Help! Ons huisdier is overleden en ons kind ontroostbaar, wat nu?

zwarte kater

Het is stil in huis, te stil. Nooit meer het gedraai om mijn benen als ik sta te koken, nooit meer de woonkamer binnenkomen en een kopstoot krijgen vanaf onze geluidsboxen, nooit meer mijn zwarte vriendje die me op de voet volgt, nooit meer het getrippel van zijn iets te lange nagels op houten vloer, nooit meer zijn eindeloze gekwebbel als hij keek naar de vogels in de tuin, nooit meer lachen om zijn onhandigheid als hij weer eens bleef hangen met zijn nagels in een kussen of deken, nooit meer….Onze overgebleven poezen kunnen het gat wat hij achterlaat niet vullen, omdat zijn persoonlijkheid mist in huis.

Mijn aller-, allerliefste stoere zwarte knuffelkater Gatha is niet meer, nadat we 15 jaar lang lief en leed hebben gedeeld. Leed van zijn afschuwelijke verleden, waarvan ik gelukkig niet meer weet, dan dat hij in een vuilcontainer werd gedumpt, voordat hij in het asiel terecht kwam.  Leed wat de eerste drie jaar dat ik voor hem zorgde, dagelijks voelbaar was. Zijn stemming kon zomaar omslaan van aanhankelijk en gezellig, naar woest en gevaarlijk. Vaak kon ik zijn angst ruiken, zodra er een man iets te dicht bij hem in de buurt kwam. Lief, in de zin dat hij meteen onvoorwaardelijk van mij hield. Lang geleden, toen ik dagelijks vanuit Veldhoven op en neer reisde naar Rotterdam, zat hij dagelijks in de bosjes, tegenover de bushalte, waar ik uitstapte,  me op te wachten als ik thuiskwam na een lange werkdag. Naar de bushalte toekomen deed hij niet, alsof hij wist dat het veel te gevaarlijk voor hem was om de drukke weg over te steken.

Afgelopen zaterdag heb ik de vreselijke beslissing moeten nemen om mijn maatje in te laten slapen, omdat hij uitgeput was en niet meer kon herstellen van een lekkende hartklep. In mijn hart weet ik dat ik de juiste beslissing heb genomen, om hem verder lijden te besparen, maar wat had ik het hem gegund dat hij nog wat langer bij me kon blijven om te genieten van zijn oude dag.

Hoewel we alweer een paar dagen verder zijn, kan het verdriet me zomaar ineens overspoelen, als ik langs zijn favoriete plekjes in huis loop bijvoorbeeld. Beseffen dat ik daar nooit meer dat ontdeugende zwarte kopje zal zien, doet pijn.

Het verliezen van een huisdier is iets wat door veel kinderen als zeer ingrijpend wordt ervaren. Toch kunnen hooggevoelige kinderen nóg meer last hebben van het verlies van een huisdier, dan minder gevoelige kinderen. Waar je bij het verliezen van een huisdier vaak snel denkt aan het verlies van een harig vriendje, waarmee je echt een band op hebt kunnen bouwen, kan voor hooggevoelige kinderen het verlies van een goudvis ook zeer ingrijpend zijn. Hooggevoelige kinderen lopen vaak over van empathie, en kunnen intens geraakt zijn, door de wetenschap dat een dier pijn heeft, of zelfs zo ziek is, dat zijn leven ten einde komt.

Het verlies verzachten voor je kind kun je niet, maar er zijn wel een aantal punten waar je rekening mee kunt houden, om je kind zo goed mogelijk hierbij te ondersteunen.

  • Uit onderzoek blijkt, dat 4 van de 5 kinderen hun problemen als eerste toevertrouwen aan hun huisdier.  Een dier is meer dan een knuffel, maar vaak ook een vertrouwenspersoon. Erken dus dat het verlies van hun geliefde huisgenootje net zo ingrijpend, of misschien zelfs ingrijpender kan zijn dan het verlies van een familielid. Pas sprak ik een jongetje, die getuige was geweest van vergaand huiselijk geweld tussen zijn moeder en haar nieuwe vriend. Toch gaf hij aan, het verlies van zijn hond twee jaar geleden nóg erger te vinden. Erken ook dat verdriet lang kan doorwerken in het leven van je kind.
  • Leg uit dat veel dieren minder oud worden dan mensen, maar bagatelliseer vooral niet! Volstaan met de opmerking dat jullie konijn al 6 was, zegt een kind niet zoveel. Als je je kind uit kunt leggen dat tamme konijnen al heel oud zijn als ze 6 jaar zijn, en dan ook heel ziek kunnen worden, net als oudere mensen, dan kader je al veel meer. Kinderen kunnen hun verdriet beter verwerken, als ze het begrijpen.
  • Toon je eigen verdriet. Hierdoor leren je kinderen dat hun verdriet er mag zijn, en dat dit een volledig natuurlijke emotie is. Blijf je zelf “flink”, om je kinderen vooral niet teveel te belasten, dan geef je daarmee onbedoeld de boodschap af dat huilen niet  “hoort”.
  • Mocht het zover komen dat je voor de beslissing komt te staan om euthanasie toe te passen op je huisdier, leg dan in begrijpelijke termen uit aan je kind wat er gaat gebeuren. Probeer, vooral voor jongere kinderen de termen “een spuitje geven” of laten “inslapen” te vermijden. Zo voorkom je dat je kind een angst gaat ontwikkelen voor artsen met spuitjes, of zelf niet meer durft te gaan slapen, uit vrees dat het niet meer wakker zal worden. Wat kun je dan wel zeggen?  Je kunt uitleggen dat je dier niet meer beter kan worden en veel pijn heeft. De dierenarts kan jullie dier dan “helpen met doodgaan”, zodat de pijn niet langer duurt dan nodig. Leg ook uit wat “dood” betekent: je dier ademt niet meer, maar heeft ook geen pijn meer, en je kunt er niet meer mee spelen.
  • Geef oudere kinderen de keuze of ze bij het afscheid bij de dierenarts aanwezig willen zijn. Het definitieve spuitje kan minder prettig  zijn om te zien, maar je kind kan ervoor kiezen om erbij te blijven als het verdovingsspuitje komt, zodat ze hun vriendje kunnen knuffelen en geruststellen totdat hij lekker slaapt.
  • Probeer het verhaal niet mooier te maken voor je kind, maar vertel vooral de waarheid. Als een dier is komen te overlijden door een ongeluk,  kan het lijken dat je de boodschap verzacht, door te zeggen dat het is weggelopen. Veel kinderen zullen de behoefte voelen om het dier te gaan zoeken, en blijven hopen op terugkeer. Ook als een dier thuis overlijdt door ouderdom is het niet verstandig om het dier weg te doen, voordat de kinderen afscheid hebben kunnen nemen. Ze snappen dan niet waarom het dier ineens weg is. Ben je bang dat je kind een trauma oploopt door het zien van zijn geliefde overleden dier? Als een kind ouder wordt beseft het vaak maar al te goed dat ze het fijn vinden als ze hun dier nog een laatste keer hebben gezien. Laat je kind leidend zijn, en laat het vooral zelf beslissen of ze nog afscheid willen nemen.
  • Voor kinderen is er weinig zo frustrerend als dat ze er niet bij worden betrokken. Hoewel ik zelf al wat ouder was, herinner ik me nog levendig, dat ik als 15-jarige op schoolexcursie ging naar Rome. Toen ik net twee dagen weg was, liep onze kater Doerak weg. Enkele dagen later bleek dat hij was aangereden, en het niet had overleefd. Hoewel ik mijn ouders tijdens mijn reis een paar keer telefonisch sprak, vertelden ze me niet dat Doerak weg was, en waarschijnlijk niet meer terug zou komen. Ze verzwegen het voor me uit liefde, om mijn schoolreis niet te verpesten. Toch was ik woest op hen toen ik thuiskwam, Doerak was immers deel van ons gezin! Waarom hadden ze me niet laten weten dat er iets mis was?
  • Praten over je huisdier, ook als deze er niet meer is, is erg belangrijk voor je kind. Zo kun je de fijne herinneringen levend houden, en ervaart je kind dat zijn dier een volwaardig lid was van jullie gezin. Breng familieleden en ook school op de hoogte van het verlies van jullie dier, zodat zij je kind ook ruimte kunnen geven voor zijn verdriet.
  • Geef je kind ruimte voor al zijn emoties, zowel boosheid als verdriet. Het is helemaal niet vreemd dat je kind misschien eerst vooral boos is op de dierenarts, omdat die zijn “vriendje” dood heeft gemaakt, als er sprake was van euthanasie. Door in de voorfase veel te bespreken met je kind, zal je waarschijnlijk al veel boosheid kunnen voorkomen.
  • Bespreek samen wat je wilt doen met jullie overleden huisdier. Je kunt hem begraven in de tuin, of kiezen voor een crematie. Ook als je ervoor kiest om het dier achter te laten bij de dierenarts, kun je afscheid nemen in de vorm van een ritueel. Plant een plantje in de tuin, of richt een herdenkingshoekje in.
  • Vervang het dier niet meteen door een ander, om het verlies te verlichten! Ieder dier heeft eigen unieke kenmerken, een eigen persoonlijkheid, net zoals ik nu niet zozeer een kat in huis mis, maar vooral Gatha. Door de leegte niet meteen op te vullen, krijgt je kind de ruimte om te herdenken, maar leert het ook beter omgaan met verlies.
  • Ook het samen maken van een herinneringendoosje met foto’s en tekeningen van het dier, kan jouw kind helpen bij de verwerking van het verdriet.
  • Als praten over het (aanstaande) overlijden van jullie huisdier lastig is, bijvoorbeeld doordat je zelf overmand raakt door verdriet, kun je samen met je kind ook een boekje lezen over rouw en verlies. Enkele fijne titels zijn:

