een nieuwe levensfase, bleek ontzettend lastig voor haar.

De introductiedagen waren nog wel oké, en met haar klasgenoten zou het ook wel goed komen. Het échte drama begon pas, toen het lesrooster inging en er ieder uur een andere mevrouw of meneer voor de klas verscheen. De eerste week van het schooljaar, belde ze haar moeder na afloop van ieder lesuur huilend op. Haar moeder kreeg vervolgens niet echt helder, wat er nu precies aan de hand was, en waarom er zoveel tranen vergoten moesten worden.

Teveel prikkels

Voor veel hooggevoelige kinderen zijn veranderingen in hun leven, échte uitdagingen. Als je hooggevoelig bent, en weinig filters hebt, om alle prikkels die je binnenkrijgt te scheiden, is het in het normale, dagelijkse leven al lastig om je soms staande te houden. Stel je dan eens voor, hoe groot de veranderingen zijn, waar je als brugpieper iedere dag aan wordt blootgesteld, en hoeveel prikkels die veranderingen met zich meebrengen.

Ieder uur een ander lokaal, een andere opstelling of indeling van de klas, en dan ook nog ieder uur een andere leraar. Steeds opnieuw moeten uitvinden wat er van je wordt verwacht;  of de leraar jou wel ziet en hoort, of dat deze alleen bezig is met het zo snel en efficiënt mogelijk afdraaien van zijn lesprogramma.

Verschil met de basisschool

Haar moeder vond het maar lastig. Van alle scholen waar ze samen waren gaan kijken, stak deze er met kop en schouders bovenuit, en nu werd de eerste week op school toch een drama?

Op de basisschool kan er vaak wel rekening gehouden worden met de behoeften van hoogsensitieve kinderen, als het aankomt op rust, regelmaat en structuur. Op de middelbare school is dat een stuk lastiger. Als een kind op een kleinschalige basisschool heeft gezeten, waar rekening werd gehouden met de individuele behoeften van het kind, kan het zelfs zo zijn, dat ouders geen weet hebben van de mate van gevoeligheid van hun kind.

Turbulente periode

In een tienerleven verandert in een korte tijd zó ontzettend veel, dat juist dan een stabiele basis erg gewenst is. Tel het maar eens op: je school verandert, je lichaam verandert, met een beetje pech schiet je hormoonspiegel alle kanten op, vriendschappen en sociale contacten veranderen, en de invloed van social media is ineens van levensbelang. Oftewel, talloze prikkels per dag, terwijl je het gevoel dat je je leven en lichaam onder controle hebt, volledig kwijt bent. Er komt zoveel op je af, hoe blijf je dan dichtbij jezelf?  Zo bezien is het niet zo vreemd, dat de dochter van mijn collega zich ontheemd en verloren voelde in het nieuwe schoolgebouw.

Is het dan gewoon een kwestie van wennen? Soms wel, maar soms kan een steuntje in de rug zeker helpend zijn. Als kinder-en jongerencoach kan ik (hoog)sensitieve tieners helpen met het kanaliseren van alle prikkels, en jongeren helpen te voorkomen dat ze het contact met zichzelf verliezen. Een goed hulpmiddel hierbij is tieneryoga. Daarom gaat Kindercoaching De Waterspiegel starten met Feel Good Yogalessen voor tieners. Met  yogaoefeningen, ontspanningsoefeningen, visualisatie, meditatie, muziek of gewoon een goed gesprek, wordt iedere week een ander thema behandeld, zoals aandacht, balans, zelfvertrouwen etc. Een uurtje per week waarin je tiener niets moet, maar volledig zichzelf kan zijn. Je tiener zal zich zelfverzekerder, rustiger en meer ontspannen gaan voelen.

Waarvan raak jij overprikkeld?