5 tips om te werken aan meer verbinding in jouw gezin

connect-20333_1920

Verbinding

Je ziet het op veel plekken op mijn website. Maar wat betekent het eigenlijk? “Verbinding?” Het internet geeft hierin niet veel duidelijkheid. Het in contact zijn met iets of iemand, is verbinding, volgens Van Dale. Dat zou betekenen, dat contact voldoende is om nabijheid te ervaren, en verbonden te zijn.

Lees snel verder, als je wilt weten waarom verbinding voor mij veel verder gaat dan alleen het hebben van contact. Ook geef ik je praktische tips, die je kunt gebruiken om de verbinding in jouw gezin te vergroten.

Deze week vroeg ik aan een gescheiden vader, die een grote afstand tot zijn tienerdochter ervaart, hoe hij wilde opvoeden, vanuit macht of vanuit verbinding. De man is erg strikt, als het aankomt op het naleven van regels, wat regelmatig tot conflicten leidt met zijn dochter. De man keek me niet begrijpend aan. “Maak het eens concreet voor me”, vroeg hij me. “Natuurlijk is het logisch dat ik de baas ben in huis, maar ik zou zo graag meer contact willen met mijn dochter, en nu is het alsof ze wegdrijft bij me. Hoe meer ik de verbinding zoek, hoe meer afstand ze houdt. Dus ja, ik wil opvoeden vanuit verbinding, maar heb geen idee wat ik daarvoor moet doen. Kun jij me daarbij helpen?”

Een ander gezin wat ik begeleid, waarvan ouders al langere tijd gescheiden zijn, blijft het lastig vinden om te communiceren, zonder in strijd terecht te komen. Beide ouders zien dat ze door hun twee dochters voor altijd met elkaar verbonden zijn, en belang hebben om met elkaar te kunnen overleggen, en toch lukt het hen niet. Er is wel communicatie, maar echte verbinding komt niet tot stand. Nu hun dochter ervoor heeft gekozen, liever in een pleeggezin te willen wonen, dan bij één van de ouders, zit vader met de handen in het haar. “Als ik ervoor had kunnen zorgen dat de verbinding behouden was gebleven, dan had het zover niet hoeven komen.”

Inmiddels heb ik alle ingrediënten in handen, om gezinnen hierin handvatten te geven, maar dat is wel eens anders geweest.

Zoektocht naar verbinding

Toen ik een aantal jaar geleden besloot dat ik een opleiding wilde gaan volgen om mezelf verder te ontwikkelen, was ik naarstig op zoek naar verbinding. De verbinding in mijn relatie was op dat moment ver te zoeken, omdat mijn vriend een depressie had. Hij zonderde zich af in zijn eigen donkere wereldje. We leefden samen in een huis, en hadden daardoor regelmatig contact, maar verbinding, die voelde ik niet (meer). Er gingen maanden voorbij waarbij ik het gevoel had, dat het hem niet uitmaakte of ik wel of niet thuis was. We waren samen, en tegelijkertijd was hij verder weg dan ooit.

In mijn toenmalige baan bij het Openbaar Ministerie merkte ik, dat ik de verbinding met jongeren die ik sprak, vaak miste. Het kwam regelmatig voor, dat een kind gedurende het hele gesprek strak naar de grond bleef kijken, en weigerde om me aan te kijken. Dat frustreerde me, want niets is zo vervelend dan een boodschap over willen brengen, en geen respons daarop te krijgen. Als ik er toch eens voor zou kunnen zorgen, dat iedereen naar MIJ zou willen luisteren!

Het volgen van de opleiding tot kindercoach leerde me veel. Al nadat ik twee lesdagen had gevolgd, werd ik door advocaten op mijn werk gecomplimenteerd met mijn manier van communiceren. Ze konden er niet precies de vinger op leggen wat er was veranderd, maar ouders voelden zich tijdens gesprekken gezien en gehoord, kinderen liepen met opgeheven hoofd de deur uit, en het straffen stond niet langer op nummer één. Eén advocaat hield me zelfs voor, dat dit niet bij het OM paste, maar wel was, wat de maatschappij hard nodig had. Er kwam eindelijk verbinding tot stand!

Zo eenvoudig als ik het nu beschrijf, was het natuurlijk niet. Om de ingang tot een gesprek te kunnen vinden, moest ik eerst naar binnen bij mezelf. Het eerste wat ik namelijk los moest laten, om verbinding tot stand te kunnen brengen, was het idee dat MIJN boodschap, en datgene wat IK te vertellen had, belangrijk was.

Oprechte interesse en nieuwsgierigheid

Om verbinding tot stand te kunnen brengen, moet je een oprechte interesse en nieuwsgierigheid aan de dag kunnen leggen, in wat de ander beweegt. Ik ben nieuwsgierig van aard, en de verhalen die kinderen, jongeren en volwassenen me vertellen, boeien me vaak mateloos, dus voor mij was dit niet zo moeilijk. Oprechte interesse en nieuwsgierigheid betekent ook, dat je geïnteresseerd bent, in minder aantrekkelijke kanten van de ander. Als jouw kind boos is, en alleen nog kan schoppen, gillen en schreeuwen, kan het tonen van oprechte interesse hoe het met de ander gaat, best ingewikkeld zijn!