“Dat is heel wat voor een kat” van Judith Viorst, vanaf circa 4 jaar

“Toverdruppels” van Nathalie Slosse, vanaf circa 4 jaar

“Kikker en het vogeltje” van Max Velthuijs, vanaf circa 5 jaar

“Derk Das blijft altijd bij ons” van Susan Varley, vanaf circa 5 jaar

“Een boom vol herinneringen” van Britta Teckentrup, vanaf circa 6 jaar

“Mijn poes Mabel” van Jacqueline Wilson, vanaf circa 8 jaar

Heb jij nog waardevolle tips die echt in dit lijstje thuishoren? Laat het me weten!

Helpen bovenstaande tips niet voldoende bij de verwerking van het verdriet van je kind? Neem contact op, en samen kijken we wat jouw kind nodig heeft!

Waarom naar een coach gaan net zo vanzelfsprekend zou moeten zijn als een bezoek aan de kapper of tandarts

stralen van binnenuitKlachten of niet, één of twee keer per jaar gaat vrijwel iedere Nederlander naar de tandarts. Ikzelf ga maar één keer per jaar, omdat ik gelukkig gezegend ben met een uitstekend gebit, wat uit zichzelf netjes in het gelid staat, en tot ver na mijn dertigste verjaardag zelfs geen enkel gaatje kende. Ook de gaatjes waren gelukkig van tijdelijke aard: toen ik stopte met mijn hobby  taarten decoreren, en ik niet voortdurend bezig was met fondant en marsepein, bleek mijn gebit gelukkig weer ijzersterk te zijn. Omdat een controle en het incidenteel verwijderen van tandsteen voor mij voldoende zijn, spek ik de bankrekening van mijn tandarts slechts eenmaal per jaar, in plaats van twee keer. Simpelweg, omdat ik geen behoefte heb aan meer. Hoewel veel mensen een bezoek aan de tandarts als erg spannend ervaren,  en ik zelf op voorhand ook niet blij word van een uitgebreide tandsteenreiniging, ga ik toch vaak met een fris en schoon gevoel de tandartsstoel uit, en is er opluchting, omdat ik weet dat ik me om dat deel van mijn lijf een jaar lang geen zorgen meer hoef te maken. Als mijn gebit minder goed zou zijn, zou ik zeker niet aarzelen vaker naar de tandarts te gaan.

Zorgen voor je buitenkant

Ten aanzien van de kapper heb ik een tegengestelde beweging gemaakt. Kwam ik er vroeger vrijwel nooit, omdat ik zelf wel aan de slag ging met thuiskleuring, en 2x per jaar puntjes bijknippen volstond, ben ik er nu wel iedere 6 a 7 weken te vinden. Waarom? Hoewel ik me er elke keer weer over verbaas dat er voor het knippen en kleuren van mijn lange lokken steeds een paar uur moet worden uitgetrokken, is het ook vaak een ochtend of middag van ontspanning voor mezelf, waarbij ik er gegarandeerd weer een stukje knapper de deur uitga, dan dat ik binnenkwam. Vaak wacht ik namelijk toch steeds weer net een paar weken te lang, voordat ik mezelf de tijd gun, om mijn uitgroei bij te laten werken. Vaak is er dan al veel meer grijs te zien, dan me lief is. Een bezoekje aan de kapper is daardoor echt een boost voor mijn zelfbeeld, al zou ik het mezelf nog net iets vaker mogen gunnen. Bovendien zou dat me tussendoor best wat irritatie en gezucht voor de spiegel besparen!

Een vriendin van me gaat vrijwel nooit naar de kapper, omdat ze haar lokken, die bijna tot billengte reiken, nauwelijks aan vreemde handen durft toe te vertrouwen. Daarentegen zit zij wel maandelijks bij de schoonheidsspecialist, die haar helpt haar soms onrustige huid optimaal te verzorgen.  Naast het uiterlijke aspect is ook het moment van ontspanning, haar het maandelijkse bedrag meer dan waard.

Veel mensen hebben totaal geen moeite met het reserveren van een maandelijks of  tweemaandelijks bedrag, als het gaat om dergelijke vormen van zelfzorg. Iedereen wil immers goed verzorgd voor de dag komen. Hoe komt het dan, dat een bezoek aan een coach voor veel mensen ondenkbaar is? Is het onbekendheid wat een coach voor je zou kunnen betekenen? Is het toch die financiële barrière, of heeft het simpelweg te maken, met jezelf het niet “gunnen”?

Zorgen voor je binnenkant

Als je laat sleutelen aan je buitenkant, is het resultaat voor de buitenwereld immers sneller zichtbaar, dan wanneer je je binnenwereld op orde brengt. Zo lijkt het misschien, maar met coaching kun je veel barrières opruimen, die je ervan weerhouden stralend en vrolijk door het leven te gaan.

Of het nu gaat om coaching voor je kind, wat niet zoveel zelfvertrouwen heeft, faalangstig is, of door piekergedrag steevast te laat in slaap valt, of om coaching voor jezelf: het is een innerlijke schoonmaak, waardoor je letterlijk lichter kunt gaan leven.

Coaching is een manier van begeleiden die mensen helpt zich te ontwikkelen en los te komen van oude patronen. Coaching maakt vrij. Immers: als je blijft doen wat je altijd deed, krijg je wat je altijd kreeg. Pas als je je ware zelf gaat voelen van binnen, kun je de cirkel doorbreken, en komt er ruimte voor iets nieuws.  Het zorgt ervoor dat je met je moeilijke emoties overweg kunt. Het laat je nieuwe manieren ontdekken om te groeien. Een goede coach helpt je je eigen blinde vlekken te ontdekken. Een goede coach helpt je op jouw pad, en helpt je de juiste richting weer te vinden. De richting waarin jouw talenten en kwaliteiten optimaal tot uiting komen, en de richting waarin jij de beste versie van jezelf bent. Als je kunt stralen van binnenuit, kijkt iedereen door je grijze uitgroei, of onrustige huid heen, omdat goed eruit zien, toch nog steeds vooral te maken heeft met een gezonde en gelukkige binnenkant.

Wat gun jij jezelf?

Zo bezien is het eigenlijk vreemd dat  veel potentiële klanten afhaken voor een coachingstraject voor zichzelf, hun kind of hun gezin, als ze horen, dat de zorgverzekeraar geen vergoeding biedt. Helaas wordt vergoeding door steeds meer zorgverzekeraars teruggeschroefd. Dat de zorgverzekeraar hun klanten geen gezonde, gelukkige binnenkant gunt, hoeft natuurlijk niet te betekenen, dat jij jezelf dat ook niet hoeft te gunnen.

Zorgverzekeraars bezuinigen al jaren op onderdelen, die voor veel mensen belangrijk zijn. Vorig jaar nog, maakten de zorgverzekeraars een lijst met maar 400 soorten van medicatie bekend, die niet meer voor vergoeding in aanmerking kwamen. Weerhoudt dit de mensen die afhankelijk zijn van dergelijke medicatie, om deze te gebruiken? Natuurlijk niet. Het is misschien minder vanzelfsprekend geworden, maar degenen die het werkelijk nodig hebben, blijven het gebruiken, vergoeding of niet.

Zelf zal ik nooit bezuinigen op coaching. Als coach is het extra belangrijk je eigen binnenwereld regelmatig onder de loep te nemen. Voel ik me nog wel goed bij wat ik doe en hoe ik leef? In hoeverre word ik geraakt door de verhalen van klanten in mijn praktijk, en lukt het me om daarvan voldoende afstand te nemen? Wat heb ik nodig om de versie van mezelf als coach te zijn? Het staat bovenaan aan mijn prioriteitenlijstje.

Ik kan immers anderen pas goed coachen als ik goed voor mezelf zorg. Voor mij is een regelmatige check-up net zo vanzelfsprekend, en nog belangrijker dan een regelmatig bezoek aan de kapper. Coaching zorgt ervoor dat ik niet blijf ronddraaien in kringetjes op onderwerpen die ik liever zou veranderen, en zorgt voor mijn persoonlijke groei en ontwikkeling.

Hoe ziet jouw prioriteitenlijstje van investeren in jezelf, je kind of gezin eruit na het lezen van dit artikel? Willen jij, je kind of gezin ook weer stralen van binnenuit? Neem contact op!

De 5 dingen die ik leerde van mijn oma – een nieuwjaarswens

nieuwjaarswens2015 ligt achter ons. Een jaar dat, zoals Art Rooijackers het gisteren bij het Nationaal Aftelmoment omschreef, gekenmerkt werd door heftige gebeurtenissen; beelden en momenten die voorgoed op ieders netvlies staan gegrift.

2015 stond voor veel mensen in mijn naaste omgeving in het teken van verlies en afscheid nemen. Eerst van een geliefde collega, die veel te jong haar strijd tegen een slopende ziekte moest staken. Verlies van een dierbare door een zelfgekozen einde, verlies van een dierbare wegens een noodlottige samenloop van omstandigheden, verlies van een ontzettend gewenst en geliefd kindje, wat het levenslicht niet mocht zien, verlies van dierbaren door ouderdom of ziekte. Er was veel verdriet in mijn omgeving, en helaas werd ook ik half december getroffen door een groot verlies.

Mijn innig geliefde oma moest toegeven dat haar lichaam na 91 jaar op was, en klaar om uit te rusten, terwijl haar geest nog ontzettend graag wat langer had willen blijven, om te genieten van haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Net zoals zoveel mensen in mijn omgeving worstelde ik de afgelopen dagen met de wens om enerzijds terug te kijken naar vroeger, en vast te willen houden aan het dierbare wat was geweest, en anderzijds de hoop, dat het nieuwe jaar veel beter zou worden dan het voorgaande. Er is zoveel in het leven waar we geen invloed op uit kunnen oefenen, dat je maar al te makkelijk de hoop zou kunnen verliezen. Niet voor niets werden de bovenste posities in de Top 2000 van het afgelopen jaar gedomineerd door liedjes die hoop en troost zouden moeten bieden, zoals “Mag ik dan bij jou”, van Claudia de Breij, en “Imagine” van John Lennon. Allemaal hebben we behoefte aan een beetje hoop en troost, als de wereld om ons heen steeds een stukje donkerder lijkt te worden.

Hoop en troost

En precies dat stukje hoop en troost, wat ik zo kan gebruiken nu, blijkt mijn oma mij al lang, heel lang voordat ze kwam te overlijden, te hebben meegegeven. Naast de pijn van het missen, voel ik dat mijn oma mij een aantal ontzettend belangrijke normen en waarden heeft meegegeven, die maken dat ik met meer vertrouwen en optimisme het nieuwe jaar in kan gaan dan ik had verwacht.

Normen en waarden die mij sterker maken als persoon, als coach, trainer en hulpverlener.

1) Onbaatzuchtigheid

Het eerste wat ik leerde van mijn oma, is onbaatzuchtigheid. Mijn oma schiep er een groot genoegen in, om haar kinderen en kleinkinderen bij te staan en te steunen, daar waar ze maar kon, zonder er iets voor terug te verlangen. Zo ging mijn oma, toen ze reeds rond de 70 was, met mij – toen nog een tienermeisje-  mee het land op, om rode bessen te plukken, om zo mijn verdiensten te verdubbelen, of zelfs te verdrievoudigen. Ondanks haar niet meer zo jeugdige leeftijd, klaagde ze nimmer over het vroege tijdstip, het werk wat laag bij de grond was, de hitte, of de horzels die ons plaagden. Integendeel, ze genoot van het buiten zijn, de fysieke arbeid, en vooral van het gevoel dat ze op dat moment  veel voor mij kon betekenen. Ook stimuleerde en motiveerde ze de andere plukkers op het land, mijn leeftijdgenoten, om vooral het beste uit zichzelf te halen, zodat de voldoening aan het eind van de week, als we kregen uitbetaald, groter zou zijn.

Geheel onbaatzuchtig zou ik mezelf niet durven noemen. Haar drive om anderen te helpen, te motiveren en te stimuleren, heb ik zeker meegekregen. De wens om daar altijd dankbaarheid of sympathie van de ander voor terug te krijgen, heb ik inmiddels (grotendeels) los weten te laten.  Maar als coach kan ik er niet omheen kosten aan anderen in rekening te brengen, simpelweg omdat mijn rekeningen ook betaald moeten worden.

2) Mindful ervaren

Hoewel ik ervan overtuigd ben, dat oma de term mindfulness bij leven niet herkend zou hebben, paste zij het leven met aandacht, en genieten van de schoonheid in kleine dingen, in volle omvang toe. Na haar overlijden, bleek oma een lade vol kaarten en knutselwerkjes van klein- en achterkleinkinderen te hebben bewaard en gekoesterd. Ook kreeg ik een aquarel, die ik lang geleden in mijn tienerjaren voor haar had gemaakt, van een vaas met een bos bloemen, terug van mijn ouders, omdat oma dat zo zou hebben gewild. Mijn eerste reactie was, dat de aquarel voor mij weinig betekende, omdat het zeker niet mijn beste werk was uit die tijd. Ik kon me op dat moment niet voorstellen waarom oma deze aquarel ruim twintig jaar had gekoesterd, en ook had meeverhuisd naar haar kamertje in het verzorgingstehuis, waar ze de laatste jaren woonde. Tot ik op een andere manier naar het schilderwerkje ging kijken, en me realiseerde dat ik het destijds met heel veel liefde en toewijding had geschilderd, simpelweg omdat oma me om iets voor in haar woonkamer had gevraagd. Niet het beeld van dat simpele bosje bloemen was mijn oma zo dierbaar geworden, als wel de intentie en gedachte waarmee ik het destijds had gemaakt. Het was haar manier om mijn nabijheid te blijven voelen, lang nadat ik voor haar ver weg, naar Brabant was verhuisd.

Genieten van de schoonheid in kleine dingen, en herkennen van kleine geluksmomentjes, is iets waar ik mijn werk als coach mee werk. Ik wil kinderen, tieners en hun ouders laten ervaren wat er allemaal nog wél is, als het soms even lijkt alsof er niet zoveel meer is om dankbaar voor te zijn of trots op te zijn. Toch heb ik de levenslessen van mijn oma soms nog maar wat hard nodig, om zelf ook eens te kunnen wisselen van perspectief.

3) Positiviteit

Mijn oma was expert geworden in afscheid nemen, vanwege haar gevorderde leeftijd. Naast de lade met knutselwerkjes van haar klein- en achterkleinkinderen, vonden mijn ouders een lade vol met rouwkaarten en overlijdensberichten van mensen uit haar omgeving. Haar wereldje werd steeds kleiner, simpelweg omdat er steeds minder mensen overbleven met wie ze haar dagelijkse beslommeringen kon delen. Toch bleef mijn oma immer positief, ook toen haar lichaam haar steeds vaker liet weten dat ze zelf ook niet meer de jongste was. Waar veel van haar leeftijdsgenoten klaagden over een haperend lichaam, bleef mijn oma positief, en accepteerde ze het feit dat ouder worden vrijwel nooit zonder gebreken komt. Haar positieve kijk op het leven, haalde ze de laatste jaren vooral uit het geluk van haar naasten. Haar dochter die een ernstige ziekte relatief goed doorstond, haar kleindochter die haar twee prachtige achterkleinkinderen schonk, een andere kleindochter die een baan vond snel na haar afstuderen,  het geluk wat er was toen mijn vriend na een langdurige periode van werkloosheid weer een baan vond. Zelfs toen mijn oma gevoeld moet hebben, dat haar tijd op aarde eindig was, bleef ze positief, en vertelde ze haar kleinkinderen dat alles wel goed zou komen.

4) Doorzettingsvermogen

Mijn oma werd al jong weduwe. Ze is 30 jaar alleen gebleven na het overlijden van mijn opa, maar heeft nimmer haar hoofd laten hangen. Ze heeft mij geleerd dat je met doorzettingsvermogen en volharding alles kunt bereiken wat je maar wilt. Zij was het, die me als klein meisje, van mijn angst kopje onder te gaan in het zwembad af hielp, met een eindeloos geduld en volharding. Wat was ik boos op haar op de rand van het zwembad, en later op de startblokken, vanaf waar het water eindeloos diep leek. Maar ze was er, bleef bij me, en motiveerde me om mijn angst te overwinnen. En de aanhouder wint, want later kon ik me niet meer voorstellen waar ik nu zo bang voor was geweest, en heb ik zelfs nog een tijdje aan wedstrijdzwemmen gedaan. Als Zeeuws meisje werd ik een rasechte waterrat.

Ook nu, hoef ik me haar doorzettingsvermogen maar in herinnering te brengen, als ik het zelf nodig heb, om ergens mijn schouders onder te zetten. Het realiseren van een eigen praktijk als coach is een droom, die ik een paar jaar geleden niet voor mogelijk had gehouden, maar brengt ook voortdurend uitdagingen met zich mee. Hoe zorg ik voldoende zichtbaarheid? Wat is er commercieel gezien nodig om een zo groot mogelijk publiek te bereiken? Van mijn oma heb ik geleerd mijn angsten en twijfels onder ogen te zien, en te blijven gaan voor datgene waar mijn hart sneller van gaat kloppen, en dat zal ik in 2016 met eenzelfde toewijding blijven doen.

5)Warmte

Als lezer zal je inmiddels hebben gelezen en hopelijk ook gevoeld, dat mijn oma een ontzettend warme persoonlijkheid was, die haar geluk wist te halen uit het geluk van haar dierbaren. Altijd vol oprechte belangstelling en interesse, en nieuwsgierigheid  naar de mensen om haar heen, steeds willen weten wat de ander gelukkig maakt. Haar warmte, nieuwsgierigheid en oprechte interesse draag ik altijd met me mee. Ze komen me keer op keer van pas in mijn werk als coach en trainer.

Het voorgaande doet me beseffen dat mijn oma een grotere invloed heeft gehad op mijn persoonlijkheid, dan ik van te voren dacht. Haar normen en waarden maken me tot een betere versie van mijzelf, en zorgen ervoor dat ik op deze 1e januari de zon die nu door het raam naar binnen schijnt, durf te omarmen, en niet wil blijven hangen in de donkerte van 2015.

Nieuwjaarswens

Langs deze weg wil ik iedereen een mooi, gelukkig, liefdevol en gezond 2016 toewensen. En ben je het nieuwe jaar misschien met wat minder vertrouwen tegemoet getreden, vanwege verlies wat je hebt geleden, of uitdagingen die nog voor je liggen? Denk dan eens aan je dierbaren, en wat voor wijze lessen je van hen kunt leren, om de toekomst met meer vertrouwen tegemoet te zien.

Een nieuw jaar

Een nieuwe start

Zelfde dromen

Nieuwe uitdagingen

Voel de angst

En doe het hoe dan ook

366 nieuwe dagen

366 nieuwe kansen

Ronddraaien in een kringetje

Ballonnen

Ronddraaien in een kringetje

Ken je dat gevoel? Dat je ’s nachts in bed ligt en dat je gedachten maar niet tot bedaren kunnen komen? Hoe harder je probeert om vooral NIET meer te denken of te piekeren, hoe lastiger het wordt. Onze hersenen registreren het woordje “NIET” ook helemaal niet. Kijk maar eens wat er gebeurt als je vooral NIET aan een roze olifant wilt denken. Wedden dat een roze olifant voorlopig je gedachten domineert?

Gekleurde ballonnetjes

Getrainde mindfulness-beoefenaars zullen nu meteen zeggen dat het de kunst is om je gedachten te observeren, en ze zonder oordeel weer voorbij te laten gaan. Een manier om dat te doen is door ze  weg laten drijven op de wind in verschillende kleuren ballonnetjes. En toch, ook al pas ik dat regelmatig toe; in de praktijk blijkt het soms ontzettend lastig toepasbaar en winnen je gedachten steeds meer terrein, voordat je zelfs maar aan gekleurde ballonnetjes hebt kunnen denken.

Zelf viel ik er de afgelopen dagen ook aan ten prooi. Het is voor veel van mijn lezers inmiddels geen geheim meer, dat ik de wens koester om mijn vaste baan meer los te kunnen laten om meer ruimte te creëren voor mijn praktijk. Nu het zomervakantie is, is het onvermijdelijk wat stiller in de praktijk en genadeloos sloeg de afgelopen dagen de twijfel toe.

Niet helpende gedachten

“Gaat het me na de zomervakantie wel lukken nieuwe cliënten te vinden, niet alleen kinderen, maar liefst ook jongeren en volwassenen?” “Zullen mijn workshops voor professionals enthousiast ontvangen worden, zodat ik daar nu niet voor niets aan zit te werken? “  “Is het niet veiliger om toch een vast inkomen als basis te houden, mocht mijn praktijk minder snel groeien dan gehoopt?” Om vervolgens mijn gedachten weer een heel andere kant op te sturen, toen een interessante vacature zich aandiende. Een vacature die naadloos bij me past, maar slechts een zeer gering aantal uren betreft. “Zou het lukken om twee banen (mijn oude baan voor minder uren, en de nieuwe baan) te combineren met mijn praktijk en lesgeven? En zo ja, kan ik dan nog wel voldoende aandacht geven aan ieder afzonderlijk project?” Tel daar nog een veranderde thuissituatie bij op met een vriend die voorlopig alleen in de weekenden thuis woont, en de chaos in mijn hoofd was compleet.

Onrust werd mijn “middle name”. Mijn gedachten waren, door alle twijfels waarmee ze doorspekt waren, ook niet bepaald helpend te noemen.

Iedereen herkent vast wel van zulke periodes, bij zichzelf of bij haar kind. Wat kun je doen om uit die cirkel te komen?

De eerder genoemde visualisatieoefening met de gekleurde ballonnetjes werkte in mijn geval niet, dat moge duidelijk zijn. Nog voordat ik al mijn gedachten goed en wel een kleur had kunnen geven en in bijpassende ballonnen had kunnen stoppen, kwam er steeds een vogel tussendoor gevlogen, die de ballonnen met zijn snavel kapot prikte. Mijn gedachten dwarrelden daardoor weer terug in mijn hoofd, waar ze één grote brij vormden.

Observeren en vertragen

Pas toen ik de tijd nam om eens rustig te gaan zitten met pen en papier en voor mezelf een lijstje maakte met mijn kwaliteiten en talenten, kwam er een beetje orde in de chaos. Vooral de beantwoording van de vraag: “Als alles mogelijk zou zijn, dan zou ik…”, bracht veel helderheid. Deze vraag dwingt je namelijk om niet alleen stil te staan bij je dromen en verlangens, maar vooral ook om na te denken wat jou ervan weerhoudt om daar volledig voor te gaan. Deze vraag geeft inzicht en hoop, maar misschien nog wel belangrijker;  ze helpt je te vertragen. Door even bewust stil te staan bij het hoe en waarom van je gedachten, vertraag je je eindeloze gedachtestroom en lukt het je, om bewust even aan de noodrem te trekken. Door je gedachten vervolgens bewust toe te vertrouwen aan papier, laat je los, en komt er als vanzelf weer ruimte.

Het is natuurlijk niet voor niets dat zoveel tieners en volwassen dagboeken bijhouden waarin ze hun gedachten toevertrouwen aan papier.

Doe het zelf

Wat te doen als je kind al in bed ligt, het nu écht bedtijd is, maar je kind niet kan slapen vanwege een vol hoofd? Uit bed komen en samen uitgebreid de gedachten beschrijven of tekenen is op dat moment vaak geen optie. Even bewuste aandacht voor en met je kind kan al helpend zijn. Toon oprechte interesse voor de twijfels en zorgen van je kind, maar ga er niet in mee! Samen ronddraaien in kringetjes maakt de chaos alleen maar groter. Stel je kind wel open vragen, wat het zelf zou kunnen doen om het lichter te maken. Probeer zeker af te sluiten met de wondervraag: “Als er vannacht een toverfee of tovenaar langs zou komen, wat zou er dan morgen anders kunnen zijn?” Heerlijke stof voor mooie dromen zonder zorgen, en een garantie voor een fijne nachtrust.

Door je kind de ruimte te geven zijn gedachten te parkeren voor de nacht, en ze samen uitsluitend te observeren in plaats van te analyseren, help je hem of haar een einde te maken aan het ronddraaien in kringetjes.

Wat doe jij om uit de maalstroom van je gedachten te komen? Deel vooral je tips en trucs!

Hoe je kinderangsten te lijf kunt gaan

bijtende%20hond

“Mam, pap, ik ben bang, er zit een monster onder mijn bed!” Vast wel herkenbaar voor ouders van jonge kinderen. Maar wat doe je als je kind al niet meer zo klein is, niet meer in het bestaan van monsters gelooft, maar toch ontzettend angstig is? Bepaalde kinderangsten kunnen behoorlijk ontwrichtend zijn in een kinderleven. Stel, je kind heeft angst voor honden, en durft daardoor niet meer bij vriendjes en vriendinnetjes te gaan spelen die een hond in huis hebben. Zondagmiddag gezellig met broertjes en zusjes naar het bos? Niet voor jullie, want je kind wordt panisch bij de gedachte omver te kunnen worden gelopen door een niet-aangelijnde hond. Jouw argumenten dat bang zijn voor alle honden onzin is, en alleen bepaalde rassen gevaarlijk kunnen zijn, worden al lang niet meer gehoord. Je kind is bang, en dat kan zijn, en jouw (gezins)leven in grote mate beheersen.

Hysterische buien

En wat als de angst ongrijpbaar lijkt, of zelfs irrationeel? Stel je voor dat je kind de wc-deur niet meer aan durft te raken uit angst voor besmetting met bacteriën? Wat als je kind zo bang is om ziek te worden, dat het liever maar iedere mogelijke vorm van besmetting uit de weg gaat? En wat als je kind volledig overstuur raakt, als jij niet steeds maar de toiletdeur wil blijven openen voor hem? Je was zo blij dat de hysterische peuterdriftbuien tot het verleden behoorden, maar tijdens een aanval van angst grijpt je 8-,9- of 10-jarige zoon of dochter, weer moeiteloos op dat gedrag terug.

Angst is heel normaal in het leven van een kind. In veel gevallen heeft angst ook een bepaalde functie. Liever zie je je kind niet geheel onbevangen op een loslopende pitbull aflopen, waarvan het baasje niet in de buurt is. Het is dan wel prettig dat je kind liever wat afstand houdt.

Vastlopen in denkpatronen

Kinderangsten ontstaan juist vaak in de periode dat ze naar school gaan. Ze worden ouder, en hun denkpatroon en daarmee hun wereld breidt zich uit. Kinderen kunnen helemaal vastlopen in “wat als-vragen”. Er spookt eenvoudig te veel informatie door hun hoofd, waardoor ze te veel nadenken: “Wat als er ’s nachts inbrekers in huis komen?”, “Wat als mijn ouders gaan scheiden?”, “Wat als ik ziek word en daardoor die belangrijke toets mis op school? Wat als ik dan blijf zitten? “ of “Wat als ik ook kanker krijg, net zoals opa, en niet meer beter word?”. Gelukkig ontgroeien kinderen hun angsten vaak, als het wat rustiger wordt in hun hoofd, en ze hun eigen vragen beter kunnen relativeren.

Er zijn boeken vol geschreven over kinderangsten, en hoe daarmee om te gaan. In een korte column zoals deze kan ik natuurlijk niet alle oplossingen beschrijven, voor zover er sprake is van een oplossing.  Een paar tips wil ik jullie niet onthouden.

Tips

Belangrijk voor ouders: neem de angsten van je kind serieus, hoe irreëel ze ook mogen lijken! Angsten serieus nemen is iets anders dan erin meegaan. Je hoeft je kind niet levenslang uit een bos of van de straat weg te houden om ieder contact met honden te vermijden. De beste houding is die van responsief ouderschap: “Ik hou van je zoals je bent, maar ik hou te veel van je om je zo te laten.”

Angst is nooit voor altijd!

Daarnaast is het belangrijk dat je kind leert dat het niet zijn gevoelens is: je BENT niet bang, je VOELT je bang, maar gelukkig zijn gevoelens ALTIJD van VOORBIJGAANDE aard. Als je weet dat je angstige gevoel slechts tijdelijk duurt, wordt het makkelijker je focus ergens anders op te richten.

Bekijk de wereld eens door een andere bril

Een leuke oefening om samen met je kind te doen, is eens te kijken door een andere bril. Het is een oefening die je mindful doet, dus met zoveel mogelijk aandacht voor wat je op dat moment ervaart.

Zoek een bril, zoals een duikbril, of een zonnebril of een bril op sterkte die het gezichtsveld verandert. Je hebt wat kleine stickers nodig, gekleurde folie of andere dingen zoals kleine plastic insecten die je op de brillenglazen kunt plakken.

Zet om de beurt de bril op –eerst je kind, dan jij. Laat je kind de verandering gedetailleerd beschrijven. Laat het zijn hoofd heen en weer bewegen en naar verschillende dingen kijken vanaf verschillende afstanden. Hoe beïnvloedt beweging of afstand of kleur wat hij ziet? Hierna beschrijf jij wat je ziet met de bril op.

Plak dan wat dingen op de brillenglazen, zoals stickers, of kleine plastic insecten die ineens gigantisch en gemeen lijken van zo dichtbij. Hoe reageert je kind op die dingen? En jij? Kijk maar eens hoe moeilijk het is naar de wereld te kijken en je erop te concentreren als er een gigantische spin of krekel voor je neus zit! Welke gevoelens roept het bij je op?

Vergelijk de veranderingen in het zien met de manier waarop angst (of boosheid of verdriet) iemands perspectief op de wereld kleurt of verandert. Praat over welke gedachten je krijgt bij deze waarnemingen, zoals : “het is niet eerlijk”. Leg je kind uit dat die veeg op je bril wel irritant kan zijn, maar dat het geen probleem in de buitenwereld is. Het probleem zit ‘m in waar jij je op richt.

Kamp je ook met ontwrichtende gezinssituaties ten gevolge van angst, of wil je meer begeleiding voor je kind bij het overwinnen van zijn angsten? Neem contact op! Een verhaal met jouw zoon of dochter als held(in), waarbij het kwaad (de angst) wordt bestreden, kan ook heel helpend zijn.

Wat is jouw grootste angst?

Kom uit je comfortzone

kom%20uit%20je%20comfortzone

Onderstaand gedichtje stond op mijn vorige website. Het geeft voor mij heel mooi aan waar coaching over gaat.

Als ik blijf kijken
zoals ik altijd heb gekeken
blijf ik denken
zoals ik altijd dacht.

Als ik blijf denken
zoals ik altijd heb gedacht
blijf ik geloven
zoals ik altijd heb geloofd.

Als ik blijf geloven
zoals ik altijd heb geloofd
blijf ik doen
zoals ik altijd heb gedaan.

Als ik blijf doen
zoals ik altijd heb gedaan
blijft mij overkomen
wat mij altijd overkomt

Maar als ik mijn ogen sluit
en mijn ware zelf voel van binnen…
dan kom ik deze cirkel uit
en kan ik steeds weer opnieuw beginnen!

Verandering is lastig

Kinderen en jongeren, maar zeker ook volwassenen die bij mij in de praktijk komen, willen niets liever dan verandering in hun leven. Ze willen meer vrolijkheid ervaren, afrekenen met onzekerheid, minder boosheid of verdriet voelen, of een eind maken aan angsten die hun leven beheersen. Maar anders leren kijken, anders denken, andere dingen doen en geloven, om zo de negatieve spiraal te breken, is moeilijk. Soms zelfs zo moeilijk, dat het zetten van een stap naar een coach al enorm lang kan duren. Waarom is het zo moeilijk om een eerste stap te zetten richting verandering?

Welkom in je “comfortzone”

Je “comfortzone” kan je heel lang gevangen houden in bepaalde patronen en denkwijzen. Je “comfortzone” is die plek waarin jij precies weet wat je kunt verwachten, wat anderen van jou verwachten, en waarin je vaak ook al jaren bent. Die plek kan zo vertrouwd gaan voelen voor je, dat je niet eens in de gaten hebt dat die plek misschien helemaal niet zo comfortabel is, als je altijd dacht. Het is de plek die zo gewoon voor je is geworden, dat je er vaak op de automatische piloot gaat functioneren. En als dat gebeurt, ligt sleur al snel op de loer.

Pas geleden had ik een functioneringsgesprek met mijn leidinggevende. Hij constateerde dat ik me op mijn huidige werkplek als een vis in het water voel, en mede daardoor goed functioneer. Vervolgens vertelde ik hem, dat die “comfortzone” me er al enige tijd van weerhoudt om stappen te gaan zetten richting werk dat beter bij me past. Mijn leidinggevende was enigszins verbaasd; hij wist wel dat ik erg veel energie uit mijn praktijk “De Waterspiegel” haal, en mogelijk een keer een switch zou gaan overwegen, maar had het niet zo snel al verwacht. Ook zag hij, dat ik zichtbaar emotioneel werd, toen ik hem vertelde dat ik niet mee wilde bewegen in de richting van een nieuwe functie binnen het bedrijf. Waarom greep het mij zo aan, terwijl dit is wat ik wil?

Mijn keel werd dichtgeknepen, mijn hart ging tekeer, mijn stem trilde en ik voelde me onzeker; wil ik dit echt wel? Iedere dag als ik op mijn werk kom, weet ik min of meer wat ik kan verwachten die dag, ik heb fijne collega’s, en mijn werk wordt gewaardeerd. Toch mis ik al een tijdje de energie en de “drive” die nodig zijn, om mijn werk met voldoende bezieling te kunnen doen.

Ruimte voor groei

Een sprong in het diepe, naar iets nieuws, is altijd eng, en brengt een hoop onzekerheid met zich mee. Maar nieuwe ervaringen kunnen heel veel opleveren: energie, verwondering, zelfvertrouwen; allemaal zaken waar je behoefte aan krijgt als je te lang in je comfortzone blijft. Je groeit letterlijk door nieuwe ervaringen.  Je hoeft niet meteen je hele leven om te gooien, kleine veranderingen, en kleine stapjes tegelijk zijn ook prima! Als je merkt wat de kleine omwentelingen in je leven met je doen, krijg je vanzelf zin in meer.

Een paar weken geleden was ik een weekje in Italië. Het was voor het eerst in mijn leven, dat ik helemaal alleen op vakantie ging. In mijn eentje heb ik prachtige steden zoals Verona, Padua en Treviso bezocht, en ik heb ervan genoten.  Zelf bepalen welke route je volgt door een stad, welke winkels en bezienswaardigheden je wilt zien, op welk terrasje je wilt neerploffen, heerlijk! Als zo’n kleine stapje buiten mijn comfortzone al zo veel voldoening geeft, dan kan mijn beslissing om van werk te veranderen,  alleen maar méér positieve energie gaan geven.

Hulp nodig?

Graag ga ik met jou of je kind op zoek welke stapjes we kunnen zetten in de weg naar verandering. We gaan op zoek naar het stemmetje diep van binnen, die je vertelt wat je het liefste zou willen. Samen gaan we voorbij de angst, zodat er weer ruimte komt voor positieve energie, vrolijkheid en zelfvertrouwen!

Wat doe jij om uit je comfortzone te komen?

Wat je aandacht geeft, groeit: mijn persoonlijke mantra

wat%20je%20aandacht%20geeft%20groeit

Mantra’s

Yoga en mantra’s, ze horen bij elkaar. Zelf had ik nooit zoveel met mantra’s. Ik geloofde niet dat één enkel zinnetje (of zelfs een woord) een verandering in jezelf teweeg zou kunnen brengen. Toch is het zo, net als met affirmaties, dat bij voldoende herhaling het woord, of de zin in jezelf gaat resoneren en waarheid wordt. Ik had niet zoveel met mantra’s, maar heb er nu één gevonden die bij me past.

Wat je aandacht geeft, groeit! Een simpel zinnetje, maar oh zo waar. Voor een belangrijk deel is (kinder)coaching terug te brengen naar dit ene zinnetje:  “Wat je aandacht geeft, groeit!”.

Dit zinnetje kun je vóór je laten werken als het gaat om positieve gedachten, maar het kan even eenvoudig tegen je werken, als je gewend bent de nadruk op het negatieve te leggen.

Aandacht voor het negatieve

Een mooi voorbeeld hiervan zag ik in de laatste sessie die ik had met een meisje dat pas gediagnosticeerd is met ADHD. Gedurende het consult werd al snel duidelijk waar het meisje mee worstelde. “Het is vaak zo druk in mijn hoofd, het is echt een rommeltje! En als het dan weer een rommeltje wordt, is dat SLECHT. Dan luister ik niet goed, en ga ik verkeerde dingen doen. Daar wordt ik onzeker van, want als het chaos is in mijn hoofd, ben ik NIET LIEF en ONHANDIG! Ik kan ook niks…”

Dat is nogal wat als je als 7-jarig meisje ervan overtuigd bent geraakt dat je NIET LIEF en ONHANDIG bent, omdat je hoofd soms zo vol zit, dat je niet weet wat je als eerste moet doen.

Ik had ervoor kunnen kiezen om meteen met praktische oefeningen aan de slag te gaan om de rommel in haar hoofd te structureren, maar  dat komt later wel. Voor me zat namelijk een ineengedoken meisje met neerhangende schouders, die ervan overtuigd was dat ze NIET LIEF was en NIKS KON. Dit was haar waarheid geworden. Hoog tijd om daar eerst verandering in te brengen. Ieder meisje (en iedere jongen) van 7,8,9, of welke leeftijd dan ook, hoort zich geliefd en waardevol te voelen, vol hoofd of niet!

Verbeteren van zelfbeeld met kinderkwaliteitenspel

Met het kinderkwaliteitenspel zijn we gaan kijken wat er allemaal wél goed gaat, en wat het meisje allemaal wél kan. Het is niet meer dan een set met kaartjes met goede eigenschappen, voorzien van vrolijke plaatjes. In een mum van tijd was de rij kwaliteiten die het meisje bezit en goed heeft ontwikkeld, vele malen langer dan de rij met kwaliteiten die nog wat meer aandacht nodig hadden. Met ieder kaartje dat ze voor zich neer kon leggen, groeide haar glimlach en tegen het eind van het spel viel ze van haar stoel van het lachen! Ze snapte niet meer waarom ze eerst zo onzeker was. Ze was dan misschien niet altijd even handig, maar wél enthousiast, knap, troostend, beschermend, mooi, fantasievol..en ga zo maar door! Met ieder positief kaartje, groeide haar zelfwaardering en werd het negatieve stemmetje een kopje kleiner gemaakt.

Herhaling is het toverwoord

Zoals ik het hier nu beschrijf, klinkt het kinderlijk eenvoudig, en feitelijk is het dat ook. Maar, het wordt pas echt eenvoudig, als je dit zinnetje tot je persoonlijke mantra maakt. Herhaling is het toverwoord. Wanneer je namelijk geen aandacht meer schenkt aan de zin “Wat je aandacht geeft, groeit”, komt er al snel weer ruimte voor negatieve gedachten.

Omdenken en ruimte maken

De laatste weken ben ik erg veel bezig geweest met datgene wat me frustreert en tegenhoudt in mijn vaste baan. Ik gaf aandacht aan de negatieve aspecten. En wat gebeurde: de weg naar mijn werk leek steeds langer te worden, ik werd ziek (en flink ook) en zelfs de belangstelling voor mijn praktijk leek af te nemen. Ik zat in een cirkel waarin ik mezelf steeds zieker maakte, en alleen nog kon aftellen naar mijn vakantie; dan zou ik afstand kunnen nemen en MOEST alles goedkomen.

Een wijs persoon wees me erop dat ik ruimte voor mezelf moest gaan creëren, omdat ik mezelf tegenhield te doen wat ik werkelijk wilde. Als ik mezelf ruimte zou geven, dan zou ik weer kunnen ademen, zou de energie weer kunnen stromen, en zou er ruimte komen voor persoonlijke ontwikkeling. Ik besloot me niet langer te leiden door de hectiek en minder aantrekkelijke kanten van mijn vaste baan, en me te focussen op datgene wat ik allemaal nog wil gaan doen met Praktijk de Waterspiegel.

En wat gebeurde? Het gehoest en de kortademigheid werden minder, een stroom aan creatieve ideeën barstte los, een geweldige kans om mezelf als coach verder te profileren kwam op mijn pad (!) en de aanstaande vakantie voelt niet meer als “moetje”. Er is weer ruimte om te genieten! Vandaar mijn nieuwe mantra:  “Wat je aandacht geeft groeit!”

Hoe vol is jouw glas? Halfvol, of halfleeg?

Soms MOET je gewoon even ontladen!

onweer

Behalve kinder-, jongeren- en gezinscoach  ben ik ook holistisch kinderyogadocente en -therapeut. De kinderen en jongeren die in mijn praktijk komen,  weten dat ik regelmatig oefeningen uit de (therapeutische) kinderyoga integreer in de coachingssessies. Door het doen van lichaamsgerichte oefeningen kan een kind sneller ervaren wat er allemaal in zijn lichaam gebeurt, en worden emoties sneller tastbaar.

Spanning

Veel kinderen en jongeren die in mijn praktijk komen, zitten vol spanning.  Goedbedoelde adviezen van ouders en leerkrachten kunnen er onbedoeld voor zorgen dat de spanning steeds verder toeneemt. “Gedraag je”, “Zit eens stil”, “Doe eens rustig”, of misschien wel de ergste: “Grote kinderen huilen niet!” Huilen kan een goede manier zijn voor kinderen om emoties te ontladen, maar als het kind steeds de boodschap krijgt dat huilen niet mag, en alleen voor kleine kinderen is, kropt het emoties op. De spanning neemt dan steeds verder toe.

Als je afscheid wilt nemen van negatieve emoties, en ruimte wil maken voor positieve gevoelens, moet je eerst de opgebouwde spanning ontladen. Maar hoe doe je dat?

Ontladen

Door te ontladen maak je een golfbeweging van spanning naar ontspanning.  In het weer kun je deze golfbewegingen ook terugzien, bijvoorbeeld bij onweer. Net zoals water dat altijd in beweging is, zijn je emoties en het weer dat ook.

Vergelijkingen met het weer maken emoties begrijpelijk voor kinderen. Denk maar eens aan de vele uitdrukkingen die er over het weer bestaan: “Wat kijk je blij, je straalt als een zonnetje”, maar ook “Wat is er met jou aan de hand? Je hoofd lijkt wel een onweersbui!”. Ook in liedjes wordt vaak een koppeling gemaakt tussen het weer en emoties. Zo is er Bløf’s  “Het regent harder dan ik hebben kan” of “Weather with you” van Crowded House, en niet te vergeten “She’s like the wind” van Patrick Swayze. Als je er even bij stil staat, komen er vast nog talloze voorbeelden boven drijven.

Weeremoties

Het naspelen van verschillende weertypes met kinderen kan zorgen voor zowel ontladen als opladen.

Is het weer onrustig, bang en verward, zwaai dan maar eens met je armen in het rond als een wervelwind! En is het weer boos, doe dan maar eens de donder en de bliksem na, en stamp met je voeten zo hard mogelijk op de grond!

Na regen komt gelukkig vrijwel altijd zonneschijn, dus er komt ook nog blij, vrolijk en zonnig weer. Strek je armen maar eens uit naar de zon! Voel de warmte van de zonnestralen op je gezicht. Door je uit te strekken, verdwijnen meteen alle gevoelens van lusteloosheid en vermoeidheid. Je laadt weer op. Door je voor te stellen dat je je koestert in de zon, voel je je mentaal ook meteen beter.

In mijn praktijk “De Waterspiegel”  kan ik samen met het kind een therapeutische kinderyogareeks doen, waarin alle facetten van het weer en bijbehorende emoties aan bod komen. Ook bedekte emoties in de mist, of juist verstilling in de sneeuw komen dan bijvoorbeeld langs. Een kind leert zichzelf niet alleen op- en te ontladen, maar leert daardoor ook dat het leven soms op en neer gaat, net zoals het weer. Als je je emoties maar af en toe de vrije loop laat, kun je dat allemaal aan!

Wat doe jij om jezelf te ontladen?

De kracht van water

bewegend%20water

Vaak vragen mensen me waarom mijn coachingspraktijk “De Waterspiegel” heet, en wat mij drijft als coach. Ik werk vanuit een holistische benadering, lichaam en geest zijn voor mij altijd met elkaar verbonden.

Beweging

Water is vrijwel altijd in beweging. Zelfs een stilstaande waterspiegel verandert steeds door slechts een klein zuchtje wind. Stilstaand water bevat vaak een bron ziektekiemen. Een beetje stroming houdt het leefmilieu in het water veel beter in evenwicht. Mensen bestaan voor het grootste deel uit water, waardoor het niet zo vreemd is, dat wij mensen het best gedijen als er beweging in ons leven is.

Als coach wil ik kinderen, jongeren en hun ouders in beweging brengen. Er is een hulpvraag bij ouder of kind, dus verandering is gewenst. Ik ben van mening dat er alleen verandering kan komen door te bewegen.

Vaak zit je als ouder of kind zo vast in terugkerende patronen of denkwijzen, dat beweging niet ineens komt, en je daarbij een steuntje in de rug nodig hebt. Door een stap te zetten in de richting van een coach, komt de beweging vanzelf op gang.

Maar dan, na het intakegesprek, komt de eerste sessie, en blijkt dat het kind geen idee heeft waarom hij welk gedrag laat zien, en waarom het zich zo voelt. Er ligt nog een hoop verborgen onder de waterspiegel! Door te spiegelen wat ik zie bij het kind, komt er vanzelf een hoop boven water. Kan een kind zich nog niet helemaal open stellen voor me, dan zal het kind waarschijnlijk zijn ware gevoelens willen onderdrukken. Maar emoties en gevoelens laten zich niet makkelijk wegdrukken, én zorgen voor stilstand.

Onderdrukken van emoties

Als ik in mijn praktijk tegen een kind zeg, dat het zijn emoties wel mag uiten, gebeurt er meestal niet veel. Zeker als we samen nog niet veel sessies hebben gehad, of als het kind introvert is van zichzelf. Met de volgende oefening kun je een kind op speelse wijze laten ervaren wat er gebeurt als het verdriet of boosheid altijd maar tegenhoudt. Vul een teiltje met water. Leg er een aantal pingpongballen in, waarop je gezichtjes met verschillende emoties hebt getekend. Hiermee kun je de kracht van water, én de kracht van emoties heel inzichtelijk maken voor een kind. Vraag het kind alle pingpongballen tegelijkertijd onder water te duwen, en onder water te houden. Dat lukt waarschijnlijk niet, of het kost veel kracht! Hoe voelt het als je de ballen omhoog laat springen, en hun weg laat gaan? Bevrijdend! Na zo’n oefening gaat het spreken over gevoelens haast vanzelf!

Als emoties er mogen zijn, kan de energie weer vrijuit stromen, net als water dat stroomt. Je kind zal zich weer als een vis in het water kunnen voelen!

Wat zit er bij jou verborgen onder de waterspiegel..?