Loslaten van oordelen en meningen

Om oprechte interesse te tonen, is het belangrijk dat je je eigen oordelen en meningen even parkeert, of ze zelf terzijde durft te schuiven. Jouw idee over wat “goed” of “fout” is, kan namelijk totaal anders zijn dan dat van de ander. Pas als je oordeelloos kunt luisteren, lukt het om je te verplaatsen in de ander. Dat wordt lastiger, als je vast zit in bepaalde aannames en denkpatronen. De vader, over ik wie ik eerder schreef, maakt zich grote zorgen over het welzijn van zijn dochter. Hij weet dat ze, ondanks haar jeugdige leeftijd, rookt, wel eens drugs heeft gebruikt, en ook een glas alcohol niet schuwt. Vorig jaar was er sprake van schoolverzuim, en haar cijfers op school lagen voorgaande jaren veel hoger dan nu. Terechte zorgen, waaruit de betrokkenheid van vader over het welzijn van zijn kleine meisje blijkt. Echter, vader is van oordeel dat zijn mening, dat zijn dochter zich dient te onthouden van sigaretten, alcohol en drugs, DE waarheid is. De wet verbiedt immers het gebruik van alcohol, sigaretten en drugs niet voor niets onder de 18. Zijn mening wordt ondersteund door de wet, en dat zorgt ervoor, dat vader niet eens toe komt aan de vraag, WAAROM zijn dochter gebruik maakt van middelen die haar verdoven.
Oordeelloos luisteren, is luisteren naar het verhaal van de ander, ook al druist dat lijnrecht in tegen al jouw eigen principes.

Luisteren

Om verbinding tot stand te brengen, verklaar je je bereid om je in de ander te verdiepen. Dat betekent daarmee ook, dat je luistert naar de ander! Onderbreek de ander dus niet in zijn verhaal, maar luister gewoon aandachtig. Vaak zijn we maar al te snel geneigd, om datgene wat een ander je vertelt, te willen doorspekken met je eigen gedachten en ervaringen. Luisteren is ontzettend moeilijk. Zeker als de verhoudingen tussen jou, en degene met wie je verbinding wil, getroubleerd zijn, zoals in het gezin waarin al jaren sprake is van een vechtscheiding. Je kunt namelijk wel HOREN wat de ander zegt, maar dat hoeft niet altijd te betekenen dat je ook naar de ander LUISTERT. Luisteren naar de ander, betekent ook, dat je je niet laat afleiden door andere dingen, als de ander aan het woord is. Laat je mobiele telefoon dus zeker buiten handbereik!
Probeer voor jezelf eens uit, hoe lang je een ander aan het woord kunt laten, en naar de ander kunt luisteren, zonder de ander te willen onderbreken.

Benoem het als de ander zich afsluit

Als je de eerste drie punten in de praktijk hebt weten te brengen, wat soms echt niet zo eenvoudig is, is er nog iets, wat kan verhinderen, dat verbinding tot stand komt. Verbinding komt alleen tot stand, als de ander zich daarvoor open durft of wil stellen. Soms kan er eerder al zo veel wrijving zijn ontstaan, dat de ander helemaal geen zin meer heeft om met je te communiceren. Het meisje, dat liever in een pleeggezin gaat wonen, vertelde me dat ze geen zin heeft om haar vader uit te leggen, waarom ze niet meer bij hem wil wonen. Als haar vader “zelf zou kunnen nadenken”, dan kon hij vast wel bedenken, waar en wanneer het was misgegaan. Vader schikt zich op zulke momenten naar de wens van zijn dochter. Waarschijnlijk, omdat hij niet de strijd met haar aan wil gaan. Maar wat zou er gebeuren, als hij zou benoemen naar zijn dochter, dat hij ziet dat ze zich steeds verder van hem afsluit? Mogelijk raakt hij dan een gevoelige snaar, wat een opening kan geven tot verbinding.

Leer te kijken naar de boodschap achter lastig of ongewenst gedrag

In plaats van als ouders te blijven strijden over de onoverbrugbare verschillen die er zijn in een vechtscheiding, zou je je kunnen proberen te verplaatsen in de reden van achter het boze of verdrietige gedrag van de ander. Dit kan lastig zijn, als je zelf onderdeel bent van de pijn. Wil je als ouder de verbinding met je kind hervinden? Dan kan een reflectieve houding naar jezelf, en een oprechte interesse naar de oorsprong van het lastige of ongewenste gedrag, zeker helpend zijn.

Merk je, na het lezen van dit artikel, dat verbinding creëren en/of hervinden nog erg abstract voor je blijft? Dan help ik je graag om de boodschap van je kind, of je partner voor je te ontcijferen! Ik kom graag met je in contact.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *